Mads Andersen, veel meer Deens kan een naam niet klinken. De 24-jarige renner uit Odense boekte in de GP Rik Van Looy zijn 4e zege van 2025. Het is zijn 1e buiten Scandinavië. Dit na een sterke koers in Herentals, waarin hij iedereen zijn achterwiel toonde. Ook zijn landgenoot met een verleden – en toekomst – bij INEOS.
Lastige koers, spannende ontknoping
Deze editie van de GP Rik Van Looy was de 1e nadat de Keizer van Herentals ons heeft verlaten. Het was dan ook een emotioneel moment toen Riks kleindochter Jessica de start gaf. Het werd eens te meer een spannende wedstrijd waar er tot in de laatste kilometers om de prijzen werd gebikkeld. De ene ontsnapping volgde op de andere, groepjes werden uiteengereten maar klitten dan weer samen. De wind maakte er een bonkige koers van. Mogelijks kreeg de wedstrijd daardoor een Viking als winnaar. Want Mads Andersen was duidelijk de sterkste man in de wedstrijd.
De bonkige Deen reed vanuit het peloton naar een kopgroep met een handvol renners en zou finaal de enige overlever blijken. Daarvoor moest hij zelfs zijn maatje Theodor Storm overboord gooien. Het fel uitgedunde peloton raapte alle ontsnapten op, ook Storm, maar miskeek zich op de sterke Mads Andersen. Andere ploegen keken daarbij wellicht te veel naar Lotto, maar die wilden of konden de kastanjes niet voor de anderen uit het vuur halen. Mogelijks wisten de ploegen ook niet goed welk vlees ze in de kuip hadden. Het was immers nog maar de 2e koers in België waar de Deen dit seizoen de start nam. In de Ronde van Limburg eindigde hij eerder dit jaar op een anonieme plaats buiten de top 100. Ook in het verleden betwistte Mads Andersen vooral wedstrijden in het Hoge Noorden.
“Het was al een hele harde koers geweest en dan weet ik dat ik op het einde doorgaans niet echt stilval”, klonk hij aan de meet in hartje Herentals. “Mijn laatste vluchtgezel, Theodor Storm, is een goeie vriend van me. We reden in Denemarken vaak tegen elkaar op de piste. We spraken af om geen tactische spelletjes te spelen en vol naar de finish te rijden. Maar met nog 5 km te gaan was het beste er bij hem van af. Ik moest hem achterlaten of we dreigden allebei ingelopen te worden. Van dan af begon ik stilaan in de overwinning te geloven. Bij het binnenrijden van Herentals, op de kasseitjes, kon ik beginnen genieten en het publiek wat opjutten.”
Daar is Storm
Het is zijn 4e overwinning dit jaar en wellicht zijn belangrijkste want het is een 1.2. UCI-wedstrijd. “Dat was de Giro Himledalen in Zweden ook wel, maar daar won ik van een quasi louter Scandinavisch deelnemersveld, terwijl hier toch wel een internationaal gezelschap aan de start stond”, klopt hij zich op de borst. “Deze zege betekent dan ook veel voor mij en voor mijn ploeg, het continentale Deense AIRTOX-Carl Ras. We werken een heel jaar hard om op niveau te zijn, trainen door weer en wind,…. Als je dan zo’n overwinning meepikt, weet je toch waarvoor je al die opofferingen doet.”
Naast die 4 zeges verzamelde hij dit seizoen al talloze ereplaatsen. We telden 13 top 10 plaatsen in eendagskoersen of etappekoersen als de Olympia’s Tour in Nederland, of de Ronde van Estland. Scandinavië en de overkant van de Baltische Zee blijkt zijn wingewest: vorig jaar 2024 won hij in de Ronde van Litouwen een rit, het algemeen én het puntenklassement. Niet dat de Deen echt een veelwinnaar is, maar de voorbije 4 jaar wist hij toch telkens minstens 1 bloemenruiker mee naar Odense te nemen.
Zoals gezegd was de laatste die Andersen kon volgen een andere Deen: Theodor Storm uit Roskilde, gekend van het jaarlijkse rockfestival. Dat 20-jarige talent werd in Herentals finaal nog overspoeld om 69e te eindigen, maar had eerder in de wedstrijd opnieuw getoond wat hij in zijn mars heeft. En dat is heel wat: hij maakte – net als bijvoorbeeld Evenepoel destijds – in 1 ruk de overstap van juniores naar profs en tekende intussen een contract dat hem de volgende 3 jaar aan INEOS Grenadiers verbindt. Daar zal hij deel uitmaken van het ‘Ascent Program’, specifiek opgemaakt om jonge talenten naar de top te begeleiden.
Tobias Müller
De pelotonspurt voor de 2e plaats werd geregeld door de jonge Duitser Tobias Müller van Wanty-Nippo-ReUz, de opleidingsploeg van Intermarché-Wanty. Hij won de sprint voor de Spanjaard Manuel Penalver van het Italiaanse Team Polti. Snelle man Sente Sentjes van Alpecin-Deceuninck werd 1e Belg op een 4e plaats. Nog vooraan in de uitslag vinden we ouwe getrouwe Jan-Willem van Schip, de sterke Nederlander die destijds naam maakte met lange ontsnappingen en een fiets met een heel apart stuur. De Nederlander reed vaak in de aanval in de Kempen en wie zijn brilletje al zag, weet dat je hier binnenkort iets over zult lezen op WielerVerhaal. (Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis het niet!)
Op de erelijst van de GP Rik Van Looy volgt Mads Andersen Simon Dehairs (2024), Rasmus Wallin (2023) en Coen Vermeltfoort (2022) op.
