Zaterdag 30 augustus 2025 zegevierde Nicole Frain in de Houffa Gravel. Deze klassieker behoort tot de UCI Gravel World Series en zal volgend jaar 2026 dienstdoen als decor voor het EK Gravel. Voor Frain is het de kers op de taart van een opvallende carrièreswitch. In 2022 was ze nog Australisch kampioene op de weg. Anno 2025 is ze 100% gravelrenster en komt ze steeds dichter bij die grote overwinning.
Parkhotel Valkenburg
Net als de Tasmanian Devil Richie Porte is Nicole Frain afkomstig uit Tasmanië, het eiland onder Australië. Ze begon pas laat met wielrennen, meer bepaald in 2018, het jaar waarin ze 26 jaar zou worden. Daarna ging het wel snel: in 2021 werd ze al opgenomen bij Team TIBCO–SVB, waar ze ploegmate was van onder meer klimtalent Sarah Gigante en Olympisch kampioene van Parijs 2024 Kristen Faulkner.
Met onder meer een deelname aan Parijs-Roubaix maakte Frain anno 2021 kennis met het Europese wielrennen. Een jaar later behaalde ze ook meteen haar allergrootste overwinning. In Buninyong werd ze met een kleine voorsprong Australisch kampioene, ten koste van Grace Brown. Later dat jaar stond ze ook aan de start van de Tour, waar ze 12e werd in de openingsetappe en later nog een spectaculaire valpartij meemaakte. Gelukkig zonder zware fysieke averij.
Na 2 seizoenen bij Parkhotel Valkenburg trok Frain in 2024 naar Hess Cycling Team. Daar maakte ze al meermaals kennis met het gravel. Ze werd onder meer 2e in de RADL GRVL en The Gralloch. Aan het einde van het seizoen werd ze ook 2e in 2 etappes en het eindklassement van Gravel, Grit ’n Grind en Houffa Gravel. Het WK zou ze als 33e besluiten.
Unbound en Traka
Deze winter werd de transfer van Frain naar Ridley Racing Team bekendgemaakt. “De ideeën die de ploeg heeft over het wielrennen en de doelstellingen sluiten heel erg bij mij aan”, motiveerde ze haar transfer. “Daarom was ik bijzonder enthousiast toen het team me benaderde. Ik hou van de filosofie achter het team, dat alle disciplines wil combineren. Het is 1 van de 1e teams die het hele offroadgebeuren op deze manier benadert.”
De Australische droomde hardop van de grootste gravelwedstrijden zoals de Traka en Unbound. Warmdraaien deed ze in de Tour Down Under, waarna ze de top 10-noteringen in de Gravel World Series opstapelde. Het dichtst bij een overwinning kwam ze in Monaco, waar enkel Morgan Aguirre haar voorafging. In goede conditie ging ze richting Traka, waar ze gemengde gevoelens aan overhield. Ze moest daar de 1e groep laten gaan en eindigde uiteindelijk als 7e.
Nog meer tegenslag volgde op het verkeerde moment, in de befaamde Unbound in Kansas. Daar maakte ze deel uit van de kopgroep tot ze ten val kwam door een aantal renners voor haar. Op die manier werd ze tot opgave gedwongen. Ze lag op dat moment in 5e positie en zag een topnotering door de neus geboord.
Esmée Peperkamp
Met opnieuw een reeks ereplaatsen in de Gravel World Series (en een 13e plaats in The Rift) bleef Frain bezig aan een constant seizoen. Na Gravel One Fifty, midden juli, besloot ze haar verhaal te vertellen waarmee ze al een jaar worstelde. Het frustreerde haar namelijk al lange tijd dat de vrouwen in het gravel telkens tussen de ‘age groupers’ belanden. “Ik zeg niet dat hun wedstrijd minder belangrijk is, maar iedereen verdient respect en uiteindelijk rijden wij ook voor een resultaat.” Haar voorstel is om de vrouwen vóór de mannen te laten starten. Een boodschap die werd ondersteund door onder meer Geerike Schreurs, Larissa Hartog en Tessa Neefjes.
De afgelopen weken verging het Frain duidelijk veel beter. In de Gravel, Grit ’n Grind botste ze nog elke dag op Femke Markus (de zus van Riejanne) en in La Monsterrato was Erica Magnaldi de beste, maar haar dag moest wel eens komen. Dat gebeurde dus afgelopen weekend aan de oevers van de Ourthe. In de Houffa Gravel moest ze lange tijd achtervolgen op Esmée Peperkamp, maar de voorsprong werd nooit veel meer dan 1 minuut.
In de slotronde ging ze all-in op de steile Saint-Roch en ging ze op en over haar Nederlandse tegenstandster. Uiteindelijk had ze meer dan 10 minuten voorsprong aan de meet. Een duidelijk statement richting het laatste deel van het seizoen. Met Sea Otter en het WK in Nederland staan er nog enkele leuke afspraken gepland, al mag Frain nu al stellen dat haar carrièreswitch is geslaagd.
