Febe Poppe verdedigt eind september 2026 in Berchem haar leidersplaats in de ontknoping van de Women’s Cycling Series. De renster van Foca-Dynaplus heeft de groene puntentrui al op zak maar wil uiteraard ook de gele trui veiligstellen. Na een constant seizoen vol leermomenten en ploegwerk, blikt de zelfstandige kinesiste vooruit op de finale en haar stap naar het continentale niveau volgend jaar.
Groen is binnen, geel blijft spannend
Het voorbije koersweekend bracht de nodige uitdagingen met zich mee, maar leverde wel zekerheid op voor het puntenklassement. “Ik heb zondag en maandag gekoerst en kende een moeilijk momentje, maar het belangrijkste doel was gewoon die groene en gele trui behouden”, duidt Poppe. “Voor groen moest ik niet heel veel meer doen, ik heb de 1e sprint meegepakt en gewonnen, waardoor die trui sowieso binnen is. Voor de gele trui was het chaotisch met de regen op het einde en moest ik vooral voor Carmen van der Veen (van Carbonbike Giordana, red) blijven, wat gelukt is.”
De slotwedstrijd in Berchem op 27 september brengt het peloton over een vlak parcours met de nodige kasseistroken. “Ik ben het parcours nog niet gaan verkennen, maar kasseien zijn nu niet mijn favoriete ding, al ben ik er ook niet slecht in. Het zou normaal gezien mogelijk moeten zijn om daar een goede uitslag te rijden en de ambitie is uiteraard om ook het geel te behouden. In het begin van het seizoen durfde ik daar niet echt van dromen. Om dat nu hopelijk te kunnen waarmaken, dat zou echt heel leuk zijn.”
De wiskunde voor de eindzege in het algemeen klassement is intussen duidelijk uitgerekend. “Ik sta nu op 120 punten en Van der Veen op 109 punten, wat een verschil van 11 punten is. Aangezien het per plaats 2 punten scheelt, mag ik theoretisch gezien maar 5 plaatsen achter de Nederlandse eindigen. Als je kijkt naar Becky Gardiner, die op 102 punten staat, mag ik 9 plaatsen achter haar eindigen. Sowieso moet ik wel top 10 rijden.”
Ploegwerk en koersinzicht
Haar successen in de Women’s Cycling Series wil de Lokerse absoluut niet alleen aan zichzelf toeschrijven. “In Koewacht heb ik echt heel veel voorsprong kunnen pakken omdat de hele ploeg elke keer een volle lead-out heeft gedaan bij de tussensprint, alsof het de finale was. Daar ben ik 3 keer 1e geweest, waardoor ik heel veel punten heb gepakt en de concurrentie meteen een mentale dreun kreeg. Iedereen steekt daar heel veel werk in en op het einde proberen ze mij ook altijd te helpen om posities te winnen.”
Het regelmatigheidscriterium staat hoog op het verlanglijstje van Poppe. “Het is een wedstrijdenreeks over heel het jaar, dus dat zegt echt heel veel over je consistentie en hoe je keer op keer kunt presteren. Voor mij is dat een teken dat ik meerdere keren na elkaar er kan staan en met die druk kan omgaan. Als je dan allebei die truien kunt pakken, dan is dat eigenlijk te gek voor woorden.”
Haar stapje terug naar clubniveau (ze reed in 2025 bij het continentale Cynisca, dat geen fondsen meer vond en dus ophield te bestaan) bleek dit seizoen de perfecte leerschool op tactisch vlak. “Hoewel ik redelijk snel naar een hoger niveau gesprongen ben, is even terugkeren voor mij eigenlijk geen stap terug”, vindt de 26-jarige Poppe, die nog maar haar 4e seizoen echt koerst. “In plaats van in de UCI-koersen te volgen, kan ik hier dit seizoen eens echt zelf koers maken. Ik voel mij niet de meest ervaren renster van het peloton, maar ik ben dit jaar wel weer veel gegroeid en leer nog steeds veel bij.”
Kinesist met profambities
De toekomstplannen zijn inmiddels vorm aan het krijgen. “Ik blijf volgend jaar normaal gezien wel bij de structuur van Stijn Peelman en maak de overstap naar hun continentale ploeg. De bedoeling was dit jaar al om wat meer UCI-wedstrijden te rijden, maar in het begin van het seizoen zijn er wat problemen geweest. We hebben wel mooie kansen gehad in het buitenland met meerdaagses in Kroatië en Oostenrijk, waar ik eens een ander peloton heb kunnen ervaren.”
Naast de fiets leidt ze een druk bestaan dat haar met beide voeten op de grond houdt. “Ik werk ongeveer 3,5 dagen in de week als zelfstandig kinesiste en studeer ook nog osteopathie bij, dus het is een drukke agenda. Zolang ik niet voltijds betaald word, wil ik niet heel mijn leven van de koers laten afhangen. Ik wil nog een ander leven hebben ook. Het werken is enerzijds belangrijk voor het financiële plaatje, maar ik vind het ook gewoon heel leuk om kinesiste te zijn.”
De inschatting van de kloof met de absolute wereldtop blijft een lastige denkoefening. “Je hebt wel waardes waar je mee kunt vergelijken, maar koers kan niet louter op waardes bekeken worden. Het hangt veel meer af van je koersinzicht en hoe je wedstrijden aanpakt, dus op dat vlak vind ik het heel moeilijk om te zeggen hoe dicht ik tegen dat profniveau sta. Ik zit nog niet lang genoeg in de koers om daar al uitspraken over te kunnen doen.”
