Hij ziet ze verder wegrijden. Het gat is amper 4 meter. En toch. Dichtrijden is zo’n verdomd harde stiel. De wind waait hem knal op de flank. Hij heeft geen schijn van kans. Ginds nog 1’tje. Meer lotgenoten komen hem tegemoet zweven. Spartelen. Alleen dat kunnen ze nog. In de hoop dat ze vooruit gaan. Maar het gaat niet meer snel genoeg. Ze groeperen. Achterin. Vooraan stoomt het schip door. Vanachter is het harken. En hopen dat ze overleven. De wind maakt het spel. Keihard.
Bij de koplopers. De focus staat op gezichten te lezen. Het geschuif in het peloton is een feit. De specialisten moeten niet wringen. Die zitten automatisch op de juiste plek. Achterin staat de deur open. Ze vliegen eraf dat het een lust is. En of het een schone lust is. Koers is zelden meer puur dan in de echalon. Al is de doorsnee Italiaan het daar niet mee eens. Die ergert zich vooral aan de Vlaamse specialiteit. Maar de Belg voorin heeft plezier. Tonnen plezier.
Overboord
Ondertussen ligt het pak in vier stukken. En ook belangrijke namen laten zich vangen. In de gevaarlijke truken van de geblazen lucht. Ze wisten het nochtans. Vanmorgen had de ploegleider er nog zo op gehamerd. Daar. Op dat punt. Daar zou vooraan halve baan getrokken worden. Alles op de kant. En het was de bedoeling bij de les te zijn. Verrassen, dat kon niet meer. Niet bij een gewaarschuwd man. En toch. Dat moment was gekomen en ze konden zo hard trappen als ze wilden. De poort ging open en ze gingen overboord.
Voorin draaien de vingers rondjes. En beslist een heethoofd de helft van de baan af te zetten. De andere helft vrij latend. Om zo nog meer lieden overboord te kieperen. Plezier. Puur plezier heeft de specialist. Wat wind in de zeilen en fietsen wordt een speeltuin. Wie kan meedraaien zit goed. En het is een kwestie van te blijven trappen. Van mee te schuiven in een prachtig radarwerk. Dat draait. En draait. En draait.
Ware oorlog
De kijker in de zetel geniet. Van beelden die koers tot een ware oorlog maken. Van koers op het scherpst van de snee. En dat door een eenvoudig natuurelement. De wielerliefhebber likkebaardt. De supporter heeft geen medelijden. De echte liefhebber heeft al een nacht wakker gelegen van die weersvoorspelling. En zit een kwartier vroeger dan nodig in de zetel. Het moest maar eens gebeuren. Bij de eerste blik op dat televisiescherm. Van een echalon wil je echt geen centimeter gemist hebben.
Wij niet. En de renner niet. Een centimeter heeft hier spektakelwaarde.
Chasse patate
De opgelopen centimeters worden meters. De seconden worden minuten. Achterin leggen ze zich neer bij een onomkeerbaar scenario. De regisseur klapt in zijn handen. Het is gelukt. De tabellen staan op hun kop. De klassementen zijn helemaal door elkaar geschud. De verhalen worden geschreven. En jaren later nog verteld. De schermutselingen van vandaag zullen later in de grote ronde tot onweerstaanbaar knappe nummers leiden. Van chasse patate tot een overwinning die dankzij het echalonverhaal een extra dosis formidabiliteit krijgt.
Nog mooier is de strijd aan het front van 1 dag. Waar er niet gewacht hoeft te worden. Om geen enkele reden. Wie overboord is, moet overboord gehouden worden. Dan is er geen “we proberen het morgen opnieuw”. Dan telt alleen de prestatie van de dag. En die drijft tot waanzinnige taferelen. In een woestijn waar de wind vrij spel heeft. Waar het zand voor een extra dramatische dimensie zorgt. Terwijl de blauwhemden stuiven. Door een open vlakte waar de lucht met de fietsen speelt. En achteraan verliest een snelle Duitser, een nog snellere Brit, een Olympische Italiaan, een verrassende Spanjaard, een beresterke Noor en een boksende Fransman de grip. Centimeter per centimeter.
Qatar. Meer zand. Minder Pearl. Veel wind. Enfin. Dat hopen we toch.
Fotomateriaal: Davy De Blieck.
