Dat augustus 2025 begon met een kleine anticlimax was al duidelijk. Een maand zonder wedstrijden betekent niet noodzakelijk een saaie of nutteloze maand. In de 1e plaats probeerde ik zo snel mogelijk de knop om te draaien om mezelf nadien zo goed als ik kon voor te bereiden op september en alweer de laatste races van het jaar. Jawel, ook de maand augustus had heel wat in petto!
Knop omgedraaid
Nadat ik samen met mijn neef de kar keerde in Oostenrijk, was er opnieuw sprake van wat mentaal oplapwerk. Een wedstrijd last-minute moeten cancelen is nooit fijn, laat staan dat het eentje is waar je toch wel wat naartoe hebt gewerkt. In de maand juli 2025 vond ik mijn ouwe getrouwe consistentie terug en wilde ik daar in Arlberg ook een mooi resultaat aan koppelen. Helaas viel die hoop in het water, maar namen we wel de juiste beslissing. Het belangrijkste is dat ik mezelf terug wat herkende op de fiets en daarnaast reed ik in de Maratona en Vogezen toch 2 mooie resultaten waar ik mezelf aan kon optrekken.
Doordat de periode an sich eerder positief was, kon ik vrijwel meteen de knop omdraaien. Ik nam 2 dagen rust en begon verder te werken richting de resterende wedstrijden van dit seizoen. Het vizier stond dus onmiddellijk gericht op aankomende maand. De wedstrijden die nog op de planning staan, zijn van een ander type dan degene die ik in de bergen afwerkte. Dit vroeg toch een andere manier van trainen. Jef legde de nadruk op het afwerken van kwaliteitsvolle (lees: specifiekere) trainingen, maar gaf me ook de ruimte om te genieten van goeie duurtrainingen en het afmalen van kilometers.
Zo werkte ik op donderdag 7 augustus 2025 nog een stevige duurtraining af in de Ardennen, om daags nadien met de fiets naar Oostende te rijden. Goed voor een training van 220 km met de nodige tegenwind. Daarnaast zorgden beide dagen voor het nodige volumewerk. Aan zee bracht ik een weekend door met mijn ouders, broer en kinderen. Onze ouders zijn 45 jaar getrouwd en we vierden dit met een weekendje aan zee. Gezien ik vlak er voor heel wat volume had opgenomen, kon ik aan zee kortere en specifiekere trainingen afwerken en daardoor ook nog wat genieten van mijn tijd met de familie daar.
Frank Glorieux
Na het weekend aan zee trainde ik nog enkele dagen door in de streek, gezien ik nog even in Brugge verbleef om een verlengstuk aan het genieten te breien. Op dinsdag 13 augustus maakte ik van daaruit een tochtje richting Nederland. Ik trok naar Sluis en Cadzand, om zo via Breskens en Terneuzen opnieuw richting Belgische kust en Blankenberge te trekken. Het was een mooie rit en het werd een prachtige dag. Fijn om op die manier training te combineren met het pure genieten.
Daags nadien maakte ik heel snel een tussenstop thuis. Ik werkte er een intense training af, alvorens opnieuw koers te zetten richting Gavere. Ik reed met boezemvriend Robin richting Amsterdam. Hij vertelde mij dit idee tijdens een gezamenlijk ritje in het Hageland en meteen stond ik hiervoor te springen. Nog eens een dag doorbrengen op de fiets, met 1 van mijn beste vrienden: win-win! Daarnaast reed ook voormalig CEO van Cycling Vlaanderen, Frank Glorieux, mee. Het weerzien met hem was dan ook zeer fijn. Frank volgt mijn sportieve uitdagingen nog op de voet en heeft telkens een motiverend woordje klaar.
We werkten vanuit Gavere een tocht van 235 km richting Amsterdam af, namen daar de trein richting Gent en fietsten nadien opnieuw richting Gavere. Goed voor in totaal een 250 km op de fiets die dag. Doel vooraf was vooral te genieten en dat hebben we gedaan. Robin zit al jaar en dag in mijn hart, maar we zien elkaar niet heel veel. Daarom is het ook belangrijk om momenten als deze te koesteren.
DNA
Nadien trok ik de lijn stevige trainingsblokken nog even door. Op dinsdag 19 augustus begon ik terug te werken, dus wilde ik ervoor nog een mooi weekend neerzetten. Op zaterdag werkte ik een iets kortere rit af, met wat prikkels. Zondag trok ik er dan nog eens op uit voor een stevige training in de Ardennen. Ideaal om nadien het volume wat meer te laten zakken, gezien we terug naar het werkritme op school moesten zoeken, plus nog iets meer gericht te trainen in functie van aankomende wedstrijden.
In elk geval heb ik er alles aan gedaan om nog zo goed mogelijk voor de dag te komen tijdens de komende koersen. Wat dat betreft zal ik mezelf niets kunnen verwijten. Hopelijk kan ik hierdoor een moeilijk seizoen toch nog min of meer in schoonheid beëindigen.
Afgelopen vakantie is mij nog maar eens duidelijk geworden waarom ik al meer dan 15 jaar koers: ik hou gewoon van het fietsen. Het bracht op jongere leeftijd wat structuur in mijn leven en ook al heb ik het al een aantal keren opzij willen zetten, het is en blijft een rustpunt. Mensen mogen denken en zeggen over mij en mijn gedrevenheid voor het fietsen wat ze willen. Zo lang ik het graag doe en het gevoel heb dat ik kan presteren, wil ik ook voor het maximaal haalbare blijven gaan. Fietsen zit in mijn DNA, heeft mij als persoon en atleet mede gevormd tot wie ik nu ben.
Tot snel!
Niels
