Een aardje naar zijn vaartje? Matteo Vanhuffel, 2e jaars nieuweling uit het Oost-Vlaamse Bavegem, pakte vorig weekeinde in het Critérium Européen des Jeunes in het Groot-Hertogdom Luxemburg de bergtrui. Hij werd ook 2e in het algemeen eindklassement, op 3 seconden van Jenthe Verstraete.
11e in Giro
Doet de naam Wim Vanhuffel een belletje rinkelen? De ex-prof is intussen 43 en klom enkele jaren met de betere renners van zijn generatie. Zo werd hij in 2005 3e in een etappe van de Dauphiné met aankomst op de legendarische Mont Ventoux. Na ritwinnaar Vinokourov en de minder bekende Gomez Marchante, maar voor Lance Armstrong en Floyd Landis. Amper een paar weken nadat hij zijn 1e Giro als 11e had afgesloten.
“Ik denk wel dat ik een beetje hetzelfde type ben”, glundert Matteo Vanhuffel, de 15-jarige zoon van de voormalige broodrijder. “Ik hou van het klimwerk, die parcoursen ga ik meestal opzoeken. Zoals afgelopen weekend in Luxemburg. Daar kon ik echt mijn ding doen.”
In de 1e etappe met start en aankomst in Troisvierges koos Vanhuffel al snel voor het offensief. “Eerst in het gezelschap van een Zwitser (Florian Hochuli, red)”, vertelt de pion van Onder Ons Parike. “We bleven ongeveer 1 ronde samen. Toen ik op een helling om de bergpunten sprintte, moest hij lossen en heb ik 2 ronden alleen voorop gereden. In de slotronde kwam een Fransman (Edgard Berthelemy, red) bij mij. In de sprint voor de ritzege werd ik door hem geklopt, maar ik kreeg na de aankomst wel de bergtrui. Na een hele schone rit met mooie beklimmingen en interessante afdalingen. De 2e etappe in Diekirch was minder lastig.”
Foutje in finale
Vanhuffel kon in de slotrit 2 doelen nastreven: zijn leiderstrui in het bergklassement bewaren én een gooi doen naar de eindzege in deze prestigieuze 2-daagse. Het 1e bracht hij tot een goed einde, het 2e liep in de finale nipt verkeerd. “Mijn eindzege in het bergklassement kwam niet meer in gevaar want de mannen die zondag punten pakten, hadden er zaterdag geen verzameld”, gaat Vanhuffel verder.
“De rit was minder lastig dan zaterdag. Op een bepaald moment konden 2 renners een gat slaan. Zij vormden geen bedreiging voor mijn leiderstrui, wel voor de algemene eindzege. Bij de eindafrekening kwam ik 3 seconden tekort om Jenthe Verstraete, 1 van de 2 vluchters, van de eindoverwinning te houden. Dat is vervelend. Ik besef dat ik in de finale een foutje maakte.”
Waaruit hij zonder twijfel de nodige lessen zal trekken. Afgelopen dinsdag stond voor hem al de klimkoers in het Luxemburgse Herbeumont op het programma. Een jaar geleden sloot hij deze Topcompetitieproef als 7e af, dinsdag deed hij 1 plaatsje beter en bolde hij in dezelfde tijd van winnaar Axel Van Den Broek over de streep. Mooie bevestiging van wat hij in het Critérium Européen des Jeunes presteerde. Bovendien nam hij in de tussenstand van de Topcompetitie de bolletjestrui over van Jasper Schoofs, vorig jaar winnaar van deze wedstrijd.
Sterker
Matteo Vanhuffel – ook broertje Moreno koerst en is actief bij de 13-jarige aspiranten – heeft nog een paar wedstrijden in zijn agenda in het rood aangekruist. Zondag de manche van de Beker van België in het Henegouwse Frasnes-lez-Anvaing, de Ardense Triptiek (13-15/8) en de klimkoers in Couvin (25/8). Ook de andere proeven van de Topcompetitie staan op zijn kalender. Na de Ronde van Vlaanderen schoof hij in de tussenstand op naar de 18e plaats. Dankzij de 6de plaats in Herbeumont klom hij in de tussenstand naar rang 9.
“In die Ronde van Vlaanderen kwam ik nochtans vrij zwaar ten val, maar ik ben naar het peloton kunnen terugkeren”, aldus Vanhuffel. “Uiteindelijk reed ik nog een goeie sprint en hield ik aan die tuimelperte enkel wat schaafwonden over. Inderdaad, tijdens de winter pik ik altijd enkele veldritten mee. Die zie ik puur als voorbereiding op het wegseizoen. Tijdens de winter wil ik bezig blijven. Vandaar dat ik af en toe een cross rijd. Maar dat gaat nooit een hoofddoel worden.”
De voetsporen van papa Wim, nu ploegleider bij het amateurteam VDM-Trawobo, drukken is wél een hoofddoel. “Uiteraard hoop ik ooit de stap naar de profs te zetten, maar ik besef dat de weg nog heel erg lang is”, besluit Matteo Vanhuffel.
