De start van het seizoen 2026 verliep voor Archie Ryan niet zoals gepland. Aanhoudende kniepijn dwong de 24-jarige Ier tot een medische ingreep, maar inmiddels heeft de training hervat. Met de operatie hoopt hij een punt te zetten achter een lange periode van blessureleed en kijkt hij vol goede moed naar zijn toekomst bij EF Education-EasyPost. Een terugkeer in het peloton lonkt in de nazomer.
Noodzakelijke ingreep
Na consultatie met de medische staf van zijn team werd besloten dat een operatie onvermijdelijk was. Begin februari onderging Ryan in Londen een ingreep om plica, een slijmvliesplooi, in beide knieën te laten verwijderen. Die plica was volgens de renner zelf waarschijnlijk de oorzaak van veel van zijn eerdere blessures. De operatie biedt dan ook een hoopvol perspectief. “Dit is het licht aan het einde van de tunnel”, aldus Ryan. “Hopelijk kan ik alle knieproblemen afsluiten en me volledig op de fiets richten zodra dit allemaal achter de rug is.”
Voor de 1e fase van zijn herstel koos Ryan – die van 2020 tot en met 2023 voor het devo team van Jumbo-Visma reed – niet voor zijn trainingsbasis in Andorra, maar voor zijn thuisland Ierland. Hij verbleef 3 weken in Wicklow om intensieve fysiotherapie te ondergaan en verzorgd te worden door zijn familie. “Het idee om met dubbele krukken door de sneeuw in Andorra te moeten, was niet ideaal”, vertelt hij lachend. De onverwachte periode thuis had ook zijn voordelen. “Het was fijn om tijd door te brengen met vrienden en familie. Thuis zijn in februari maken wij als profs zelden mee.”
Het gaf hem de kans om tijd door te brengen met zijn broer en zussen, wat hij als een bijzondere ervaring omschrijft. Na deze 1e herstelperiode keerde hij terug naar Andorra om daar zijn revalidatie voort te zetten. De focus lag volledig op het herwinnen van zijn kracht en de voorbereiding op zijn comeback in het zadel.
Lange weg terug
Bij zijn terugkeer in Andorra startte hij zijn regime van fysiotherapie en krachttraining. De revalidatie verliep voorspoedig, al waren er enkele kleine ongemakken. “Die pijn had te maken met de aanpassing aan het littekenweefsel van de operatie”, legt hij uit. “Dat verdwijnt met de tijd en het gaat de goede kant op.” Ongeveer tweeënhalve week na de operatie kon hij voor het eerst weer fietsen, maar het duurde een maand voordat hij zijn 1e uur buiten kon rijden.
De vele uren op de indoortrainer, een Wahoo KICKR, probeerde hij zo aangenaam mogelijk te maken. Hij plande zijn sessies vaak tijdens live wielerwedstrijden op televisie. “Als er geen koers op tv is, is het soms een worsteling”, geeft hij toe. Om de tijd te doden, werkte hij zich ook door de televisieserie The Wire. De dag dat hij eindelijk weer buiten mocht rijden, zorgde voor opluchting en excitement. “Het was zo fijn om weer buiten te fietsen zonder problemen en met het vertrouwen dat dit de juiste weg is. Dat was echt een geruststelling.”
Die 1e rit gaf hem een enorme boost en deed hem uitkijken naar wat komen gaat. “Ik kan niet wachten om weer een rugnummer op te spelden”, zegt hij vol ongeduld. De progressie is duidelijk zichtbaar en zowel Ryan als de medische staf van het team zijn tevreden met de huidige stand van zaken in zijn herstelproces.
Najaarsklassiekers
Hoewel de revalidatie voorspoedig verloopt, is er nog werk aan de winkel voordat Ryan weer kan koersen. Het doel voor juni is om terug te keren naar zijn normale wekelijkse trainingsvolume. Het is nog te vroeg om een exacte datum voor zijn rentree te prikken, maar de Ier hoopt op de late zomer. “Het team is geweldig. Ze proberen me geen druk op te leggen, zodat ik me niet blindstaar op een datum en daardoor overhaaste beslissingen neem.” De ploegleiding wil hem pas opstellen als hij er volledig klaar voor is. “Zodra ik een paar solide trainingsweken achter de rug heb, krijg ik de oproep wel.”
Ryan zelf acht een terugkeer in augustus realistisch. Hij droomt van een programma met een aantal rittenkoersen voorafgaand aan het WK, gevolgd door een blok Italiaanse najaarsklassiekers. Zelfs de Vuelta behoort nog tot de mogelijkheden. “Die gedachte krijgt me ’s ochtends wel uit bed”, knipoogt hij. “Om eerlijk te zijn, zou ik voor alles tekenen. Ik wil gewoon weer een nummer opspelden en meedoen.” Het is niet de 1e keer in zijn carrière dat hij door een blessure aan de kant staat. “Het is niet mijn 1e rodeo”, stelt hij. “Ik weet wat er komt en ik weet dat ik erdoorheen kan komen. Maar aan de andere kant weet ik ook hoe frustrerend een paar maanden zonder training en competitie zijn.”
De onvoorwaardelijke steun van zijn team is in dit proces van onschatbare waarde. “Dr. Jon Greenwell is een absolute redder in nood en Matt Rabin heeft mijn fysiotherapieprogramma geleid. Ze hebben alles georganiseerd, van de operatie zelf tot het hele revalidatieproces, samen met mijn fysiotherapeut Mark McCabe in Ierland en de fysio in Andorra. Ik kan ze niet genoeg bedanken. Zij zijn de reden dat ik weer gezond op de fiets zit.”
