Na 18 jaar op het hoogste niveau trok Rein Taaramäe in 2025 naar een Japans team. Niet klaar om het wielrennen los te laten, maar wel volledig klaar met de sleur van de WorldTour. Op een lager niveau ontdekt de Est, inmiddels 38, opnieuw het pure wielrennen. De chaos en de afwezigheid van oortjes brengen zijn koersinstinct helemaal terug naar boven.
Jaan Kirsipuu
Renners die van het hoogste niveau richting het Oosten trekken, helemaal nieuw is het niet. Zo kon Léon van Bon het actieve wielrennen voorzichtig loslaten door zijn carrière af te sluiten in het Aziatische circuit. Voor Rein Taaramäe speelde iets gelijkaardig: hij kan er zich uitleven, zonder de opofferingen die het allerhoogste niveau vragen.
“Na 20 jaar kon ik eindelijk 3 zomermaanden in mijn thuisland doorbrengen met mijn geliefden”, genoot hij in augustus 2025 met volle teugen. “Ik nam deel aan lokale MTB- en gravelraces. Een echte verfrissende ervaring, die me een thuisgevoel gaf dat ik bijna vergeten was. Tijdens mijn jaren in de WorldTour leefde ik veel meer volgens het principe ‘thuis is waar mijn koffer staat.’”
Na ploegen als Cofidis, Team Katusha en Intermarché-Wanty verdedigt Taaramäe sinds 2025 de kleuren van het Japanse Kinan Racing Team. In zijn thuisland rijdt de Est nog steeds op een eenzaam niveau, want hij behaalde dit jaar zijn 9e nationale tijdrittitel. Daarmee evenaart hij zijn held Jaan Kirsipuu, die zijn carrière ook in het Oosten eindigde en Taaramäe daarmee inspireerde tot zijn Japans avontuur.
Het lijkt er trouwens op dat hij ook volgend jaar in het profpeloton zal rondrijden. “Ik wil in 2026 zeker aan de start komen, vechten voor die 10e titel en zo een legende worden”, klonk het na zijn tijdritzege.
Tour of Sharjah
Toegegeven, de Tour of Sharjah is niet de Vuelta of Giro, maar dat deert de Est niet. Sportief betekende zijn 1e rittenkoers voor zijn nieuwe team in januari 2025 een succes, met een 3e plek in het eindklassement. Die dankte hij aan een 2e plaats in de tijdrit op minder dan een seconde van de winnaar. Ondanks zijn goede resultaat ervaarde de ex-Wanty man de wedstrijd toch als een shock.
“Er werd echt hard gekoerst, op een andere manier dan voorgaande jaren. In sommige aspecten gemakkelijker, in andere harder. Dat de teams minder samenwerken, maakt de koers minder zwaar. Tegelijk moet je nog steeds bijna 7 Watt per kilogram trappen om een aankomst bergop te winnen”, getuigde hij achteraf. “De afwezigheid van radio’s in de koers verlaagt de stress, maar brengt tegelijk paniek met zich mee door een gebrek aan info. De ritten zijn korter maar intenser, doordat er minder tactisch gedacht wordt en renners meer aanvallen.”
Het Aziatische circuit valt dus niet te onderschatten. “Het was ver van gemakkelijk”, klonk het na een wedstrijdblok in Turkije. “Er reden veel jonge, onbekende talenten mee, die binnenkort ongetwijfeld de stap naar de WorldTour zullen zetten. Ik haalde hier mijn snelste gemiddelde snelheid ooit in het slotuur van een wedstrijd: 58,5 km/u.”
Het vormde niet de enige primeur voor de Est. “Tijdens een etappe met stevige zijwind haalde ik de 1e waaier. Dat lukte me nooit in mijn 17 jaar in de WorldTour!”
Rwanda Epic
In april 2025 volgde met de Tour de Kumano zijn 1e rittenkoers in Japan, het thuisland van zijn team Kinan. Op basis van zijn terugblik lijkt het haast een wedstrijd op het lijf geschreven van de renners uit de Lage Landen. “Koersen in Japan is altijd speciaal. Alsof we elke dag een klassieker rijden: smalle wegen, constante ups en downs, smalle bochten en zelfs een aantal regendagen.”
Taaramäe moest mentaal serieus schakelen, want hij staat niet meteen bekend als een flandrien. “Het was een heel andere manier van koersen, die ik niet meer gewoon ben. Elke wedstrijd is korter dan 3 uur, maar de intensiteit ligt hoog. Door het positiespel op de smalle wegen trappen we gemiddeld een hoger vermogen dan gewoonlijk. Geen tijd om te ontspannen, van de 1e tot de laatste kilometer staan zowel de benen als het brein op scherp. Ik genoot van elke minuut van deze wedstrijd!”
Je voelt aan alles dat Taaramäe een mooi verlengstuk aan zijn al rijke wielercarrière breit. Verder dan een 11e plek in de Tour de France schopte hij het niet in het Grote Rondewerk, niettemin kan hij een gevuld palmares voorleggen. 2 ritzeges en een dag in de leiderstrui in de Ronde van Spanje is samen met een Giro-etappe toch niet verkeerd. Hij behaalde ook eindzeges in kleinere rondes zoals Noorwegen, Burgos en Slovenië.
In december 2025 zien we hem in de Rwanda Epic, een MTB-race waar hij zich duidelijk op verheugd. “December is normaal een donkere en koude maand, waar je jezelf door de nodige trainingskilometers moet pushen. Deze keer wacht me een nieuw avontuur: in plaats van een trainingskamp in Spanje trek ik met mijn mountainbike richting de Afrikaanse bossen.”
