In januari 2023 reed WielerVerhaal-redacteur Peter Lissens (59) voor het eerst in z’n leven op de piste. In juli van datzelfde jaar brak hij het Europese uurrecord bij de Masters en verbeterde het Belgische record – in zijn klasse én in de leeftijdsklasse daaronder – met zo’n 4 km. In 2025 wil Lissens 3 wereldrecords aanvallen. Zijn boezemvriend, fietsfanaat en reportagefotograaf Evert Thiry interviewt hem over de zin en waanzin van dit ‘TripleWRproject’.
In 2023, enkele weken voor je Europese en Belgische uurrecord, vroeg ik je nog “Als dit lukt, dan is het stilaan tijd om een punt te zetten achter de knotsgekke projecten, toch?” En dat beaamde je toen voluit. Nu nu kondig je een 3-voudige wereldrecordpoging aan. Wat ging er mis, Peter?
Peter Lissens: “Hubris, Evert. Hoogmoed. Plus het feit dat ik doelen nodig heb om m’n leven te structureren. Dat heb ik gemeen met m’n goeie vriend en mentor Didier Couchez. We zijn allebei gevoelige mensen met een (zelf-)destructief kantje, een hang naar rock & roll en een melancholische rugzak. Palestina, Oekraïne, de hufterigheid van elke dag, grensoverschrijdend gedrag, … alles wat je om je heen ziet,… Je wordt er niet vrolijk van. Ik fiets dat van me af, in plaats van op een andere manier aan ‘zelfmedicatie’ te doen. En dat helpt, maar ik heb wel concrete projecten nodig. En wraak op het lot, dat is ook een factor.”
Verklaar.
“Ik kan niet in detail treden, maar een ex-werkgever is vorig jaar begonnen met een bijzonder perverse lastercampagne. Dit project helpt om daar niet te veel mee bezig te zijn. Tijdrijden is mediteren. Je leeft en lijdt in het moment. Er is geen negativisme, er is geen straks of geen finish, alleen het moment. Een geweldige therapie tegen verbittering of wraakzucht – ik kan het iedereen aanraden!”
Wat houd je TripleWRproject’ precies in?
“Eind dit jaar 2025 word ik 60. Dat betekent dat ik de ene week de oudste ben in mijn huidige Masters-categorie en de week daarop de jongste in mijn nieuwe categorie. Dus wil ik graag in 1 week 2 records aanvallen en daarbovenop ook nog eens de snelste 55-plusser in de wielergeschiedenis worden. En uiteraard in beide categorieën het uurrecord pakken op zeeniveau. Als ik dat zo zeg, klinkt dat extreem hoogmoedig en arrogant, denk ik. Maar zo bedoel ik het niet. De kans is uiterst klein dat ik het record in mijn huidige categorie aankan, is uiterst klein.”
Hoezo?
“Het record is op hoogte gevestigd, met een enorm budget en geweldige faciliteiten. Maar vooral, het is gereden door iemand van 54, ik word 60… Op onze leeftijd maken die 6 jaar alle verschil van de wereld. Dit is een projectje waarmee ik iets wil aankaarten, meer niet.”
En wat wil je dan zo graag aankaarten of aanklagen?
“Hoe 50’ers worden afgeschilderd in de media. Hoe die sukkel van een Bert Anciaux indertijd het begrip ‘sportelen’ in het leven riep voor 50-plussers, hoe reclame vrouwen van boven de 50 afschildert als incontinente mutsen die voor hun waardigheid zijn aangewezen op Teva’s,.… Veel 50’ers zetten vandaag prestaties neer die straffer zijn dan wat 30’ers 15 jaar geleden deden.”
Je wil de kaap van de 50 km halen. Dat is maar liefst 4 km sneller dan je huidige record. En bovendien is het nog nooit iemand gelukt om tegelijkertijd de kaap van de 50 te halen in de beide leeftijdsklassen waarop je mikt. Wat geeft jou het vermoeden dat het jou wel zou lukken?
“Ik heb vorige keer 46 km gereden en zou dus 9 à 10% moeten verbeteren. Dat lijkt onmogelijk. Maar mijn Europees record reed ik met een geleende fiets, in een houding die totaal niet aero genoeg was en in een veel te grote versnelling – een 53x 11, geloof ik. Laat ons zeggen dat een fiets op maat een winst van 3% oplevert en een perfecte aero houding nog eens 3%. Dan moet ik zelf nog maar 3 a 4% verbeteren. Dat is doenbaar, denk ik. Niet evident, maar doenbaar.”
Maar tegen dan ben je ook weer 2 jaar ouder dan bij je vorige poging.
“Dat is zo. I don’t give a fuck. Age is just a number. Nu toch nog. Binnen 5 jaar zal ik wel anders piepen. Maar cultfiguur Marcus Baranski is ook een 50’er en nog steeds wereldtop, op welke afstand hij ook uitkomt.”
Je bent ook heel erg gefixeerd op dat werelduurrecord op zeeniveau. Waarom is dat zo belangrijk voor jou?
“Klopt. Eigenlijk is dat voor mij het belangrijkste. Uurrecords bij de Masters moeten binnen het bereik liggen van iedereen die er hard genoeg voor werkt, vind ik. Zo’n uurrecord moet niet naar de meest vermogende gaan – zoals de dokter of miljonairszoon die zich drie 3 weken Aguascalientes kan permitteren. Voor de profs is dat anders, daar betaalt de ploeg toch. Maar voor de Masters zou er een democratisering moeten komen en zouden voor mij alleen de records op zeeniveau gehomologeerd mogen worden. Enfin, da’s mijn persoonlijke mening. Een touroperator, een oude klant van mij, heeft me de reis naar Aguascalientes aangeboden, maar ik heb bedankt.”
Wat wordt dan wel de locatie voor je recordpogingen?
“Gent, natuurlijk! Op de Eddy Merckx-piste, in het jaar dat Eddy 80 wordt en ikzelf 60. Kan het mooier? Stel dat Eddy zou komen kijken, dan wordt dat de mooiste dag van mij leven, dan ga ik staan janken als een klein kind.”
Maar Gent staat net te boek als een trage piste…
“So what? Ik ben geen prof voor wie elke duizendste van een seconde telt. Het zijn de benen die het moeten doen. De Eddy Merckx-piste is vlakbij m’n huis, het is een prachtige gezellige piste, met een geweldige geschiedenis, het hoofdkwartier van Cycling Vlaanderen is er gevestigd, en al m’n sponsors en vrienden kunnen er aanwezig zijn. Ik zou het nergens anders proberen, zelfs al zou je me er voor betalen.”
Lees hier deel 2 van dit interview met onze WielerVerhaal-redacteur Peter Lissens!
