Een onschuldige drinkbus, een dubbele asfaltplaat en een reflex met desastreuze gevolgen. Voor Niels Platteau van de Stroobant Boys eindigde het wielerseizoen 2025 op 25 mei abrupt in een ziekenhuisbed. De fysieke schade was aanzienlijk, maar de mentale klap bleek nog groter. Na 10 jaar in het peloton vraagt hij voor het eerst geen vergunning meer aan. “Mijn verhaal stopte op het moment dat ik op de grond lag, en dat is jammer.”
Harde diagnose
De interclubwedstrijd Grote Prijs Etienne De Wilde in Laarne bleek een fatale koers voor Niels Platteau. “Na een uur koers, in de bevoorradingszone, reden we zo’n 60 per uur”, vertelt de Haaltertenaar. De oorzaak was even banaal als de gevolgen zwaar waren. “Er was daar zo’n stuk waar 2 asfaltplaten bij elkaar komen, door de warmte een beetje verhoogd. Een aantal plaatsen voor mij verloor er iemand zijn drinkbus. Ik zat onderaan in de beugel en ik weet nog dat ik daarvan schrok.”
Zijn reactie was puur instinct, maar het bleek de verkeerde op het verkeerde moment. “Mijn reflex was om van onder in de beugel naar boven op mijn shifters te komen. Op dat moment reed ik net over dat stuk asfalt. Mijn voorwiel sloeg volledig weg en ik had mijn stuur niet vast. Vervolgens lag ik snel tegen de grond.”
De diagnose was bikkelhard. “Ik had rechts een klaplong, de uitsteeksels van 2 wervels waren gebroken, mijn bekken gebarsten en een enkel gebroken. Plus redelijk veel schaafwonden. Daar is mijn seizoen eigenlijk gestopt.” Hoewel het herstel relatief vlot verliep en hij fysiek nog hetzelfde seizoen 2025 had kunnen terugkeren, was er iets gebroken. “Mentaal was de klap zwaarder”, beseft Platteau. “Achteraf gezien heb ik me de vraag gesteld of het allemaal nog wel waard is om die risico’s te nemen.”
De angst sloop niet alleen in zijn eigen hoofd, maar ook in dat van zijn omgeving. De impact op zijn familie, die hem deels heeft opgevangen, woog zwaar door. “Mijn papa was vrij snel bij mij. Als je je zoon daar ziet liggen… Ik kan me wel voorstellen dat dat niet evident is. Mijn ouders zijn er niet meer voor te vinden dat ik koers. Vooral mijn ma heeft gezegd: ‘Het stopt hier’.”
Spijt en reflectie
Een uitspraak die Platteau niet makkelijker maakt. “Ik ben natuurlijk wel 33 jaar en ik doe nog altijd wat ik wil, maar de mensen rond jou zien ook af. Je moet soms ook een beetje nadenken. Het blijft een moeilijk gegeven. Competitie is al heel lang een deel van mijn leven en dat lijkt nu weg te vallen. Daar kan ik moeilijk mee om. Het leven is meer dan koers alleen, maar het is wel een deel van mijn identiteit.”
Na 10 jaar in de wielersport is dit een harde noot. Voor het eerst in een decennium zal hij geen vergunning meer aanvragen. “Dat is heel raar”, geeft hij toe. “Het gegeven blijft wel dat dit een zeer donker moment is om te stoppen. Mijn verhaal stopt eigenlijk op 25 mei toen ik daar op de grond lag. Zo’n laatste ervaring met competitief wielrennen is wel pijnlijk.”
Terugkijkend is er reflectie, en misschien een vleugje spijt. “In die 10 jaar had ik er misschien meer van verwacht. Misschien is er nooit echt uitgekomen wat erin zat. Ik heb ook nooit leren koersen, ik ben erin gerold. Ik besef nu dat ik dat misschien anders had moeten aanpakken, misschien eerst ervaring opdoen in een nevenbond om finales te leren rijden.”
Een specifieke keuze blijft hem bij. “Mijn 2e jaar zat ik bij Van Eyck, maar in 2019 ben ik overgestapt naar S-Bikes. Ik zeg niet dat ik daar spijt van heb, maar achteraf gezien had ik beter gewoon heel mijn carrière bij Van Eyck gebleven. Ik zat daar op zich wel goed, er was een leuke sfeer. Niks moest, alles mocht. Daar denk ik nog wel eens aan terug, ja.”
En nu?
Wat brengt de toekomst? De vrijgekomen tijd is voorlopig een leegte. Toch kroop Platteau alweer op de fiets voor een persoonlijk doel. “Ik heb eind oktober 24 uur aan een stuk op Zwift gereden voor een goed doel. Dat was een mini-doel dat ik dit jaar 2025 toch heb kunnen verwezenlijken. En dat mij terug op de fiets heeft gebracht. Nu train ik opnieuw zoals het zou moeten, maar dan zonder echt doel.”
De liefde voor de fiets blijft onverminderd. “Ik merk wel dat de fiets altijd een deel van mijn leven zal zijn. Ik heb dat nodig om gelukkig te zijn.” Een terugkeer naar de atletiek, zijn 1e sportieve liefde, is geen optie. Andere disciplines spoken wel door zijn hoofd. “Ik heb wel al eens zitten denken over duatlon of triatlon. Of zo wat ultra challenges gaan doen. Gravel is nu ook een hype.” Een concreet aanbod voor een graveltocht van 720 km rondom Alicante lag zelfs al op tafel.
Of hij ooit nog een rugnummer opspeldt, laat Platteau in het midden. “Ik weet niet wat de toekomst zal brengen. Als ik het blijf missen en voel dat mijn lichaam er nog niet klaar mee is, zal ik misschien hernemen. Ik weet het niet goed.” Voorlopig blijft de harde realiteit van 25 mei de laatste pagina in zijn wielerboek. Een abrupt en ongewild einde van een hoofdstuk vol passie en competitie.
Doe mee aan de winactie en haal de Race Saddle Bag (S) in huis. Schrijf je simpelweg in op de nieuwsbrief van SKS om up-to-date te blijven en krijg er gratis eentje opgestuurd. Deze actie loopt tot en met 15 december 2025. De winnaar wordt persoonlijk verwittigd. (Meer info)
