Voor Jens Debusschere is de Omloop Nieuwsblad een ander soort wedstrijddag geworden. Als regulator op de motor maakt hij deel uit van organisator Flanders Classics. Het is een rol die hem bevalt, een manier om betrokken te blijven bij de sport die zijn leven domineerde. Toch is het slechts een deel van zijn nieuwe realiteit, een leven dat zich nu evenzeer afspeelt tussen bloem en gist als tussen volgwagens en renners. Van topsporter naar ondernemer blijkt geen evidente overgang, maar de West-Vlaming lijkt zijn draai gevonden te hebben.
Veiligheid op de motor
Debusschere is al voor het 3e jaar op rij regulator in de Omloop, samen met Jelle Wallays en Frank Hoste. Die rol is cruciaal, al gebeurt het meeste werk achter de schermen. “Ik moet mee de veiligheid proberen te garanderen in de koers”, legt Debusschere uit. “Vooral voor de renners. Dat er niemand te veel in de weg rijdt. Dat iedereen een veiligheidsmarge inbouwt.” Het trio verdeelt de taken op de weg. “Jelle zit vandaag voor het peloton en ikzelf achter het peloton. Frank rijdt er een beetje tussendoor.”
De communicatie is de sleutel tot een vlot verloop. “We hebben oortjes en een communicatiesysteem in de helm ingebouwd”, vertelt de Belgisch kampioen van Wielsbeke 2014. Hun interventies zijn bepalend op kritieke momenten. “Als er bijvoorbeeld in het begin een slagboom dichtgaat en de koers moet geneutraliseerd worden, of er is een zware valpartij, dan moeten wij zorgen dat alles in goede banen geleid wordt.” Ook in de finale is hun aanwezigheid essentieel. “We moeten voorkomen dat er koersvervalsing komt door motards of auto’s die te dicht rijden. Een beetje die dingen, dat is eigenlijk onze taak.”
Het werk voor Flanders Classics beperkt zich tot de voorjaarsklassiekers, de periode waarin het Vlaamse wielerhart het snelst klopt. Voor de rest van het jaar wacht een totaal andere uitdaging. Ene die al begint wanneer de meeste mensen nog in diepe slaap zijn. “De rest van het jaar bak ik brood in de bakkerij”, lacht hij.
Nachtleven
De overstap naar de bakkerij was een sprong in het diepe. “Het is iets helemaal anders”, zegt Debusschere met een glimlach. Hij beschrijft zijn nieuwe routine kort en krachtig. “Het is vroeg opstaan is en snel zwemmen”, lacht hij. Samen met zijn partner heeft hij de zaak van zijn schoonouders overgenomen. “Momenteel zitten we nog in Dilbeek, maar binnenkort gaan we verhuizen. We hebben geen winkel maar doen ambulante handel. We staan op de markt.”
Hun week is strak georganiseerd rond de marktdagen: zondag in Jette, maandag in Kortrijk en donderdag in Harelbeke. De keuze voor Kortrijk en Harelbeke is logisch, want hun toekomst ligt in West-Vlaanderen. “We gaan verhuizen naar Waregem. Daar hebben we een atelier geïnstalleerd en binnenkort verhuizen we alle machines.” De verplaatsing naar de Brusselse markt in Jette blijft voorlopig wel op de agenda staan. “Omdat we onze vaste klanten daar hebben. Jette is vooral nog de markt van mijn schoonouders. Die staan daar al meer dan 30 jaar, denk ik.”
Het ritme van een bakker is moordend en staat in schril contrast met het gestructureerde leven van een profwielrenner. Op de vraag hoe laat hij opstaat, komt het antwoord zonder aarzelen. “Meestal 2 twee, 2 uur.” Slapen wordt een luxe. “Ik kruip tussen 10 en 11 uur ’s avonds in mijn bed, dus dan slaap ik vaak maar 3 uurtjes.” Soms kan hij overdag nog wat rust nemen, maar de nachten zijn kort. “Het is wel anders dan koersen”, geeft hij grif toe. “Maar het is zeker niet minder plezant.”
Spijt van de sprinter
Hoewel zijn focus nu op brood en gebak ligt, laat de fiets hem niet volledig los. “Als het goed weer is, fiets ik wel nog”, vertelt hij. De lange, eenzame trainingen van vroeger zijn verleden tijd. “Meestal in de week, als ik tijd heb. Op een dinsdag of een vrijdag.” De ritten draaien steevast rond de 100 km. Het grootste verschil is het gezelschap. “Meestal in compagnie. Alleen is het niet meer zo plezant.” Dat was ooit anders. “Als prof heb ik dat wel veel gedaan. Zeker als er wat blokjes aan te pas kwamen, dan deed ik dat het liefst alleen.”
De terugkeer naar het openingsweekend roept onvermijdelijk herinneringen op. 1 specifieke editie, exact 10 jaar geleden, blijft hangen. Het was de editie die Van Avermaet won voor Sagan, Benoot en Rowe. “Dat was eigenlijk mijn grootste kans om hier te winnen”, mijmert hij. “Tiesj Benoot was mee met 4 of 5 man, en wij zaten erachter ook nog met 3 of 4 ploegmaten. Ik kon eigenlijk vrij makkelijk de sprint winnen van de groep erachter, maar we hebben beslist om de kaart van Tiesj te trekken.” Het gat werd nooit gedicht. “Dat is een beetje spijtig voor mezelf. Je staat dan wel op het podium met Tiesj, dus het was een goeie collectieve koers. Maar je blijft toch denken dat je er misschien dichtbij bent geweest.”
Vanaf de motor ziet hij hoe de sport is geëvolueerd. “De snelheden zijn indrukwekkend. De manier waarop ze soms een berg komen opgevlogen, dat heb ik nooit gezien in het peloton.” De intensiteit is volgens hem enorm gestegen. Hij verwijst naar de absolute wereldtop die het verschil maakt. “Als iemand als Mathieu van der Poel aan de start staat, is het alleen maar interessant om naar te kijken. Maar ik denk dat er veel meer renners met knikkende knieën aan de start staan.” Voor hem is de volgende afspraak Wevelgem, gevolgd Dwars door Vlaanderen. Opnieuw vanop de 1e rij, maar dan met een heel andere verantwoordelijkheid.
