Gert Deno maakt de overstap naar de succesvolle jeugdopleiding van Crabbé-Dstny. Na een slepende ziekte en een lange periode bij Olympia Tienen, vindt de 58-jarige Leuvenaar bij zijn nieuwe ploeg de drive terug die perfect aansluit bij zijn eigen visie op het jeugdwielrennen.
Onverwachte kans
De wielermicrobe liet hem nooit los, al had Gert Deno het de voorbije jaren wat lastig. “Ik ben afkomstig van Leuven en zit al sinds mijn 17e in het wielrennen, toen gestart bij de Stoempersclub”, lacht hij. “Daarna heb ik het gewone leven opgepakt met werken, trouwen en kinderen, waardoor er weinig tijd was om te fietsen. Vanaf mijn 30e ben ik opnieuw beginnen koersen bij de nevenbonden, waar ik tot vorig jaar mijn wedstrijden kon winnen. Ik ben toen moeten stoppen omdat ik toen geopereerd ben aan een darmtumor. In januari ben ik weer beginnen fietsen, maar niet meer op een deftig niveau om zelf nog wedstrijden te rijden.”
Zijn focus verschoof de voorbije periode nog nadrukkelijker naar de begeleiding van jong talent. “Ik ben me toen nog meer dan tevoren gaan bezighouden met de jeugd bij Olympia Tienen, iets waar ik 15 jaar geleden al mee bezig was toen mijn eigen zoon Koen nog koerste. Ik begrijp nu dat daar echt mijn toekomst ligt, de jeugd is echt mijn ding. Aspiranten en nieuwelingen staan heel open voor de ervaring van iemand anders, heb ik gemerkt. Ik kan me heel goed inleven in hun jeugd en heb nog steeds contact met renners die nu al 5 of 6 jaar ouder zijn, wat bewijst dat we elkaar niet vergeten zijn.”
Afscheid van de volgwagen kwam er dus helemaal niet, het bracht hem zelfs op andere gedachten. “Na mijn operatie speelde ik eigenlijk met het idee om er volledig mee te stoppen en er mijn laatste jaar als ploegleider van te maken. Maar het is nu al 2 jaar na elkaar dat Jo Van Gossum mij contacteerde voor een samenwerking. Mijn werk en mijn manier van aanpakken vallen blijkbaar in de smaak bij de ploeg. Ik heb nu gezegd dat ik er toch nog eens tegenaan ga, op een niveau dat ik op het einde van mijn carrière eigenlijk nooit meer verwacht had.”
Vertrouwensband en competitiedrang
De overstap naar de Crabbé-formatie dankt hij ook aan zijn passie voor renners met een uitgesproken winnaarsmentaliteit. “Bij Olympia was ik beperkt tot ploegleider zijn en was eigenlijk iedereen welkom om te fietsen. Maar bij mij is het competitiebeest nooit ver weg in alles wat ik doe. Ik had daar een kern van 24 renners, waar ik misschien 10 jongens uit kon kiezen die op een bepaald niveau meekonden en zich daar volledig voor wilden gooien. Dat is iets wat ik bij Crabbé veel meer ga terugvinden. Ik zoek renners die echt de motivatie hebben en er alles voor willen doen.”
Zijn invulling van het ploegleiderschap reikt veel verder dan enkel tactieken uitstippelen en de volgwagen besturen. “Ik ben vooral ploegleider, maar ik probeer die rol zo ruim mogelijk te zien door jongens te blijven opvolgen. Het feit dat ik zelf nog fiets is een ongelooflijk voordeel, want ik doe elke wintertraining mee op de fiets om de vinger aan de pols te houden. Als ik dan niet in de auto zit, gaat mijn vrouw soms mee met de volgwagen zodat ik toch maar tussen de jongens kan zitten. Ik wil op die manier een hechte band met hen opbouwen.”
Een veilige haven bieden en een persoonlijke connectie creëren met die jonge renners vormt voor Deno de basis van sportief succes. “Ik wil weten hoe ze zich voelen, hoe het gaat op school en of er thuis iets aan de hand is. Ik heb de ervaring dat jongens van 15 of 16 jaar daar soms makkelijker met een buitenstaander over praten. Het is het mooiste gevoel dat er is om dat vertrouwen te krijgen van die jongens. Dat geldt niet alleen op koersgebied, maar echt op elk vlak.”
Aanvallend koersen en leren verliezen
Binnen zijn nieuwe sportieve omgeving zal de ervaren rot zich specifiek ontfermen over de jonge talenten die de basis van de opleidingspiramide vormen. “Ik ga mezelf bezighouden met de U15, waar de wedstrijden natuurlijk nog redelijk beperkt zijn. Toch wil ik daar iets meer dan vroeger aanwezig zijn op de koers, zelfs al zijn dat geen wedstrijden met selecties. Uitslagen kan iedereen op maandag raadplegen op de computer, maar ik wil vooral met eigen ogen zien wat er beweegt in het jeugdwielrennen. Ik wil analyseren hoe die jonge gasten omgaan met het wielrennen zelf.”
Tijdens de wedstrijdbesprekingen hamert hij steevast op offensieve durf, spektakel en het faalangst overwinnen. “Ik ben enorm aangetrokken door jongens die aanvallen en tijdrijders die nooit opgeven. Bij de briefing vertel ik dat ze moeten koersen naar het beeld dat ik voor ogen heb: aanvallen, durven rijden en ook durven verliezen. Durf risico’s te nemen en durf de strijd aan te gaan met jongens waarvan je in het begin denkt dat je er niets tegen kunt beginnen. Je moet die jongens vertrouwen geven, want met vertrouwen kunnen ze heel ver komen.”
Die langetermijnvisie richt zich op de naadloze doorstroming naar de hogere leeftijdscategorieën. “Het is de bedoeling dat we jongens vanaf de aspiranten al willen onderdompelen in de mentaliteit en de sfeer die er heerst bij Crabbé. Zo zetten ze geen stap in het onbekende, maar weten ze vanaf dag 1 als nieuweling al waar het over gaat. Aspiranten van 13 of 14 jaar kunnen enorm veel leren van de nieuwelingen en junioren die het goed doen. Ik wil heel graag de link en de olie zijn tussen al die verschillende categorieën en leeftijden.”
