Ward Huybs (23) kende een uiterst moeilijke periode waarin hij stevig worstelde met zichzelf en zijn sportieve prestaties. Na zijn onvermijdelijke vertrek bij Baloise Trek Lions en een broodnodige pauze van de topsport, heeft de veldrijder uit Herselt het plezier op de fiets teruggevonden. Het moet nu stap voor stap. “Ergens in mijn achterhoofd speelt een profcontract nog wel, maar ik mag er niet te veel mee bezig zijn.”
Geen nieuw contract
De laatste 2 seizoenen ’23-’24 en ’24-’25 bij Baloise Trek Lions wogen bijzonder zwaar op de schouders van Huybs, wat zich na verloop van tijd onvermijdelijk uitte in fysieke en mentale blokkades. “Ik moet eerlijk zeggen dat ik mezelf weer een beetje heruitgevonden heb, want de recente 2 jaar had ik het ronduit moeilijk”, vertelt de Vlaams-Brabander. “Dat werkte mentaal in op mijn lichaam, waardoor elke training of wedstrijd gewoon niet meer ging. Mijn lichaam wilde simpelweg niet meer mee en zei dat het genoeg was.”
De aanhoudende prestatiedruk en de onzekerheid over zijn contract duwden hem vervolgens steeds verder in een uitzichtloze situatie. “Het was in feite een samenloop van omstandigheden waarbij ik mezelf enorm veel druk oplegde”, beseft hij. “Je zit dicht tegen een contract aan, je wil nog beter doen en je wil jezelf continu bevestigen. Daardoor raakte ik helaas in een negatieve spiraal waar ik niet meer uit geraakte. Waarna ik de beslissing nam dat het tijd was voor iets anders. Enfin, het was eigenlijk mijn lichaam dat dat had beslist.”
Het uiteindelijke vertrek bij de ploeg van Sven Nys in februari 2025 verliep desalniettemin respectvol en zonder enige rancune. “De ploeg besliste dat ik niet mocht blijven, wat volkomen logisch was omdat ik de resultaten niet behaalde om een nieuw contract te verantwoorden. Alles verliep in onderling overleg en op een heel correcte manier. Achteraf bekeken was het de allerbeste keuze voor mij als persoon, al had ik misschien nog iets sneller de remmen moeten dichttrekken.”
Koekjesfabriek
Na een korte en weinig succesvolle overstap naar het team van Cyclis-Van den Plas koos Huybs resoluut voor een compleet ander leven ver weg van de koers. “Ik ben met mijn nonkel gaan meewerken in de muziek en de discobar. Sinds januari ben ik bovendien beginnen werken in de koekjesfabriek van LU in Herentals. Daardoor ben ik mezelf in die periode heel vaak tegengekomen, maar dat is achteraf gezien zeker niet slecht geweest.”
De eenzaamheid bracht hem tegelijkertijd waardevolle levenslessen en een aanzienlijk sterker karakter bij. “Gedurende de jaren leer je jezelf goed kennen en besef je dat je er op de moeilijkste momenten eigenlijk helemaal alleen voor staat. Je kan enkel nog rekenen op je gezin, wat ergens de harde realiteit is. Maar ik ben daar als persoon wel enorm in gegroeid. Het was misschien wel goed dat ik zo diep heb moeten zitten om nu effectief een paar stappen vooruit te zetten.”
Zijn crossfiets bleef vervolgens maandenlang onaangeroerd, tot de drang om te sporten in het voorjaar langzaam maar zeker terugkeerde. “Ik fietste af en toe nog wel een beetje, maar pas rond april of mei ben ik echt terug gericht beginnen trainen. Toen begon ik stilaan weer meer en meer te fietsen in combinatie met mijn werk in de fabriek. Rond juni besliste ik dan definitief om terug te gaan koersen, weliswaar bewust op individuele basis.”
Zege in Kessel
Zijn overwinning in de B-cross van Kessel toonde begin september aan dat de conditie duidelijk in stijgende lijn zit. “Het gevoel zat best wel goed in die wedstrijd en dat had ik eigenlijk totaal niet verwacht. Voor de buitenwereld was het misschien maar een gewone B-cross. Mentaal was het voor mij echter een hele grote en belangrijke zege. Ik vind het fantastisch dat ik alles individueel bekijk en het echte plezier in de sport heb teruggevonden.”
De komende wintermaanden weigert Huybs zichzelf nog vast te pinnen op harde resultaten, al blijft de sportieve ambitie stiekem wel sluimeren. “In mijn achterhoofd heb ik nog wel de ambitie om vooraan mee te doen in een grote cross. Maar ik weet momenteel niet of dat realistisch is. Het allerbelangrijkste doel is gewoon plezier hebben en een zo hoog mogelijk niveau halen in combinatie met mijn werk. Zonder mezelf te veel druk of resultaatdoelen op te leggen.”
Een terugkeer naar het professionele wielermilieu blijft een droom, mits de mentale balans gerespecteerd blijft. “Als ik me daar nu te hard op ga fixeren, ga ik in mijn hoofd opnieuw volledig verkeerd denken. In mijn achterhoofd speelt dat profcontract nog altijd, al weet ik eerlijk gezegd niet of het er fysiek nog in zit. We zullen binnen een paar maanden wel zien wat ik effectief nog kan. En of ik nog kan stralen tussen die mannen.”
