Het was een mijlpaal voor The Kings, het jonge wielerproject van bezieler Wesley Van Dyck. Op 1 mei 2026 werd in Merchtem de allereerste wegoverwinning van het team een feit. De winnaar was even opmerkelijk als de zege zelf: Van Dyck, de man die eind 2024 zijn competitieve fiets aan de haak had gehangen, deed het zelf. Het was een zege die tot stand kwam na een diep dal van fysieke malheur, mentale worstelingen en een dag die begon met persoonlijk drama. Een overwinning tegen wil en dank.
Van wielerpensioen naar een nieuw vuur
Eind 2024 zette Wesley Van Dyck een punt achter zijn carrière. Na een jaar met slechts 16 wedstrijden was de motivatie op. “Als laatste wedstrijd won ik dan wel een UCI 2.2, maar de fun en het genoegen waren eruit en het was meer dan mooi geweest”, vertelt Van Dyck. De cirkel leek rond, maar onder de oppervlakte speelde er meer. Sinds de winter van 2022 worstelde hij met een hardnekkig fysiek probleem. “Ik kreeg te maken met een zeer bijzondere asymmetrie. Dat zorgde ervoor dat ik maandelijks, wekelijks, zelfs dagelijks achteruitging. Ik kende steeds minder controle over wat mijn rechterbeen deed op de fiets.”
Het probleem is tot op vandaag niet volledig opgelost. “Ik mis een groot deel van mijn trapbeweging rechts. Dankzij het gekende gegeven van een crankstel gaat gelukkig mijn rechterbeen vanzelf rond door de draaibeweging die mijn linkerbeen maakt.” Het is een gevecht dat hij grotendeels in stilte voerde. “Het is geen ziekte, maar ik wens het geen enkele fietser toe. Het is vreselijk om niet normaal te kunnen fietsen. Weinig mensen wisten het want dat zou toch niets veranderen. Dit is de 1e keer dat ik hiermee publiekelijk naar buiten kom.”
Ondanks zijn ‘wielerpensioen’ bleef de fiets echter nooit lang stilstaan. Van Dyck trainde verbeten door, zonder de druk van competitie. “Ik maakte mezelf en anderen wijs dat ik, gelijk met wie ik ook de baan op ging, ik wilde kunnen voelen dat ik nog steeds de beste was. Dat gaf mij dagelijks zo’n drijfveer dat ik niets liet liggen.” Toen per toeval The Kings tot stand kwamen, een vriendenproject dat uitgroeide tot een volwaardig team, vond hij opnieuw vuur.
De moeizame weg naar 1 mei
Het seizoen 2026 begon stroef voor het nieuwe team. “We kenden sportief niet de beste start. Superveel kwaliteit in deze fenomenale groep, maar iedereen was op zoek naar het goede gevoel. Ook dat is wielrennen en maakt de sport puur.” Van Dyck zelf onderging eind november een operatie aan het gebit, maar vatte daarna de winter aan met een ongeziene trainingsijver. “Ik heb getraind als nooit tevoren, de sky was de limit. Altijd gepusht doorheen weer en wind, ver voorbij het maximale.”
Hij nam zijn ploegmaats op sleeptouw. “Ik nam mijn Kings wekelijks op zaterdag mee om ze op mijn favoriete pijnbank te leggen. Heerlijk om die gasten te zien afzien, maar vooral wekelijks te zien groeien.” Toch bleef de balans fragiel. “Het was continu balanceren met de extreem dunne grens van mijn gezin, zelfstandige zijn en mede dit onwaarschijnlijke project te runnen.” De vorm was wisselvallig. Een wedstrijd in Bellegem begin april werd een teleurstelling. “Ik had al zo lang niet meer gekoerst en had die inspanning helemaal niet meer in de benen. Ik kon niets meer in de finale.”
Enkele dagen later keerde het tij. “Alles ging plots veel vlotter. Ik ging me na jaren zelf nog eens testen. Ik duwde waarden die ik wellicht nog nooit heb geduwd.” De hoop groeide voor de thuiswedstrijd in Merchtem op 1 mei, waar het team met partners en supporters wilde schitteren. Maar net toen sloeg de vermoeidheid toe. “Het goede gevoel ebde weg. Ik was elke dag moe en voelde me slecht in mijn vel. De opeenstapelingen van to do’s, struggles, zorgen en stress eisten hun tol. 3 dagen voor de race heb ik het voor 1 keer aangedurfd om voor een rustdag te kiezen.”
Overwinning tegen wil en dank
De ochtend van 1 mei 2026 bracht geen verlichting, integendeel. “De dag startte in mineur. Ik kreeg persoonlijk slecht nieuws en dat kwam hard binnen. De goesting om te koersen was volledig verdwenen. In de race had ik echt geen zin meer. Het was het laatste van mijn zorgen.” Toch trok hij naar Merchtem. “Het hele team kwam opdagen, we hadden er een klein eventje aan gekoppeld. We hadden als plan om samen te winnen. Ik moest er wel zijn voor hen.”
Zijn ingesteldheid was duidelijk. “Op weg naar Merchtem gaf ik aan te starten om de ploegmaats te helpen waar nodig, maar dat ik heel blij zou zijn als de koers voorbij zou zijn. Ik was er wel, maar ik was niet met de wedstrijd bezig. De koers zelf kon mij gestolen worden.” Hij prees de omkadering en de vrijwilligers van het team. “Wij hebben echt wel de allerbeste mensen aan boord. Stuk voor stuk prachtmensen, zonder hen heeft dit team geen verder bestaan.”
Wat er daarna gebeurde, tart de logica van de sport. De renner die niet meer wilde koersen, die mentaal en fysiek aan de grond zat en wiens gedachten elders waren, vond toch de kracht om de wedstrijd naar zijn hand te zetten. Tegen alle verwachtingen in, en wellicht gedragen door de steun van zijn team, reed Wesley Van Dyck naar de overwinning. De 1e zege voor The Kings, behaald door hun koning die die dag geen koning wilde zijn. Het was een triomf van de ploeggeest op de individuele malaise, en het ultieme bewijs dat in de wielersport het hoofd soms vreemdere kronkels maakt dan de benen.
Hoe dat kon? Dat lees je in deel 2.
