Arne De Groote (29) kroonde zich in de Omloop Mandel-Leie-Schelde verrassend tot 1e niet-prof in de einduitslag. De Oost-Vlaming van het Collins Hoc Cycling Team snelde naar een knappe 11e plaats in erbarmelijke weersomstandigheden en dat amper 11 uur na zijn nachtshift als operator in de chemie. Voor De Groote was het bovendien zijn allereerste uitgereden profkoers sinds een zware valpartij in 2020. “En ook nog eens met maximaal 7 uur training per week in de benen”, lacht hij. Daags nadien won hij ook nog eens een koers bij de Elite 3 in Ouwegem.
Meulebeke
Zijn beslissing om als eliterenner zonder contract plots te starten in Meulebeke kwam er deels door de lokale verankering van Collins Hoc Cycling Team. “De ploeg is van Maldegem en ploegleider Kevin Nobus heeft vroeger bij de jeugd in Meulebeke gereden. We gingen met de ploeg starten zodat we een volgwagen hadden in de koers. Ik dacht bij mezelf dat het intussen al van de Grote Prijs Vermarc in 2020 geleden was dat ik nog eens een profkoers had gereden.”
Die laatste ervaring tussen de beroepsrenners liet destijds wel wat sporen na bij de Oost-Vlaming, waarna hij zijn fiets een tijdlang aan de wilgen hing. “Ik ben toen zwaar ten val gekomen en heb 4 wervels en 5 ribben gekneusd. Dat was eigenlijk mijn allerlaatste koers, waarna ik gestopt ben en ben beginnen fitnessen. Het was dus eigenlijk al van 2019 geleden, toen ik nog voor Tarteletto-Isorex reed, dat ik nog echt een profkoers succesvol had uitgereden.”
Zijn eindresultaat in deze kletsnatte Omloop Mandel-Leie-Schelde voelt voor De Groote dan ook als een persoonlijke overwinning. “Mijn laatste profkoers was indertijd een afscheid van de wielersport via een achterdeur, met een ritje in de ambulance. Ik wilde dat sowieso al rechtzetten in de kermiskoersen. Dat dit nu ook in een echte profkoers is gelukt, is alleen maar mooi en smaakt eerlijk gezegd wel naar meer.”
70 km in de aanval
De barre weersomstandigheden dwongen het peloton tot opperste concentratie en een goeie positionering. “Het was al in het begin vrij regenachtig, dus ik wist dat ik constant vooraan moest zitten. Er zit een smal stuk in het parcours en als je daar in de regen achteraan rijdt, moet je 70 per uur rijden om te kunnen volgen.”
De wedstrijd ontplofte halfweg toen een vroege vlucht het hazenpad koos en de zenuwachtige achtervolging in het uitgedunde peloton op gang kwam. “Op 90 km van de meet reed Nolan Huysmans weg samen met Julien Vermote en ik besloot op 80% mee te springen om de oversteek te maken. Ik had aanvankelijk niemand mee en moest er alleen naartoe, waarna er nog 4 man kwam aansluiten en we uiteindelijk met 7, en later 8 man in de achtervolging zaten. Ik ben op 500 meter zelfs nog een Deen gaan terughalen die niet had meegewerkt in onze groep. Dat voelde als een verplichting ten opzichte van de andere renners in dat groepje.”
De voorbereiding op zijn uitputtingsslag was allesbehalve ideaal voor de amateurrenner die zijn sport met een voltijdse job combineert. “We hebben 70 km in de aanval gereden, maar als ik in die groep 20 kopbeurten heb gedaan, zal het veel zijn. Ik had de nacht voordien nog gewerkt als operator in de chemie tot kwart na 2. 11 uur voor de start stond ik dus gewoon nog op de werkvloer.”
Ambitie
Zijn onverwacht sterke prestatie tussen de profs wakkert ook sportieve ambities ontegensprekelijk aan. “Ik was zeker niet de 11e beste renner aan de start, maar ik word uiteindelijk wel 11e”, grijnst de renner van Collins Hoc. “Ergens komt nu wel de ambitie naar boven om nog eens top 10 te rijden in een profkoers, al zal dat dit jaar wellicht niet meer lukken omdat mijn verlofdagen op het werk bijna allemaal op zijn.”
Het nakende seizoenslot wordt beperkt voor Arne De Groote. “Ik rijd dit weekend nog de interclub van Erpe-Mere, daarna de Beker van België in Berlare en tussendoor nog wel ergens een stayerkoers in Frankrijk. Vanaf 16 september beginnen we echter met onze verhuis naar ons nieuwe huis in Oudenaarde, waardoor er in die periode sowieso iets minder gekoerst zal worden.”
Volgend jaar staat hij na een geslaagde rentree in het peloton hoe dan ook opnieuw met volle overgave aan de start. “Ik blijf sowieso bij Collins Hoc Cycling Team, want het is een vriendenploeg met een supergoede sfeer waar niks moet en alles mag. Ik ga volgend jaar opnieuw een volledig seizoen rijden en als ik deze winter eenzelfde stap kan zetten als vorig jaar, rijd ik misschien nog wat extra profkermiskoersen.”
