Donderdagavond in staminé De Platte Tube in Eeklo. Het café zit afgeladen vol voor de boekvoorstelling van ‘Roger De Vlaeminck – Herinneringen en de dingen die voorbijgaan’. Een boek dat een passend eerbetoon brengt aan 1 van de grootste renners ooit. En wie ‘De Vlaeminck’ zegt, weet dat een grap of kwinkslag nooit ver weg is. Dat was donderdag niet anders…
De man met de grote piet en andere grappen en grollen
Zowel het boek als de persvoorstelling haalt herinneringen op aan leven en werk van ‘Le Gitan’ uit het Meetjesland. Roger De Vlaeminck kreeg die bijnaam om een dubbele reden: zijn ouders waren geen zigeuners in de strikte zin van het woord, maar verdienden destijds de kost als straatventers. ‘Leurders’ in de volksmond. En omdat zigeuners dat ook doen, was het niet lang zoeken naar een bijnaam voor de later wereldberoemde coureur. Bovendien zag de jongste van het koersende broederpaar er ook wel wat exotisch uit: gitzwarte haren, donkere ogen en een getaande huid.
In die tijd had je in Vlaanderen niet veel méér nodig om geassocieerd te worden met een zuiderling. De Vlaeminck wordt vandaag zondag 24 augustus 2025 liefst 78. Een oude vos verliest wel zijn pluimen maar niet zijn streken, zegt een Vlaams spreekwoord. Roger is en blijft een man die ongezouten zijn mening over de koers geeft en die niet verlegen zit om een boude, dan wel pikante uitspraak. Zo ook op de persconferentie. Uiteraard heeft hij het over zijn speciale relatie met Eddy Merckx, de grootste renner aller tijden, die Rogers pad meer kruiste dan hij lief had.
Als een breimachine rijgt Roger de anekdotes over Merckx aan elkaar. We kennen ze. Hoe Merckx vroeg om een jaar na het debuut van de Eeklonaar in dienst van hem te komen rijden en de jonge snotneus vrank antwoordde: “Eddy, ik ga niet voor jou rijden. Ik ga tegen jou rijden”. Of hoe De Kannibaal in de Ronde van Zwitserland in 1975 vroeg of hij ook eens mocht winnen omdat Roger al 5 ritten voor zich had genomen. Waarop Roger de spurt voor hem aantrok en bij de dopingcontrole ook nog in Eddy’s potje plaste.
Of hoe Roger in de Ronde Van Lombardije op een lange klim wegsprong en zich op de top verstopte, waarna de Molteni’s tientallen kilometers op kop reden om de virtuele vluchter terug te halen. “Ik had hem bij zijn pietje”, grijnst Roger, terwijl hij het vertelt. “Allé, bij zijn piet. Want Eddy was de grootste coureur en dus ook groot geschapen. Maar ik was de 2e grootste coureur…”, voegt hij er zonder verpinken aan toe. Tot groot jolijt van het talrijk opgekomen publiek. In dat publiek ook Lucien Van Impe, met wie hij een conflict had op het WK in Yvoir in 1975. We vertelden dat verhaal al eens.
Passend eerbetoon
De Vlaeminck had de avond vooraf gegrapt dat Lucien – omwille van diens gestalte – maar ‘een halve’ was. Maar in de koers ontsnapte Kuiper en vroeg de kopman van de Belgen aan de pocketklimmer om het gat te dichten. Lucien antwoordde: “Ik kan niet meer, ik ben maar een halve…” Lucien verzekert ons echter dat die plooien al lang glad gestreken zijn, ze zijn intussen de beste vrienden.
Het is onmogelijk om generaties met elkaar te vergelijken. En zelfs lijstjes met overwinningen zeggen niet alles. Dat Eddy Merckx de grootste aller tijden is, staat buiten kijf. Maar qua klassiekers is De Vlaeminck wellicht de nummer 2: hij won 11 Monumenten, waarvan 4 keer Parijs-Roubaix, maar ook de Ronde van Lombardije en Luik-Bastenaken-Luik. Pogačar en Van der Poel kunnen hem in de nabije toekomst mogelijks van die plaats verdringen, want staan voorlopig met respectievelijk 9 en 8 stuks niet zo ver achter.
De Vlaeminck was ook de 1e renner die zowel op de weg als in het veld uitblonk. Te vaak onderbelicht is dat ‘Le Gitan’ ook een uitstekend ronderenner was die in het hooggebergte lang mee kon. Hij won de Ronde van Zwitserland en wist 6 keer na elkaar Tirreno-Adriatico te winnen. In de Giro van 1975 – het allerbeste jaar van de Meetjeslander – werd hij 4e in de eindstand en liet gevleugelde klimmers als Panizza en Baronchelli achter zich.
Taartjes voor de koers
Dat er dus nog eens een boek over De Vlaeminck verschijnt, is dus niet te veel eer. De man heeft wel zijn voor- en tegenstanders, maar dan gaat het niet over zijn prestaties maar eerder over zijn ongezouten uitspraken. Zo ergeren sommigen zich aan zijn houding dat het ‘in zijn tijd toch allemaal straffer was’. Maar puur objectief was dat wel zo: renners uit de jaren ’70 en daarvoor, moesten het hele jaar door aan de bak om centen te verdienen. Vandaag kunnen de betere renners zich permitteren om er enkele wedstrijden uit te pikken en de rest van het seizoen hun geld te tellen.
Dat is hun dan weer gegund, want hun levenswijze vandaag is veel Spartaanser dan in het verleden. Roger was gek op taartjes voor de koers. Daarvoor zou je vandaag uit de ploeg gezet worden. Waar hij wel overschot van gelijk in heeft, is dat hij zich blijft verzetten tegen ploegen met vele kopmannen. Ploegen met het grote geld kunnen de concurrentie gewoon wegkopen en een onklopbare ploeg bouwen. Maar tegelijk graven zij het graf van de wielersport: de spanning wordt op voorhand al ontmijnd en dat zie je aan de kijkcijfers wanneer de nagenoeg onklopbare Pogačar aan de start staat.
“Ge weet dat ge beter eens op uw tong zou bijten en toch doet ge dat niet. En dan zegt ge dingen die zomaar in u opkomen (…) Als ge zo zijt, dan zijt ge zo….” Citeren we Roger De Vlaeminck uit het boek. Dergelijke mijmeringen, spitante uitspraken, hilarische anekdotes, onderhoudende koersverhalen en vele andere herinneringen vind je in het boek van meester-verteller Filip Osselaer. Een boek dat uitgegeven werd bij Lannoo. Een boek om in 1 ruk uit te lezen en daarna als naslagwerk in je boekenkast te stallen. Het boek heeft een gekleurde cover met prachtige foto van de 78-jarige Roger in het Brooklyn-truitje, waarmee hij zijn grootste successen haalde. Het is rijkelijk gelardeerd met zwart-wit foto’s, telt 250 pagina’s en hier online te bestellen. Een aanrader!
