De West-Vlaamse Margot Vanpachtenbeke is relatief nieuw in het peloton maar bouwt met rasse schreden een topcarrière uit. Goed 4 jaar geleden begon ze pas met competitiewielrennen. Ze reed al de Olympische wegrit in Parijs 2024 en is nu geselecteerd voor het WK in Rwanda Volgend jaar koerst ze bij wereldmacht Lidl-Trek. Toch hoedt ze zich voor te veel grootspraak of het overslaan van stappen.
Van het Hageland naar de Tour
We bellen Margot Vanpachtenbeke op haar hoogtekamer in Monte Marcella. Daar mag ze op kosten van Belgian Cycling 10 dagen op virtuele hoogtestage. “Ik zie dat ik momenteel op 1.500 meter zit”, grinnikt ze. “Het is wel top dat de Belgische bond deze accommodatie voorziet. Dat bewijst dat zij het WK ernstig nemen en dat ook van de rensters verwachten. Ik zat vorig jaar ook in de selectie voor zowel EK, WK als de Olympische Spelen. Toen waren de rollen duidelijk: alles voor Lotte. Dit jaar is ze er niet bij, wat ik helemaal kan begrijpen. Maar dat maakt dat dit WK voor ons een grote onbekende wordt.”
Er is de grote hoogte, het andere klimaat, een totaal andere leefwereld en ook qua tactiek zal het wat zoeken zijn. “Ook zonder Lotte hebben we nog een goeie ploeg”, vindt de renster van VolkerWessels. “Zelf moet ik het parcours met die hellingen wel aankunnen. En Justine Gekhiere heeft vorig jaar in Zwitserland bewezen tijdens zo’n WK op een lastig parcours tot diep in de finale een prominente rol te kunnen spelen. Maar er zal dit keer minder naar ons worden gekeken omdat we geen topfavoriete in onze selectie hebben. Dat opent perspectieven”, verraadt ze enige ambitie.
Hoe dan ook gaat het heel snel. Ze kreeg de wielermicrobe wellicht mee via haar broer Maxime, die 7 jaar ouder is en altijd heeft gekoerst. Toen ze in Leuven op kot zat om haar studies Kinesitherapie tot een succesvol einde te brengen, had ze een tweedehands koersfiets ter beschikking waarmee ze af en toe een uurtje ging uitwaaien. En in het weekend reed ze wel eens mee met de wielertoeristen van Lauwe, het dorp waar ze opgroeide – intussen woont ze met haar vriend in Dadizele. Daar maakte ze al wat indruk en dus werd ze wat gepusht om eens te kijken wat ze echt waard was. Ze schreef zich in 2021 in voor projecten als ‘Koers zoekt Vrouw’ en ‘Kopvrouwen’, waarna ze in 2022 voor clubteam KDM-Pack haar eerste competitiewedstrijden ging rijden.
Centraal Massief
Dat liep al meteen goed: ze reed ereplaatsen bij elkaar in UCI-wedstrijden als de best lastige Omloop van het Hageland (6e) of de GP Mazda Schelkens (8e). Het jaar daarop kwam ze uit voor Parkhotel, waar ze toonde ook rittenkoersen als de Trofeo Ponente, de Thüringen Rundfahrt en de Tour de Normandie best aan te kunnen. In de Brabantse Pijl bewees ze op geaccidenteerd terrein met de wereldtop mee te kunnen. Ze werd 7e, vlak na grote namen als Persico, Vollering en Lippert.
In de Brabantse Pijl zou ze de volgende jaren trouwens altijd goed zijn. Parkhotel vervelde in 2024 tot VolkerWessels, maar de nu 26-jarige Vanpachtenbeke zette haar opmars onverstoord verder. Ze won een rit en het eindklassement van de Giro della Toscana en pakte ook nog eens de 2e plaats in het puntenklassement en een 3e plaats in het bergklassement. Kenners wisten het toen al: die blonde West-Vlaamse wordt een grote!
Ook dit jaar 2025 bevestigde ze al het goede wat in haar werd vermoed. Na opnieuw een resem ereplaatsen in zwaardere eendagskoersen en etappewedstrijden mocht ze mee naar de Tour de France Femmes. In de 6e rit door het middengebergte van het Centraal Massief ging Vanpachtenbeke zowaar mee met de selecte kopgroep. “Ik moest even in mijn arm knijpen toen ik na de beklimming van de Col du Béal rondkeek. We waren met een 15-tal in achtervolging op de latere winnares Maeva Squiban. Ik zag enkel grote namen rond mij: Ferrand-Prévot, Vollering, Niewiadoma, Pieterse, Le Court, Labousse,…. Geen idee wat me overkwam. Ik was zonder verwachtingen gestart in de Tour. We wisten als pro-continentale ploeg helemaal niet of we dit absolute wereldniveau in de belangrijkste koers van het jaar zouden aankunnen. Maar blijkt dat ik op korte tot middellange hellingen toch met de top meekan. Echt zeer lange cols als de Madeleine zijn voor mij wel nog te hoog gegrepen.”
Grote stappen zetten, maar er geen overslaan
Dat Margot Vanpachtenbeke mag beschouwd worden als 1 van de ‘coming ladies’ van het Belgische, zelfs internationale, vrouwenwielrennen, was ook de andere ploegen niet ontgaan. “Ik werd al maanden gesolliciteerd door meerdere ploegen. Uiteindelijk koos ik voor Lidl-Trek, een WorldTour-team dat echt tot de internationale top behoort. Ik denk dat ik daar nog veel kan leren en ga er met open vizier naartoe. Ik wil me schikken naar de lijnen die de ploeg voor mij uittekent en voor een echte kopvrouw rijden. Fysiek en mentaal kan ik er sterker worden en nog meer over koerstactiek leren.”
Ze heeft evenmin schrik voor die nieuwe grote stap. “Op koersvlak ben ik dan wel een groentje, op mijn 26 jaar kijk ik toch al wat nuchterder naar het leven en naar de koerswaan van de dag”, lacht ze. “Het helpt misschien ook dat ik nog maar enkele jaren koers. Ik heb ook het ‘gewone’ leven gekend. Ik laat mijn kop dus niet zot maken. Al zet ik dan misschien wel grote stappen, ik probeer er toch voor te zorgen dat ik geen stappen oversla.”
