Ruim een jaar geleden glunderde Michael Valgren Hundahl (30) op het podium van het WK in Leuven. De Deense renner van EF Education-EasyPost haalde eindelijk weer het niveau van in zijn beste jaren. Vandaag kan hij 45 minuten fietsen, maar niet aan 1 stuk. Het is onzeker of hij nog ooit helemaal herstelt van een vreselijke val, maar de Deen geeft niet op.
Wonderjaar 2018
Toen Michael Valgren Hundahl nog Michael Valgren Andersen was (en nog niet de naam van zijn vrouw had overgenomen) beleefde hij een wonderjaar in 2018. Hij won toen de Omloop Het Nieuwsblad én de Amstel Gold Race. In de Ronde van Vlaanderen werd hij bovendien knap 4e. Een nieuwe ster leek geboren, al zou het jaren duren voor hij dat niveau weer bereikte. Eind 2021 was het dan zover op het fantastische WK in Leuven, waar hij voor Jasper Stuyven een podiumplek veroverde. Dit jaar was hij opnieuw op zoek naar zijn beste benen en die leken er richting de Tour ook aan te komen. Hij werd midden juni 2e in de 2e rit van La Route d’Occitanie. 2 dagen later was er van de Tour echter geen sprake meer.
In die bewuste etappe probeerde Valgren opnieuw mee te gaan met de ontsnapping. Aan volle snelheid raakte hij in een steile afdaling de vangrail en vervolgens vloog hij over een klif. Bij zijn landing voelde hij meteen dat er iets mis was. Foto’s toonden later aan dat zijn bekken gebroken was en hij verschillende ligamenten in zijn knie gebroken had. Of hij nog ooit zou fietsen, was volgens de dokters niet eens een zekerheid.
De zwangere vrouw van Valgren zat thuis met hun 1e kindje en kreeg manlief plots bij haar. Over 1 ding bleef hij altijd zeker, vertelt Valgren op de website van zijn team. “Ik hou van deze job en ik zal er alles aan doen om terug te keren. Op deze manier wil ik mijn carrière niet beëindigen. Niet meer op de fiets zitten, niet langer meer wielrenner zijn, het is iets waar ik nu nog niet aan kan denken.”
Revalidatie
En dus werkt de klassiekerspecialist keihard aan zijn terugkeer. Nadat hij maanden niet op de fiets kon zitten, mag hij nu 3 keer een kwartiertje op de rollen plaatsnemen. Ondertussen moet hij oefeningen doen, neemt hij anderhalf uur plaats op een ‘knee bender’ die hem helpt om zijn knie te versterken en zit hij meer dan 3 uur bij de kinesist. “Fijn is dat niet”, grijnst hij. “Ik mis het om lekker hard te zweten en de hartslag in de hoogte te jagen. Toen ik voor het eerst een omwenteling met de pedalen kon maken, was dat een enorme overwinning.”
Gelukkig kan hij wel bijdragen aan het gezinsleven. Elke ochtend brengt hij zijn zoontje naar school en in de namiddag haalt hij hem weer op. “Ik wil klaar zijn voor onze 2e baby en tonen dat ik er voor mijn familie ben. Dat motiveert me enorm”, geeft hij toe.
Aan een terugkeer moet voorlopig echter nog niet worden gedacht. Valgrens bekken moet nog helen en de ene dag gaat het beter dan de andere. “Het is belangrijk dat mijn lichaam sterk genoeg is en ik de blessures niet ga compenseren. Toch zit ik op het juiste pad en merk ik dat mijn knie steeds beter gaat bewegen. En gelukkig helpt fietsen bij mijn herstel, dus dat komt wel handig uit.” Valgren droomt ondertussen op de rollen van zijn trainingsritjes langs de Côte d’Azur en de beklimmingen in de Provence. “Ik moet een vreemde positie aannemen op de fiets, maar momenteel gaat het goed. Het draait nu om comfort, niet om de prestatie. Dat volgt later wel.”
Opleidingsploeg
Volgend jaar start Valgren het seizoen bij het EF Education-NIPPO Development team. De ploeg steunt hem voor de volle 100% en wil dat de Deen zijn tijd neemt om terug de oude te worden. “Het is moeilijk om te zeggen wanneer ik terug op mijn best zal zijn”, realiseert hij zich zelf ook. “Ik ben in goede handen en werk elke dag dus het zal er wel van komen.”
Straks zal de Omloop Het Nieuwsblad naar alle waarschijnlijkheid verreden worden zonder de 1e Deen op de erelijst. Ook de Amstel Gold Race zal Valgren wellicht niet mogen ontvangen. Iedereen hoopt natuurlijk dat de blonde renner op een dag weer zijn wonderjaren beleeft. Andersen mag dan wel uit zijn naam verdwenen zijn, zijn terugkeer zou een sprookje zijn dat zo van Hans Christian had kunnen komen.
