Cato Cassiers stopt definitief met koersen. De 25-jarige Kortrijkse reed dit jaar 2025 nochtans bij het continentale DD Group. Ze werkte een 20-tal wedstrijden af met wisselend succes. De laatste jaren sukkelde ze echter van de ene blessure in de andere, iets wat zich nu noopt in een keuze van het verstand.
Van fietsende postbode tot UCI-renster
“Ik stop met koersen omwille van een mix van factoren”, vertelt ze. “Het is nu het 3e jaar op rij dat het me een beetje tegenslaat. In 2023 had ik klierkoorts (ze reed toen slechts 1 wedstrijd, red) en zelfs vorig jaar had ik daar nog wat de nasleep van. Dit jaar 2025 viel ik in de Ronde vn Vlaanderen, waardoor ik 2 maanden aan de kant moest blijven. Al die tegenslagen hakten in op mijn moraal. Je begint je dan af te vragen of al die opofferingen, al wat je er voor doet, het allemaal wel waard zijn. Daarnaast ben ik op een leeftijd gekomen dat ik stilaan op eigen benen wil gaan staan. Ik werk halftijds als postbode in Oudenaarde. Dat was ook al een keuze in functie van mijn fietscarrière, want dan kan ik elke ochtend ‘trainen’ terwijl ik de post lever. (lacht) Maar met die halftijdse job zou ik financieel niet rondkomen mocht ik niet meer thuis wonen.”
Cato Cassiers komt eigenlijk uit het triatlon en begon pas op haar 20e te koersen. In 2020 koos ze voor een wielercarrière. “Het kriebelde al langer om aan te koersen”, klinkt het. “Eerst reed ik een paar wedstrijden bij een nevenbond, maar door corona stopte dat verhaal. Toen kwam ‘Koers zkt vrouw’ op mijn pad, waarna ik ging crossen bij het Starcasino-crossteam. Die hadden geen wegploeg en dus sloot ik me aan bij het Isorex-clubteam. Begin 2023 groeide dat team dan uit tot eerst het clubteam DD Group, dat later ook een continentale vleugel kreeg.”
Mooie herinneringen
“Ik kreeg de kans van de ploeg om in dat continentale verhaal te stappen en dat leek mij een kans die ik met beide handen moest grijpen. We konden toch heel interessante wedstrijden rijden. Ik ervaarde wel dat er een groot verschil is tussen nationale en UCI-wedstrijden. Ik voelde snel aan dat ik tekort kwam voor dat allerhoogste niveau. Zelf weet van ik wel dat ik niet het grootste talent in het peloton ben. Ik heb er altijd heel hard voor moeten werken. Maar het was sowieso wel een mooie ervaring om dat soort wedstrijden te mogen rijden en die hele beleving op dat niveau te mogen meemaken.”
Hoe kijkt ze terug op haar wielercarrière? “Ergens is de manier waarop ik stop een beetje jammer. Mijn laatste wedstrij, de GP Yvonne Reynders in Noorderwijk, was niet goed. Ik haalde de eindmeet niet, dus is het een beetje een einde in mineur. Het is een beetje met een wrang gevoel dat ik stop, maar tegelijk voel ik sinds mijn beslissing dat er een last van mijn schouders is gevallen. Ik weet dat ik de juiste keuze heb gemaakt, want ik voel me nu beter in mijn vel.”
Over haar plannen voor de toekomst kan ze nog geen duidelijkheid verschaffen. “Ik doe mijn halftijds contract als postbode tot eind dit jaar gewoon uit. De tijd die me dan nog rest, ga ik gebruiken om te doen waar ik zin in heb. Even profiteren van die paar maanden. Misschien wat andere sporten doen, bijvoorbeeld. En intussen mijn ogen open houden voor interessante dingen die mijn pad kunnen kruisen. Ik wil vanaf januari 2026 in ieder geval wel voltijds aan de slag. Een andere mogelijkheid is dat ik mijn halftijdse job nog wat verder doorzet en intussen een opleiding volg die me weer andere kansen kan bieden”, denkt de Kortrijkse luidop na.
Dwars door het Hageland
Of ze ambities heeft om terug te keren in het triatlon? “Nee, al moet ik zeggen dat ik die vraag al veel gekregen heb. Ik loop ook weer meer, maar het is niet de bedoeling dat ik nog op hoog niveau ga sporten. Het hoofdstuk topsport is voor mij afgesloten, enkel het recreatieve telt.”
Gepolst naar haar mooiste herinneringen, moet Cassiers even nadenken. “Dat is een moeilijke vraag. Ik denk dat ik dan misschien moet vertellen over een moment tijdens mijn 1e volledige jaar dat ik koerste. In Dwars door het Hageland, een UCI 1.1.-wedstrijd die deels op gravel verreden wordt en die aankomt op de Citadel van Diest, werd ik 22e. Ploeggenote Marieke de Groot werd er 8e. Een goeie collectieve prestatie van de ploeg en ik voelde me die dag ook heel sterk. Dat is echt een koers op mijn lijf geschreven en dus iets waar ik graag aan terugdenk.”
