Onze redacteur Alex Polfliet reed het BK Gravel 2025 in Westerlo. Vooraf had hij zich de ambitie gesteld om niet als laatste van zijn leeftijdscategorie te eindigen en wat impressies op te doen om er een leuk stuk voor WielerVerhaal over te maken. Spoiler alert: die 1e ambitie werd gerealiseerd. Aan jullie om te beoordelen of ook de 2e doelstelling werd gehaald. Een persoonlijk verhaal.
Duiven in Quiévrain
Dat Golazo een koers en een massa bike-event kan organiseren, wist ik al. Maar vandaag leerde ik dat van binnenuit, als deelnemer. Ja, het inschrijvingsgeld is duur: 75 euro telde ik neer. “Dat maakt van het Belgisch Kampioenschap Gravel het enige spektakel waar de toeschouwers gratis komen kijken maar de acteurs betalen”, mijmer ik. Die kritische noot maakte plaats voor bewondering voor het vakmanschap van de organisator, met bijzondere pluim voor Erwin Vervecken, de bezieler van deze dag.
De superoverzichtelijke website maakte alle vragen overbodig: ik wist perfect wanneer ik waar wat moest doen. Het kaderplaatje was een plooibare sticker die rond de zadelpen moest, waarin ook de transponder ingebouwd zat. En onderweg waren er elektronische banden die voorkwamen dat er snoodaards een stuk afsnijden of zich een rondje verstopten. En supporters konden via die transponder de hele wedstrijd volgen waar hun ‘idool’ zich bevond. Geniaal!
Het siert de organisatie bovendien dat ze de 1e gravelstrook de ‘Ludo Dierckxsens’-zone hadden gedoopt. De sympathieke, ons veel te vroeg ontvallen, renner woonde vlakbij de aankomst. Om 12u stipt werd op de Boerenkrijglaan in Westerlo het startschot gegeven van de elite mannen, waarna alle categorieën met tussenpozen van enkele minuten werden ‘gelost’ als waren het duiven in Quiévrain. De vooraf bepaalde timing klopte tot op de seconde!
Veel trappisten
Om 12u18 is het de beurt aan mijn groep. Met mijn bijna 63 zit ik bijgevolg in de categorie mannen 60-64. Vooraf had ik in onze box de tegenstand gemonsterd: “die ziet er afgetraind uit” versus “die heeft wat kilo’s te veel, die kan ik wel aan”. Ik was totaal niet nerveus want startte zonder al te veel ambitie. Ik wilde niet als laatste eindigen en rekende er op dat er wel iemand met pech zou uitvallen. “En als ik zélf pech heb en toch laatste eindig, heb ik meteen een perfect excuus”, zocht ik al vooraf een uitleg. Ik heb de voorbije maanden veel kilometers gemaald, in de cols getraind en geleefd als een pater. Want veel trappisten gedronken!
Het startsignaal weerklinkt en we schieten weg. Het gaat meteen loeihard. Ik probeer zuinig vooraan in onze groep te geraken om in goede positie het smalle grindpad naast de Nete op te draaien. Dat lukt behoorlijk, maar ik trap daarbij al meteen op mijn adem. De enorme stofwolk, veroorzaakt door wie voor me ligt, doet daar geen goed aan. Maar ik wist dat ik even moest doorbijten, want als je in het 2e deel van de 8-vormige lus alleen zou vallen, zou de wind je genadeloos minuten aansmeren. Het 1e deel bestond voor een groot deel uit vrij diep uitgesleten singletracks en ik had me bij de verkenning al voorgenomen om slechts in uitzonderlijke gevallen te proberen om iemand in te halen. Het risico op een valpartij zou niet gering zijn!
Het duurt geen 10 minuten of de jongens junioren komen onstuimig voorbijgestoven, daarbij het risico absoluut niet schuwend. Ook Nio Boucher, zoon van mijn vriend en ex-prof David, komt langs en maant me aan om zijn wiel te pakken. Maar ik zit al op mijn limiet en die knaap rijdt nog 5 per uur rapper. Ik laat dus begaan.
Het valt me op dat ik de bochten beter aansnijdt dan vele leeftijdsgenoten. Dat heeft met offroad ervaring te maken maar ook met het juiste bandenprofiel en zorgvuldig gekozen druk. Vooraan heb ik nauwelijks profiel, met enkel aan de zijkant wat noppen. Die band vermindert de wrijving op de weg maar verhoogt mijn grip in de bochten. De 3 bar druk vangt de grootste klappen van boomwortels – hier in het bos frequent aanwezig – op. Achteraan heb ik zelfs 3,5 bar gepompt.
Intussen zijn we in het 2e deel van de ronde beland en mijn vooraf bedacht plan is perfect uitgevoerd: ik zit in een ruime groep van een 25-tal renners en ik steek me zo goed als mogelijk weg. Dat is geen akkefietje als je 1m96 bent. 1 detail in het plan is echter de stofwolk in gegaan: proberen niet in het rood te gaan. Ik heb het gevoel dat ik al een uur in het rood rijd. In ons groepje zitten een aantal meisjes, waaronder ook Yana Parthoens, die 6e zal worden in haar U17-categorie. Maar hun koers zit er na 1 ronde van 52 km op. Wij zijn halfweg. Ik kijk op mijn fietscomputer en lees dat ik gemiddeld 32,5 km/u haalde. Ik weet dat ik dat straks cash ga betalen.
Dank u, Westerlo!
En die straks komt 5 km verder. Op de bultige bospaadjes was mijn ketting al meerdere malen van mijn grootste plateau naar mijn kleinste gesprongen en het kostte telkens heel wat moeite om die terug op het buitenblad te brengen. Net na een bocht valt de ketting tussen binnenblad en kader en blokkeert. Snel afstappen, ketting losrukken en weer verder. Maar daarmee ben ik ‘mijn’ groepje kwijt. Dus wacht ik op een volgend groepje. Maar weer enkele kilometers verder glijdt mijn voorgangster uit bij een haakse bocht.
In een reflex spring ik over haar achterwiel, maar geraak daardoor ook uit het pad. Weg is ook die groep! En meteen gaat het licht uit: de benen willen niet meer! Wat volgt is een lijdensweg van zo’n 30 km. Op een erg steile brug schieten de krampen van de binnenkant van m’n dijen tot achter mijn oren. Ik probeer te stretchen, maar dat brengt nauwelijks soelaas. M’n tempo stuikt helemaal in elkaar en ik moet lijdzaam toekijken hoe renners die ik eerder achterliet, mij nu gezwind voorbijflitsen.
Het enige wat me nog voortstuwt, zijn de enthousiaste aanmoedigingen van duizenden toeschouwers langs de weg. En de wind die ik gelukkig de laatste 10 km in de rug heb. Ik recht die rug om mijn lichaam als zeil te gebruiken en naar de finish te waaien. Het talrijk naar de aankomst afgezakte publiek klapt op de borden, wat me een euforisch gevoel geeft en de pijn in de benen heel even doet vergeten. Lang geleden dat ik nog zo diep ben gegaan. Westerlo, dank u, u was een fijn publiek!
