Alana Castrique van AG Insurance-Soudal hangt aan het einde van dit seizoen haar fiets aan de wilgen. De zevenentwintigjarige renster maakte het nieuws gisteren wereldkundig na een aanhoudende strijd tegen chronische sinusitis. Een gesprek over fysieke tegenslag, negentien jaar op de fiets en de zoektocht naar een passend afscheid in Wallonië.
Ziekte als doorslaggevende factor
De beslissing om de topsport de rug toe te keren, rijpte al een tijdje bij de renster uit Henegouwen. Woensdag deelde ze het nieuws definitief met de buitenwereld, nadat de ploegleiding al enkele dagen op de hoogte was van haar keuze. “Het zat eigenlijk al een paar maanden in mijn hoofd zit”, bekent Castrique. “Ik was aan het twijfelen of ik ermee zou stoppen aan het einde van mijn contract in december of dat ik er nog een jaartje bij zou doen. Uiteindelijk heb ik besloten om te stoppen. Al komt dat natuurlijk niet zomaar.”
Haar haperende gezondheid speelde een hoofdrol in de knoop die ze moest doorhakken. Een aanslepende chronische sinusitis bleef haar het hele voorjaar parten spelen en putte haar uit. “Ik ben zwaar ziek geweest in oktober 2025 en ik heb dat wellicht niet goed laten genezen”, legt ze uit. “Ik ben terug gestart met trainen en werd iedere week opnieuw ziek. Zelfs met rust te nemen, bleef het maar terugkomen. Ik heb nu een maand antibiotica moeten nemen en dat heeft het wel doorbroken.”
Tegen beter weten in bleef ze in het voorjaar toch koersen, wat haar fysieke situatie alleen maar verergerde. Castrique werd naar eigen zeggen heel erg ziek tijdens Dwars door Vlaanderen, maar wilde kort daarna absoluut Parijs-Roubaix rijden. “De ploeg wilde mij in Roubaix zien koersen en ik wilde daar ook absoluut aan de start staan. Daarna heb ik het alleen maar erger gemaakt. Het was gewoon rampzalig, ik moest echt volledig rusten en alles laten genezen voor ik terug iets kon doen.”
Conditie onder nul maar mentaal sterk
De noodzakelijke en lange rustperiode heeft logischerwijs een zware tol geëist van haar fysieke paraatheid. De renster van AG Insurance-Soudal windt er geen doekjes om en beseft dat er nog heel wat trainingswerk op de plank ligt om de laatste maanden van het seizoen in schoonheid te kunnen afsluiten. “Mijn conditie zit momenteel onder 0”, klinkt het eerlijk. “Ik heb echt niets meer van conditie over.”
Ondanks de forse fysieke achterstand is Castrique niet van plan om in stilte via de achterdeur uit het peloton te verdwijnen. Ze wil dit jaar nog wedstrijden afwerken en trekt daarvoor binnenkort op trainingskamp. “Ik ga nu voor 3 weken op stage”, geeft ze aan. De drang om nog een laatste keer alles op alles te zetten, is duidelijk aanwezig. “Mentaal ben ik zeker goed, ik heb er geen last van. Ik ben ziek geweest, maar ik ben wel klaar om van 0 te beginnen.”
Een mentale uitputting of een burn-out na een leven lang topsport sluit ze resoluut uit. De liefde voor de fiets blijft onverminderd bestaan, alleen de drang naar het competitieve ebt stilaan weg. “Ik ga waarschijnlijk nog fietsen als ik gestopt ben, maar gewoon geen competitie meer”, zegt Castrique. “Ik denk gewoon dat het tijd is voor iets anders.”
Afscheid in eigen streek
Castrique begon met wielrennen op 8-jarige leeftijd. Dat ze op haar 27e afscheid neemt, betekent dat ze 19 jaar lang exact hetzelfde ritme heeft gevolgd. In principe liggen haar beste jaren in het verschiet. “Die zouden er inderdaad moeten aankomen, maar ik heb het gevoel dat het er niet meer in zit”, oordeelt ze nuchter.
Ze kijkt met een voldaan en trots gevoel terug op wat ze in al die jaren heeft bereikt in de wielersport. Spijt of frustratie over de vroegtijdige stopzetting ontbreken volledig in haar relaas. “Ik heb heel mooie uitslagen gereden in mijn carrière”, benadrukt ze. “Ik heb ook heel mooie dingen mogen doen, zoals Belgische en Europese kampioenschappen en ga zo maar door. Ik denk dat het gewoon tijd is om het boek te sluiten.”
Het definitieve afscheid heeft ze inmiddels al in gedachten uitgetekend. Castrique hoopt haar laatste rugnummer op te spelden in haar vertrouwde regio. “Ik hoop te kunnen afsluiten in Binche, in Wallonië. Ik heb daar ook altijd goed gekoerst”, besluit ze. Wat het leven na de koers precies zal brengen, is voorlopig nog een open vraagstuk. “De deuren staan open, maar ik heb nog niets besloten. Ik zie wel wat er op mij afkomt.”
