Dylan De Bruyne (33) uit Zomergem combineert een voltijdse job in een Gentse chemiefabriek met zijn passie voor wielrennen. De 33-jarige renner van het Collins HOC Cycling Team boekte in Beitem, OVWF-nevenbond, zijn grootste succes. Na 15 jaar koersen is de zege de bekroning voor zijn ongedwongen manier van hoe hij de koers benadert. “Het is altijd meer voor het plezier geweest dan om echt te presteren”, bekent hij.
Ploegendienst
De coureur uit Oost-Vlaanderen kent geen standaard dagritme. Hij werkt volcontinu in een chemiefabriek en dat trekt een wissel op zijn paraatheid. “Het is alleen maar fietsen en werken dat ik doe. Ik doe doorgaans de vroege of de nacht”, vertelt De Bruyne. Toch combineert hij deze 2 werelden succesvol. “Als ik mijn slaap heb, is ploegenwerk eigenlijk niet slecht. In de vroege ben je ’s middags thuis en met de nacht ook.”
Het gebrek aan nachtrust vormt desondanks vaak een obstakel, zeker wanneer de wekker vroeg gaat en er een koers wacht. “Na de vroege shift, als je zo’n 3 uur geslapen hebt, is het wel redelijk lastig om nog 2 uur te koersen”, geeft hij toe. “Dat is meteen ook de grootste reden waarom ik de nevenbonden verkies. Als je dan bij de elites zonder contract gaat rijden, ben je kapot.”
De starturen in de nevenbonden blijken ook beter afgestemd op zijn werkagenda. “Die mannen starten rond 2 uur of 3 uur in de middag. In de nevenbonden is dat 4 uur of half 5. Dan heb ik wat meer tijd. Het niveauverschil speelt eveneens een rol. Ze rijden daar in de nevenbonden ook 44 of 45 km/u, maar daar durft het wel al een keer stil te vallen. Bij de elites zonder contract valt het tempo eigenlijk nooit stil.”
Mentaliteit
De Bruyne koerst sinds dit jaar in de uitrusting van House of Cycling uit Maldegem, nadat hij eerder voor de Martle’s uit Ruiselede reed. “Ik kende in Maldegem al een paar renners en mijn fiets komt ook van bij House of Cycling. Het is een mooi ploegje.” Ondanks de teamstructuur behoudt hij een losse benadering. Strakke schema’s of voedingsplannen zijn niet aan hem besteed. “Ik doe gewoon waar ik zin in heb, ik heb zelfs geen trainer.”
Met 14 trainingsuren per week tikt hij wekelijks tussen de 350 en 450 km aan. “Ik let wel een beetje op mijn voeding, maar ook niet extreem. Blokjes doe ik niet, ik rijd gewoon een beetje in het wilde weg.” Zijn trainingspartners bepalen vaak de intensiteit. “Als er iemand stuurt of hij wil gaan trainen, dan ga ik mee. Doet hij 5 uur of maar 2 uur, dat maakt mij eigenlijk allemaal niet uit.”
Die nonchalante houding verklaart mede waarom hij zich minder thuis voelt bij de Elite 2, waar hij dit seizoen 5 wedstrijden afwerkte. “Ik ben er 3 keer afgereden. Dat was gewoon met de kop in de grond en 2,5 uur rijden. Veel plezier had ik daar niet meer aan.” Voor De Bruyne draait koersen om de aanval. “Ik was altijd blij als ik top 10 reed of mee was in een aanval. Zolang ik maar niet in het peloton zat. Daar heb ik nooit iets aan gehad.”
Zandwegen
De overwinning in Beitem is een uitzondering in zijn carrière. “Ik heb al verschillende ereplaatsen gereden, maar veel heb ik nooit gewonnen”, lacht hij. “Mijn beste prestaties waren tot nu toe 2 2e plaatsen in de afgelopen 2 jaar. Het succes op de weg in Beitem komt ironisch genoeg op een moment dat mijn focus is verschoven naar het offroad. De lokale wegkoersen dienen tegenwoordig vaker als pure training.”
De drang naar vernieuwing bracht hem de afgelopen 2 jaar bij offroadcircuits, waaronder gravel en cyclocross. “Ik rijd op de weg no alleen een beetje om bezig te blijven als er geen gravel is”, verklaart de renner. “De onverharde paden bieden mij een nieuwe uitdaging waar ik mijn grenzen kan verleggen. Voornamelijk in het gravel dit jaar. Ik doe dat veel liever dan op de weg en ik wil daar graag veel beter in worden.”
Hij test zijn benen inmiddels in het internationale gravelcircuit en boekt daar resultaten. “Ik rijd regelmatig de UCI-wedstrijden en die van Bro.go. Als ik dan een keer top 20 rijd, vind ik dat al redelijk zot. Als je soms met 400 of 500 aan de start staat, is een top 20 wel ziek goed.” Toch blijft de weg nodig om zijn competitieritme te behouden. “Elke week gravelen is moeilijk. Je hebt altijd die competitie nodig om beter te kunnen worden.”
