Fabio Porco heeft in het Noord-Limburgse Hamont-Achel de wereldtitel bij de World Cycling Federation (WCF) in de wacht gesleept. In de felbevochten categorie voor 40-plussers toonde de Limburger, die vorig jaar overigens ook al de wereldtitel veroverde bij de 40-, zich de sterkste van het pak. Na een bewogen jaar op persoonlijk vlak, waarin hij na decennia trouwe dienst zijn werk in de fabriek verloor door een onverwacht faillissement, betekent deze 2e opeenvolgende kampioenstrui een mentale opsteker.
Aanvallende tactiek
De kersverse wereldkampioen had vooraf een tactisch plan in zijn hoofd en wilde zich op het afgesloten circuit in Hamont-Achel van zijn meest aanvallende kant laten zien. “Ik was gebrand op de winst en besloot in het begin een beetje zot te gaan doen door meteen solo voorop te gaan rijden”, lacht hij. “Na een tijdje kwamen er 3 mannen aansluiten, waarna we nog een tijdje samen voorop hebben gereden. Maar uiteindelijk kwam het peloton toch weer samen.”
Na de hergroepering liet de renner uit Genk de moed allerminst zakken en forceerde halverwege de wedstrijd van 80 km de beslissende ontsnapping. “Ik ben toen opnieuw kunnen wegrijden met wat mannen, waardoor we vanaf halverwege met een kopgroep van 5 voorop reden. Samen met onder meer de andere latere podiumlaureaten Kris van der Moeren en Bert Mewis. We hebben de hele tijd echt heel mooi samengewerkt.”
De beslissing viel uiteindelijk vlak voor het ingaan van de allerlaatste ronde op het biljartvlakke parcours in het noorden van Limburg. “Het was een heel mooi rondje van 6 km dat de organisatie daar prima op poten had gezet, met eigenlijk zo goed als maar 2 bochtjes in het toertje. Net voor we de laatste ronde ingingen, ben ik gewoon op de macht weggesprongen en op die manier solo naar de winst gereden.”
Tegenslag
Voor deze klinkende overwinning kon de Genkie rekenen op de onvoorwaardelijke tactische steun van zijn oudere broer Carlo. “Mijn broer was er inderdaad bij en reed gewoon mee in dezelfde categorie. Omdat ik in de wedstrijd redelijk veel voorop gereden heb, zat hij in het peloton een beetje af te stoppen. Je weet hoe dat werkt, hé”, grijnst hij.
Cruciaal onderdeel van de ploegtactiek om de wereldtitel in de World Cycling Federation, de overkoepeling van de nevenbonden, succesvol over de streep te trekken. “Het was uiteraard de bedoeling dat we op die manier in elkaars voordeel zouden samenwerken. Dat is perfect uitgedraaid, want als ik voorop rijd, hoeft hij in de achtergrond natuurlijk geen trap te veel te geven en kan hij alles neutraliseren.”
Naast het sportieve succes met 2 opeenvolgende wereldtitels kenden de broers recent echter een zware professionele tegenslag, wat deze knappe overwinning toch een extra emotionele lading geeft. “Wij hebben altijd samen in een fabriek gewerkt, maar sinds maart van dit jaar is dat bedrijf plots failliet gegaan. Ik heb daar meer dan 20 jaar gewerkt, waarvan 18 jaar samen met mijn broer. Dat was uiteraard wel een bittere pil om te slikken. We werken nu allebei in een andere fietsenzaak, ik in Diepenbeek en hij in Genk”
Focus op criteriums
Hoewel de broers in het verleden zeer verdienstelijk deelnamen aan internationale Gran Fondo’s, ligt hun focus tegenwoordig toch voornamelijk op het kortere en meer explosieve werk in eigen streek. “We hebben in het verleden inderdaad Gran Fondo’s gereden en daar ook 2 keer het WK meegedaan, zoals destijds in het Deense Aalborg waar ik 2e werd. Uiteindelijk was dat toch niet helemaal wat we het liefste deden, waardoor we ons nu meestal bij de criteriums houden. We amuseren ons in de nevenbonden en de sportklasse van Cycling Vlaanderen.”
Naast de traditionele wegwedstrijden heeft de winnaar bij de 40+ recent ook de overstap naar het populaire gravel gemaakt. Al blijft dat voorlopig strikt beperkt tot wedstrijden relatief dicht bij huis. “De laatste 3 jaar zijn de gravelkoersen erbij gekomen, we rijden er jaarlijks een 5-tal waaronder Turnhout en Aachen. We gaan echter niet te ver weg, omdat we elk weekend al criteriums rijden en we simpelweg de tijd missen om plannen te maken voor buitenlandse dromen zoals Unbound.”
Zijn nieuwe regenboogtrui is volgens Fabio Porco het directe resultaat van een feilloze voorbereiding en jarenlange toewijding. “Ik heb de voorbije jaren altijd veel opofferingen gedaan voor de sport, in combinatie met toch een zware job. Dit jaar heb ik echter opnieuw een heel hoog niveau kunnen halen door een bijzonder goede winter te draaien. Als gevolg van dat faillissement was er immers minder werk…. Al is die winter intussen al even geleden en moet je die opgebouwde conditie uiteraard wel wekelijks blijven onderhouden.”
