Voor de Italiaanse juniorenkampioen Patrick Pezzo Rosola was de kerstperiode er 1 met 2 gezichten. Na een moeizame start in het zand van Koksijde herpakte hij zich knap met een 2e plaats in Heusden-Zolder en winst in de Wereldbeker van Dendermonde. Toch eindigde zijn campagne in mineur. Na een zware valpartij bij de start in Diegem keerde hij vroegtijdig terug naar huis. Desondanks blijft het vizier strak op het WK in Hulst gericht.
Technisch consistenter
Patrick Pezzo Rosola, zoon van 2-voudig Olympisch MTB-kampioene Paola Pezzo, begon als 1 van de topfavorieten aan de drukke kerstperiode. Na zilver op het EK in Middelkerke en een 3e plek in Flamanville waren de verwachtingen hooggespannen. “Ik wil me deze kerstperiode echt laten zien”, vertelde hij na de cross in Koksijde. “In eerdere wedstrijden was de start vaak mijn achilleshiel. In Flamanville heb ik de hele koers moeten achtervolgen. Als ik beter start, kan ik hier in België wedstrijden winnen.”
De progressie die de Italiaan deze winter ’25-’26 heeft geboekt, is toch opvallend. “Vorig jaar was het vaak alles of niets”, blikt Pezzo Rosola terug. “Ik had goede dagen, maar door technische fouten ook veel slechte dagen. Alleen op snelle omlopen zoals Hoogerheide, Loenhout of Diegem liep het toen echt lekker. Op technische parcoursen had ik het lastig.”
Dit seizoen lijkt hij die wisselvalligheid van zich af te hebben geschud. “Ik ben technisch constanter geworden en rijd meer ontspannen rond”, beseft hij zelf ook wel. “Daardoor heb ik minder offdays en doe ik bijna elke wedstrijd mee voor de prijzen. Dat geeft een heerlijk gevoel.”’
Vlaamse woestijn
Zijn kerstcampagne begon echter stroef in Koksijde, waar Pezzo Rosola een 6e plaats liet optekenen op de Robert Vandammestraat. “Er was direct na de start een massale valpartij bij de Fransen”, hijgde Pezzo Rosola na afloop uit. “Ik zat erachter vast en verloor bakken met tijd. Daarna was het puur achtervolgen.”
Daarnaast bleek Koksijde, een parcours wat hij beschreef als de Vlaamse woestijn, niet zijn natuurlijke habitat. “Eerlijk is eerlijk: ik voel me het beste op snelle omlopen. Zand is niet mijn specialiteit, dus ik moet in dat soort crossen dubbel zo hard werken. Gezien de start en het parcours ben ik tevreden, maar het zijn altijd zware dagen in het zand.”
Een week later bewees Pezzo Rosola zijn gelijk op het voormalige F1-circuit van Zolder, waar hij 2e werd. Het absolute hoogtepunt volgde in Dendermonde. Op een razendsnel parcours handhaafde hij zich de hele wedstrijd in de kopgroep, om in de slotronde genadeloos toe te slaan. Met een verschroeiend tempo en een lange sprint boekte hij daar zijn 1e Wereldbekerzege.
Domper in Diegem
“Morgen even rusten, maar daarna sta ik er weer in Diegem en ga ik door tot Zonhoven”, klonk het strijdlustig na zijn overwinning. “Het is een moordend schema, maar enorm leerzaam voor de toekomst. Dit zijn de grootste wedstrijden ter wereld, alsof je 10 keer een WK-finale op rij voetbalt. Zoveel publiek, ambiance, en vooral moeilijke parcoursen. Doordat ik hier vorig jaar ook deze wedstrijden reed, ben ik een betere renner geworden.”
De strijdlust en het optimisme maakten echter al snel plaats voor mineur. In Diegem ging het mis bij de start: Pezzo Rosola bewoog te veel naar links en veroorzaakte een fameuze kettingbotsing. De Italiaan haalde de finish niet en vertrok direct terug naar Italië. Volgens zijn ploeg, Fas Airport Services Guerciotti, was hij er gezien de snelheid van de val redelijk goed vanaf gekomen.
Hoe die val de rest van het seizoen beïnvloedt, is afwachten. Maar na zijn zege in Dendermonde blaakte hij van het vertrouwen richting het WK. “Het podium op het EK liet zien wat er mogelijk is”, reflecteerde hij. “Maar mijn hoofddoel blijft het Wereldkampioenschap. Een podiumplek zou mooi zijn, maar de regenboogtrui? Dat is het ultieme doel. Daar doe ik het voor.”
