Na een knappe zege op de Koppenberg en een 2e plek in Overijse behoorde Peggy Knox tot de favorieten voor de Europese titel bij de junioren in Zeddam. De Britse kampioene eindigde uiteindelijk als 5e, na Lentl Huys en Nynke Jochems. De strijd met haar pedalen was echter net zo verbeten als die met haar concurrentes. De Britse rijdt voor Airtox Carl Ras, de opleidingsploeg van Uno-X, en voelt zich na een wegseizoen in België veel sterker in haar 2e jaar bij de juniores.
Gravel en modder
In de 2e ronde van het EK Veldrijden in Zeddam scheidde een groepje van 5 rensters zich af, waaronder de Britse Peggy Knox. Uiteindelijk namen de 4 andere meiden afstand en eindigde ze als 5e. Een resultaat waar ze na afloop prima vrede mee kon nemen. “Het ging grotendeels zoals ik vooraf had gehoopt”, legt Knox uit. “Ik probeerde zo lang mogelijk voorin mee te draaien, maar na de lange trap moest ik telkens een gaatje laten. De inspanning om terug te komen brak mij uiteindelijk zuur op.”
Die 99 treden vormden de eyecatcher op het parcours en bleken voor Knox een flinke uitdaging. “Het was echt heel lastig om in te schatten of je per stap 1 of 2 treden moest nemen. Met 2 was je sneller, maar dat koste echt veel energie. Met 1 leek het dan weer alsof ik niet vooruit kwam. Ik probeerde uiteindelijk de andere meiden maar te volgen, en mijn keuze daarop te bepalen”, vertelt ze. “Bovendien was de ondergrond tussen de treden een rare mix van gravel en modder. Dat bleef aan mijn schoenen zitten, waardoor ik na de trappen gigantische moeite had om weer snel in te klikken.”
Dat probleem kostte haar uiteindelijk de aansluiting met de kop van de koers. “Ik moest telkens achtervolgen. En dat breekt je op dit parcours op. Je kan wel stellen dat de trappen de wedstrijd echt opengebroken, ja”, vervolgt Knox. “Je denkt op het 1e gezicht misschien dat dit een makkelijk parcours is, maar niks blijkt minder waar. Het loopt iets beter dan gisteren, maar blijft hobbelig. Een paar technische passages waren een beetje glad door de inzettende dooi, en ook in het zand had ik het moeilijk. Ik moest op de meer lopende stukken hard werken om terug te komen. Dat was niet vol te houden.”
Keuze voor België
Hoewel Knox in eerdere wedstrijden op het podium stond, kan ze haar resultaat goed relativeren. “Het klopt dat ik al op het podium stond bij jullie dit seizoen. Ik was 2e in Overijse en won op de Koppenberg”, vertelt de Britse kampioene trots. “Maar dat zijn hele andere parcoursen. Bovendien was de tegenstand hier veel sterker. Ik heb dit seizoen nog niet tegen de Zwitserse en de Tsjechische renners gereden.”
Dat Knox nu veel in Belgie crosst, is geen luxekeuze. Buiten de Wereldbeker in Glasgow zijn er op het Britse eiland tegenwoordig geen internationale crossen meer te vinden. “De keuze is dubbel. Er zijn hier in België en Nederland heel veel mooie wedstrijden. Ik ontwikkel mijzelf hier meer als crosser, doordat je buiten je comfortzone gedwongen wordt. Maar als je op het hoogste niveau mee wilt doen om de prijzen, en dat wil ik, dan heb je ook UCI punten nodig. Die kan ik nergens meer scoren dan thuis”, verklaart ze haar programma.
Gelukkig voor Knox ligt haar woonplaats in het zuiden redelijk gunstig. “Wist je dat bijna alle crossen op het vasteland bij jullie dichterbij zijn dan de regio rond Glasgow”, lacht Knox. “Veel crossen bij ons zijn in het noorden of midden van het land. Ik ben dus wel gewend te reizen naar wedstrijden. Zo slecht is het niet hoor om elke week naar België te komen. We kijken per keer of het voor het weekend is of dat we de ganse week blijven.”
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
Druivenkoers
Haar sterke prestaties tonen aan dat ze een flinke stap voorwaarts heeft gezet. “Dat komt vooral dankzij mijn wegseizoen bij Airtox Carl Ras (de opleidingsploeg gelinkt aan Uno-X, red). Ik voel me een stuk sterker na een heel seizoen op de weg”, reflecteert ze. “Ik ben ook zelfverzekerder geworden, want vroeger vond ik racen op dit niveau best intimiderend. Nu laat ik mijzelf niet meer zo snel wegdrukken door andere rensters.”
Bij de Deense ploeg, waar landgenote Liv Poole in 2027 eveneens zal aansluiten, voelt ze zich helemaal op haar plek. “De sfeer in de ploeg is super fijn. We motiveren elkaar en leren van elkaars fouten”, stelt de Britse. “Ik heb mijn 1e elitekoers gereden met hen, maar het meest trots ben ik op mijn 4e plek in de Druivenkoers. De ploeg is een positieve omgeving om mijzelf zonder druk verder te ontwikkelen.”
Haar drukke internationale programma combineren met school is echter geen evidentie. “Mijn ouders steunen me enorm, net als mijn coach Ian Field en al onze vrienden. Ik heb een heel goed netwerk om me heen dat me helpt. Of ik het ook goed doe op school zullen mijn examens uiteindelijk wel uitwijzen, maar voor mijn gevoel gaat het momenteel prima. Ik kijk nu al weer uit naar de rest van het seizoen”, besluit ze.
