Een pittig sprintje, daar in Limoges. De stad die onder meer bekend staat als losplaats voor duiven, zag een stel laagvliegers passeren in de persoon van Marcel Kittel en Bryan Coquard. Schouder aan schouder vlogen ‘de witte’ Kittel en ‘geschelpte’ Coquard naar de meet en ze gaven elkaar geen duimbreed – enfin, net wel een duimbreed – toe. Het kleinste verschil ooit in een Toursprint, en dat wil al wat zeggen na 103 edities. Kittel klokte uiteindelijk als eerste af. ‘Een tikkeltje te kort’, dacht Coquard, hoewel ‘een Kitteltje te kort’ in dit geval de lading beter dekt.
Het is me wat, met die schouder van Kittel. Door de 2 overwinningen van Cavendish werd een ton druk op zijn frêle bovenlijf getast. Toen ook Coquard in volle sprint nog aan zijn schouders ging hangen, leek een nieuw debacle onafwendbaar. Maar de Duitser weerstond en moest tijdens de hulde ook nog 2 podiummissen van zich afslaan. Als Kittel de komende dagen de Tour moet verlaten met een schouderblessure, weet u hoe het komt.
Ze zijn populair dezer dagen, de massasprinten aan maximumsnelheden en minimumverschillen. In Angers, een dag eerder, flitste Cavendish een fractie voor Greipel over de meet. Geen duimbreedte maar een banddikte, wat grosso modo en algemeen geweten neerkomt op het dubbele. Op dat moment was die spurt the closest one ever, tot Kittel dus besliste dat het best nog spannender kon.
Komisch – of eerder ironisch – ook hoe telkens de verkeerde zich oprichtte en in blik of gebaar zijn nakende overwinning savoureerde. Greipel wist zich zegezeker tegen Cavendish maar kreeg het deksel op de neus. Coquard bleef bescheidener maar als opkomende man nam en kreeg hij ook het voordeel van de twijfel. Hij dacht 1 minuut lang dat hij zijn eerste Tourwinst beet had. Niet dus.
En toch kan het nog straffer, weten Eddy Planckaert en Steve Bauer sinds Parijs-Roubaix 1990. De uitdrukking ‘op een haar na’ werd die dag uitgevonden. Na een hele dag schotse en scheve kasseien met meetkundige ongelijkheden – ook wel putten en hobbels genoemd – beslisten Bauer en Planckaert er een gemillimeterd spurtje van te maken waar het hightechmateriaal van de jaren ’90 niet van terug had. De finishfoto was flou en zorgde jaren later nog voor discussie. Het scheelde dan – zoals gezegd – ook maar een haar, gelukkig in het voordeel van Planckaert. De Vlaamse wielerliefhebber genoot intens, want Bauer was de gehate man die 2 jaar eerder ook al Claude Criquielion van een zekere wereldtitel in Ronse had gehouden. Of hoe Criquielion van een kale reis thuiskwam en Planckaert dat op een haar na recht zette!
Winnen met een haartje, een duimbreedte, een banddikte of een fietslengte? Doe maar het haartje…
Fotomateriaal: Dailymail.co.uk, yahoo.com.
Lees ook onze andere Tourcolumns!
https://wielerverhaal.com/openingsweekend-tour-de-france-1e-schittering-van-belgische-toptalenten/
