Na een jaar 2024 vol tegenslag, operaties en onzekerheid rijdt Jelle Harteel opnieuw richting zijn beste niveau. De 22-jarige West-Vlaming blikt terug op een zware periode, maar kijkt tegelijk vooruit naar een mogelijke stap richting het profpeloton. “Ik hoop vooral dat ik op 22 september mijn handtekening mag zetten”, klinkt het vastberaden.
Jaar in de wachtkamer
Voor Jelle Harteel begon 2024 met pijn, letterlijk. “Vorig jaar, begin van het jaar, had ik plots last van mijn been”, vertelt hij. Het bleek om een vernauwing in de liesslagader te gaan, een aandoening die voor een wielrenner nefast kan zijn. Wat volgde, leest als een medisch dossier: 5 operaties in enkele maanden tijd.
“Telkens dacht ik: dit is de oplossing”, doet de renner zijn relaas. “Ik begon weer voorzichtig te fietsen, maar na een week werd de pijn erger. Dan volgde opnieuw een operatie.” Het patroon herhaalde zich keer op keer. “Mentaal woog dat enorm door”, windt hij er geen doekjes om. “Van mei tot januari heb ik niet kunnen trainen. Je gaat van hoop naar teleurstelling, en dat 5 keer achter elkaar.”
Die periode hakte er niet alleen bij Harteel zelf in. Ook zijn familie leefde mee met de onzekerheid. “Mijn ouders vonden het heel lastig. Je weet niet waar het eindigt, of het ooit nog goedkomt. Maar ik heb altijd steun gehad van de mensen om mij heen. In moeilijke tijden leer je wie je echte supporters zijn.”
Ook zijn ploeg, het devo team van Soudal Quick-Step, speelde een cruciale rol. Ondanks het feit dat Harteel een volledig seizoen langs de kant stond, boden ze hem een nieuw contract aan. “Normaal had ik geen contract meer. Toch geloofden ze in mij. Daar ben ik enorm dankbaar voor. Zonder die steun had ik misschien de fiets wel aan de haak gehangen.”
Geen Elite 2
Pas in januari 2025 kon Harteel opnieuw beginnen trainen. Dat betekende een achterstand van maanden op de concurrentie. Het voorjaar moest hij laten schieten, maar stap voor stap vond hij zijn ritme terug. “De eerste maanden was het vooral rustig opbouwen. Maar sinds deze zomer voel ik dat ik terug op topniveau zit. De laatste weken kan ik me echt tonen, en dat geeft voldoening.”
Zijn seizoen loopt tot 12 oktober, met Parijs-Tours als slotstuk. “Daarna is het afwachten wat volgend jaar brengt.” Voor de jonge renner staat er veel op het spel. In 2026 is Harteel geen belofte meer, waardoor een nieuwe overeenkomst bij de devo’s geen optie meer is. En een toptransfer naar de hoofdmacht van Soudal is te hoog gegrepen. Toch liggen er nieuwe kansen op tafel. “Er zijn gesprekken gaande met een procontinentale ploeg”, klinkt het. “Dat zou een mooie stap zijn. Ik hoop dat ik op 22 september mijn handtekening mag zetten. Op continentaal niveau zijn er veel ploegen die stoppen of in geldnood zitten. Het is dus moeilijk om iets nieuws te vinden.”
Mocht het niet lukken, wat dan? Harteel haalt de schouders op. “Ik heb nog geen plan B. Doorgaan als Elite 2 zie ik niet zitten, dat past niet bij mij. Als er geen mooie continentale ploeg is, dan denk ik dat ik iets anders moet zoeken, misschien zelfs buiten de koers. Maar daar ben ik nu nog niet mee bezig. Ik wil me volledig focussen op die ene kans om prof te worden.”
Seizoen tekort
Ondanks alle onzekerheid overheerst de dankbaarheid. Naar zijn ploeg, zijn omgeving, en vooral naar het feit dat hij opnieuw kan koersen. “Ik heb moeilijke maanden gehad, maar nu voel ik me sterker dan ooit”, verzekert Jelle Harteel. “Ik wil laten zien dat ik het waard ben om een profcontract te krijgen. Dat is mijn enige doel.”
Of hij straks bij de profs rijdt, hangt af van de komende weken. Maar dat Harteel veerkracht heeft getoond, staat buiten kijf. Van 5 operaties en maanden van stilstand naar opnieuw meestrijden in het peloton: het verhaal van Jelle Harteel is er een van doorzettingsvermogen en geloof. “Het seizoen voelt voor mij tekort”, besluit hij. “Maar ik ben blij dat ik mijn niveau heb teruggevonden. Nu is het afwachten. Hopelijk kan ik binnenkort zeggen dat ik dan toch prof ben.”
