Af en toe duikt hij op in lijstjes met de 10 zwaarste hellingen van België, maar in het wielerwereldje is de Ferme Libert nog geen klassieker. Dat is wél het geval in het toeristische circuit, want de hartvormige wafels (met bosbessenjam) van het boerenbedrijf zijn bekend in de hele regio. Wij werden smoorverliefd op dit kleine ‘Oostenrijkse’ dorpje, al is de muur ernaartoe een vreselijke beproeving (met een gemiddelde van 12,7% over 1.200 meter).
Een brok nostalgie
Ferme Libert is een jeugdherberg gelegen in het hartje van de Hoge Venen. Het is tevens de naam van het hotel, het restaurant, het Bike Park, het dierenpark, de straat en bijgevolg ook nog eens van de helling, die officieel op het grondgebied van Bévercé (Malmedy) gelegen is. Bévercé is overigens ook bekend van de steengroeve van de Warche, die internationale allure heeft. Onder meer het kasteel van Reinhardstein is gebouwd met de zandsteen die hier ontgonnen wordt.
Wanneer we het met ons fietsgezelschap over Ferme Libert hebben, komt er plots een brok nostalgie naar boven. We krijgen jeugdherinneringen mee waarin de hartvormige wafels centraal staan. Talrijke familiewandelingen vonden plaats in de vallei van de Ruisseau du Trô Maret, maar we zijn hier natuurlijk in de 1e plaats om te fietsen. Terwijl stuntmannen in het Bike Park met de lift naar boven gaan en bergaf hun talenten laten botvieren, moeten wij de muur omhoog.
En een muur, dat is de Ferme Libert in elk geval. Cotacol zet deze helling op de 9e plaats van België. Dat is dus ver voor de bekende hellingen van Luik-Bastenaken-Luik, maar het is natuurlijk niet onlogisch dat de beklimmingen uit een Monument meer bekendheid vergaren. De Ronde van Wallonië kwam hier in 2021 wel eens op bezoek, maar dat is toch nog een ander kaliber.
Tot 17%
De cijfers van de Ferme Libert liegen er niet om. Over 1.200 meter wordt een hoogteverschil van 154 meter overbrugd. Dat betekent een gemiddeld stijgingspercentage van 12,7%, met maximale stroken tot 17,6%. Dat is dus loodzwaar. Qua gemiddelde is deze Ferme Libert een pak steiler dan La Redoute, en de steilste meters overtreffen de Muur van Hoei. Het is een muur in de zuiverste zin van het woord. Om deze helling te doen, beschik je maar beter over een binnenblad en wat overschot in de kuiten.
Vanop de grote baan draai je het straatje in met het bordje ‘Pistes Ferme Libert’. Je ziet dan een kapelletje aan de linkerkant en een boord aan de rechterkant met het opschrift 22%. Dat is natuurlijk het allersteilste gedeelte in de binnenkant van de bocht. Meteen begint het aan 10% en al na 250 meter wachten de stroken van meer dan 15%. Dat blijft lang zo duren; je moet jezelf omhoog hijsen als een wandelaar die met een touw de rotswand opgaat. Het is alsof er minuten voorbijgaan voor elke 100 meter die je aflegt.
Pas na 800 meter komt er even een kort rustmoment. Aan de linkerkant zie je de kenmerkende gebouwen die je even doen wegdromen naar de Alpen. Het is hier waar een flinke brok jeugdsentiment verstopt zit in de hartvormige wafeltjes. De beklimming zit er echter nog niet op. Er volgt immers nog een nieuw stukje van 15% om aan de lift eindelijk de top te overschrijden. Vroeger werd hier nog geskied, nu hebben stuntmannen vrij spel. In graffiti staat ‘Ferme Libert’ gespoten op de muur, vergezeld door een everzwijn. Een klimgeit was misschien nog beter geweest.
500 Watt
De helling is bijzonder zwaar, maar wel een must in de regio. Zeker omdat de combinatie met de hellingen uit La Doyenne goed mogelijk is. Met het degelijke wegdek en de toeristische extra’s is dit gewoon een heerlijke beklimming waarvan iedereen ook meteen fan is. “Het maakt van La Redoute een lachertje”, lezen we ergens. Geen understatement, maar wel met een grond van waarheid.
Wie zich toch graag nog zou wagen aan een poging om de KOM te veroveren, moet afrekenen met de jongens die hier destijds in de Ronde van Wallonië naar boven klauterden. Loïc Vliegen deed dat in 4’28 en is hier bijgevolg de snelste ooit. Hij duwde daarvoor wel meer dan 500 Watt en reed nog altijd ‘slechts’ 17 km/u. We raden echter aan om deze helling niet all-out te gaan, maar te genieten van een prachtig stukje potentieel wielererfgoed. Waar blijft die grote koers?
