Baloise WB Ladies blijft openstaan voor de integratie van Waalse vrouwen die het wielrennen willen ontdekken. Dit is de essentie van het project geleid door Ludivine Henrion, manager van de structuur gevestigd in het Waals-Brabantse Limelette. Emma Delonville is hier een goed voorbeeld van. De 19-jarige, die in het seizoen 2024 aan haar eerste wedstrijden zal deelnemen, voetbalde voordien voor Anderlecht. Na een terugkerende blessure richt ze haar aandacht nu op het wielrennen.
6 operaties
Haar sportavontuur begon op 8-jarige leeftijd. Emma Delonville begon met voetballen bij haar dorpsclub. 6 jaar later, op 14-jarige leeftijd, nam ze deel aan een testsessie georganiseerd door ‘Les Mauves’, Anderlecht, haar favoriete team. “Mijn ouders schreven me in en ik werd samen met 7 andere meisjes geselecteerd, van de ongeveer 30 die zich hadden ingeschreven”, herinnert ze zich. “Het was een kinderdroom: als je gebruik kunt maken van alle faciliteiten en uitrusting die worden aangeboden, krijg je sterren in je ogen. Als verdediger verliep mijn 1e seizoen bij Anderlecht heel goed. Ik stond vaak in de basis, vaak de volle 90 minuten. Ik had misschien zelfs een kans om de nationale ploeg te halen. Ik ging naar de training puur voor mijn plezier, zag het niet als werk.”
Helaas blesseerde ze zich in haar 2e jaar. Diagnose: gescheurde kruisbanden in de knie. “Ik moest geopereerd worden. Ik begon dan weer te trainen, maar blesseerde mijn knie opnieuw. Anderlecht schoof me opzij. Er waren veel meisjes die stonden te trappelen en ze konden mijn weerkerende blessures niet appreciëren. In totaal moest ik 6 keer onder het mes.”
Ondanks haar pogingen om weer te gaan voetballen, zij het op een lager niveau, moest Delonville haar favoriete sport opgeven. “Ik werd gevolgd door een professor gespecialiseerd in orthopedie in Antwerpen. Helaas vertelde hij me dat contactsporten met richtingsveranderingen voor mij geen optie meer waren. Ik moest me erbij neerleggen”, klaagt ze. “Het was geen verbod, maar als ik het opnieuw zou doen, kon ik een beenprothese laten aanmeten.”
Robin Ernst
Het was toen dat de man van haar fysiotherapeut, die dicht bij de wielerwereld stond, haar voorstelde om te gaan fietsen. “In tegenstelling tot voetbal is het erg belastend voor de knie”, weet ze. “Hij kwam samen met mij een fiets kopen, ik begon te fietsen en ik vond het geweldig. Ik heb meteen contact opgenomen om lid te worden van een club, want alleen fietsen is prima, maar in groep is het leuker. Bovendien wilde ik wedstrijden rijden, dat miste ik. Ik nam contact op met Ludivine Henrion en zij bood me een test aan bij Baloise WB Ladies.”
Emma Delonville kwam in augustus 2023 aan in Lierneux voor een trainingskamp, bang voor het onbekende. “Plotseling kwam ik in een sport terecht waar ik veel nieuwe dingen moest ontdekken, slapen met meisjes die ik helemaal niet kende. Uiteindelijk klikte het meteen en voelde ik me echt thuis. Het begeleidingsteam stelde me meteen op mijn gemak. Er hangt hier echt een geweldige sfeer.”
De inwoonster van Saint-Sauveur (Henegouwen), die deel uitmaakt van de 2024-selectie in de categorie elite en beloften, is erop gebrand om te leren en vooruitgang te boeken. “Ik heb mezelf een doel gesteld en dat zorgt ervoor dat ik door wil gaan”, benadrukt ze enthousiast. “Ik zit niet te kniezen als ik mijn vrienden een wedstrijd zie spelen en ik ga trainen. Ik volg sinds een paar maanden een trainingsschema dat is opgesteld door teamcoach Robin Ernst. Ik moet nog veel leren, zoals het koersen in een peloton. Groepstraining is interessant op dit niveau omdat er 20 of 30 meisjes zijn. Hier schuren we al een beetje met de wielen. De coaching van Robin helpt me en stelt me in staat om ’s ochtends aan de slag te gaan.”
Niets voor niets
Emma Delonville heeft nog geen datum geprikt voor haar 1e wedstrijd. “Door mijn studie heb ik ook wat minder gereden dan normaal en zonder te liegen zal mijn 1e wedstrijd gewoon in het teken staan van finishen en meer te weten komen en werken aan mijn positionering. Zelfs als ik er vervroegd uit moet, heb ik gezien hoe het gaat. In ieder geval begin ik met een paar kleine kermiskoersen, gewoon om een beetje in de stemming te komen. Als ik me goed voel, waarom zou ik dan later niet aan grotere wedstrijden meedoen?”
“Ze wil met beide voeten op de grond blijven, zeker nu sommigen haar durven vergelijken met Remco Evenepoel, ook een oud-voetballer van Anderlecht. “Ik vind het niet per se erg, maar hij heeft hard getraind om te komen waar hij is, dus ik zal hetzelfde moeten doen. Je krijgt niets voor niets en als ik een goed niveau haal, weet ik dat het de vruchten zullen zijn van meerdere jaren werk. Daar maak ik geen geheim van.”
Aan de vooravond van het wielerseizoen 2024 ziet Emma Delonville de weg voor zich, maar ze weet ook waar ze vandaan komt. “Mentale kracht speelt een belangrijke rol. Soms moet je echt in weer en wind willen trainen, terwijl je bij voetbal, als het regent, binnen speelt. Ik werk volgens het principe dat ik mezelf tot het uiterste drijf”, voegt ze eraan toe. “Als het me lukt om door te breken, ben ik trots op wat ik heb bereikt met betrekking tot mijn knie. Ik heb precies dezelfde motivatie als toen ik bij Anderlecht speelde.”
