Tussen de 1.800 fanatieke deelnemers die de steile beklimmingen en verraderlijke stenen van het EK Gravel in Houffalize trotseerden, ook de 77-jarige Jan Roeters uit het Groningse Eelde. Hij pakte brons in de categorie 75+ en rijdt nu met zijn camper door om hoogtemeters te gaan verzamelen in de Vogezen. “Die vind ik maar niet in het noorden van Nederland”, lacht hij.
Gravel One Fifty
Het EK Gravel in de Belgische bossen leverde de Nederlander opnieuw een schitterende podiumplek op in een tot nu toe buitengewoon constant en succesvol seizoen voor hem. “Ik ben helemaal tevreden met deze uitslag, want dit is dit jaar al de 3e keer dat ik op het podium sta”, lacht hij smakelijk. “Fantastisch dit, had ik nooit durven denken. Ook in de Schleck Gran Fondo in Luxemburg en tijdens de UCI Gravel One Fifty eindigde ik steeds op de 3e plaats. Je hebt simpelweg niet heel veel kans om in de 75+ categorie te rijden, 3 of 4 van dit soort grote wedstrijden per jaar vind ik al goed.”
Het Ardense parcours rondom Houffalize vroeg veel stuurvaardigheid van de oudere deelnemers en bleek op sommige sectoren een ware beproeving. “Het was een ontzettend mooi parcours, voor mij persoonlijk niet per se te zwaar qua conditie, maar wel gevaarlijk. Ik heb soms al eens schrik in het afdalen, dus met die grote stenen en die ruwe rotsen was het toch opletten. Modder ben ik vanuit Nederland dan weer wel gewend, maar dit specifieke parcours was echt een beetje mountainbike-achtig en dat moet je dan toch maar zien te overwinnen.”
De massadrukte op de smalle onverharde paden viel tijdens de koers reuze mee, mede dankzij de vlotte afhandeling en spreiding door de organisatie. “Het was tijdens de wedstrijd helemaal niet te druk op het parcours, nergens reed iemand in de weg. Alles verliep perfect. Dit evenement is heel goed georganiseerd, want je wordt na de finish direct bij het podium geroepen in plaats van dat je urenlang moet wachten op de ceremonie. Er stonden liefst 6 om me op het podium te helpen, dat was voor mij helemaal prima geregeld.”
Laatbloeier met een verrassend verleden
De intense liefde voor de competitieve wielersport ontstond bij de Groninger opvallend genoeg pas op latere leeftijd na een valse en blessuregevoelige start in de atletiekwereld. “Ik ben met actief sporten pas op mijn 36e begonnen als hardloper. Vervolgens ben ik pas op mijn 60e echt intensief beginnen fietsen. Ik ben toen gewoon op een racefiets gestapt en kijk un. De wielersport bevalt me tot op de dag van vandaag werkelijk prima.”
Zijn voorbereiding op dit soort internationale wedstrijden vindt paradoxaal genoeg voornamelijk plaats op de compleet vlakke en winderige wegen in het uiterste noorden van Nederland. “Ik fiets altijd vast met een groepje op de weg in Drenthe en Groningen, en heel soms pakken we ook een stukje onverhard mee”, lacht Jan Roeters. “Meestal is het trainingsparcours volledig vlak, in de noordelijke provincies kom je geen enkele berg tegen. De wedstrijd in Houffalize was dan wel een enorme sportieve uitdaging, maar dat vind ik juist erg leuk om te doen.”
Dat fietsen een uitlaatklep kan zijn, toont Roeters ook aan met zijn professionele leven van destijds. “Ik had ooit een eigen administratiekantoor en was werkzaam als boekhouder. Daarvoor heb ik nog een eigen kroeg gehad, ben ik jarenlang chauffeur geweest en ik heb zelfs in de muziekwereld gewerkt als roadie om zware spullen te slepen voor bandjes. Dat was een heel leuk, geweldig en kleurrijk verhaal, maar nu haal ik mijn plezier echt uit heel andere dingen.”
Doortrekken naar de vogezen
Hoewel zijn resultaat straks formeel recht geeft op deelname aan de mondiale titelstrijd, kiest Roeters zoals velen voor iets anders. “Ik kwalificeer me via dit soort prestaties altijd wel voor het WK, maar voor Australië ga ook ik passen. Dat is veel te ver weg en dan ben je direct weken onderweg voor 1 enkele koers. Dit Europees kampioenschap is gewoon erg leuk, we rijden er in 1 dag heen vanuit Groningen en ik sta hier prachtig op de camping in het nabijgelegen Engreux.”
Zijn ultieme wielerbeleving zit hem vooral in het trotseren van flink wat hoogtemeters onder zeer aangename weersomstandigheden in het buitenland. “Het allermeeste plezier haal ik tegenwoordig uit het fietsen als het mooi weer is buiten en de weg lekker omhoog klimt. Dat is wel lastig trainen in Nederland, want daar heb je alleen maar de vlakte en de immer waaiende wind. Prachtige wedstrijden rijden zoals hier in de Ardennen of in Luxemburg, of gewoon recreatief reizen met de fiets, dat is wat ik absoluut het allerliefste doe.”
Direct na de officiële huldiging in Houffalize staat er een bescheiden feestje op het programma, waarna de reis met de camper direct wordt voortgezet richting het volgende buitenlandse fietsavontuur. “Een podiumplek behalen op een Europees kampioenschap is prachtig en natuurlijk wordt dat straks een klein feestje met een paar lekkere Belgische biertjes. Morgen rijden we met de auto en de camper direct verder naar de Franse Vogezen. Daar is het weer hopelijk nog iets beter en daar wachten de echte serieuze beklimmingen op ons.”
