Adriano Malori heeft zijn terugkeer in het peloton aangekondigd in Québec en Montréal, na een lange revalidatieperiode. “Ik wil een boodschap van moed en kracht verspreiden om neurologische aandoeningen te overwinnen. Ik kon het en lotgenoten hopelijk ook.”
Adriano Malori zal 231 dagen na zijn vreselijke crash in de 5e rit van de Ronde van San Luis opnieuw op de fiets kruipen. “Ik vrees dat ik zal huilen als ik naar de startlijn rijdt en alle renners terugzie, maar ook als ik aan de finish kom en de hele sfeer rond de wedstrijd weer kan meemaken”.
Het verhaal van de Movistar-renner is een emotioneel betoog over de harde weg van een pijnlijke revalidatie die uiteindelijk toch snel verliep. Complete ontmoediging en gebrek aan motivatie waren zijn deel, tot hij de knop kon omdraaien en terugkeerde. “Ik herinner me nog dat ik sterk was in die fatale wedstrijd op 22 januari en dat ik tegen Nibali zei dat we moesten aanvallen op de hellingen. Van de crash weet ik enkel wat mij verteld werd achteraf. Ik reed tegen 65 km/u in een gat in de weg en smakte met mijn gezicht tegen het asfalt. Mijn hersenen werden flink dooreen geschud en ik had veel schaafwonden. Er deed zich een groot hematoom voor in mijn linkerhersenhelft, waar de controle van het rechterlichaam gebeurt. De helft van mijn gezicht is vervangen door titanium, om de kwetsuren aan mijn kaken en jukbeenderen te herstellen.”
“De helft van mijn gezicht is vervangen door titanium”
Malori werd in een kunstmatige coma gehouden, maar toch herinnert hij zich flarden van wat hij rondom zich meende waar te nemen. “Ik wist dat mijn vriendin Elisa en mijn moeder aanwezig waren en blijkbaar reageerde ik wel op impulsen. Pas op Valentijnsdag kwam ik bij en bracht Elisa cake mee om ons samenzijn te vieren. Wat Elisa voor mij gedaan en opgegeven heeft in die periode is ongelooflijk en ik wil haar daarvoor bedanken.” Malori trouwde met haar afgelopen zomer.
Malori werd op 16 februari overgebracht naar Pamplona (Spanje). Daar kwam de volgende schok. “De dokter vertelde me dat ze mijn onbeweeglijk verlamde rechterschouder niet zouden opereren omdat de link met mijn hersenen was doorgeknipt. Dat had ik niet zien aankomen: in mijn beleving ging het redelijk goed met me en zou ik snel weer aanpikken in Tirreno-Adriatico. Niet dus. Ik heb hard geweend, compleet uitgeput. Ik zou blij mogen zijn als ik weer terug een mens kon worden die in zijn eigen behoeften kon voorzien.”
Malori ging naar een neurologisch revalidatiecentrum en ontmoette er een topteam van specialisten die weken met hem revalideerden. “Ik kwam half verlamd in het centrum, in een rolstoel, maar op 28 april stapte ik zelfstandig buiten nadat ik zelfs al enkele fietstochtjes had gemaakt.”
Malori revalideerde enorm goed, met een vechtersmentaliteit die eigen is aan topsporters, maar het kostte hem veel opofferingen: fysiotherapie, ergotherapie, logopedie, trainen op een hometrainer, enz… “Toen ik in mei terugvloog naar mijn geboorteland Argentinië had ik al veel kracht teruggewonnen, maar mijn rechterhand, – arm en -been stribbelden tegen, omdat ik op dat moment verregaande therapie nodig had die van mij weer een professionele wielrenner kon maken. Ik kreeg extra oefeningen om mijn schouder en spieren weer te versterken om precisie te krijgen in de bewegingen van mijn rechterhand en ik deed die oefeningen ook veelvuldig thuis. Nu moet ik nog altijd kracht bijwinnen, maar ik kan ondertussen wel weer wedstrijden rijden. Ik fiets steeds harder en kan draaien, sprinten, stoppen en remmen. Ik heb mijn fiets weer onder controle. Ik ben meer dan klaar.”
Malori kreeg ondertussen een haat-liefdeverhouding met het professionele wielrennen. “Ik kon niet naar de Giro of de Tour kijken. Het deed enorm pijn om er niet tussen te kunnen rijden. Ik bracht wel tijd door met mijn Movistar-teamgenoten en dat was een enorme stimulans. Ik was bij hen tijdens de GP Miguel Indurain, we dineerden samen en ik trainde met hen. Het team werd mijn tweede familie. Naast Elisa en mijn vrienden waren zij het beste wat me kon overkomen, samen met alle dokters, specialisten en instellingen die me geholpen hebben.”
“We klagen altijd veel over futiliteiten, maar als je dit meemaakt stelt het allemaal niets meer voor. Gezondheid is het allerbelangrijkste”
Adriano Malori: “Ik kijk nu anders tegen het leven aan. Tijdens de revalidatieperiode wil je niet liever dan weer kunnen doen wat anderen ook doen rondom jou. Het lukte me, maar tegelijkertijd heb ik ook in de ogen gekeken van al diegenen die nog amper vooruit gingen, ondanks dezelfde inzet om hun doel te bereiken. Ook zij keken in mijn ogen en bewonderden me. Niet omdat ik een Movistar-renner was met een dure horloge of een sportwagen, wel omdat ik weer kon bewegen. Het verandert je wereldbeeld. Het doet je huilen en je begint het echte leven naar waarde te schatten. Deze 8 maanden hebben mijn leven veranderd, in goede zin. We klagen altijd veel over futiliteiten, maar als je dit meemaakt stelt het allemaal niets meer voor. Gezondheid is het allerbelangrijkste.”
“Ik wil hoop en een lach brengen bij diegenen die dezelfde pijn lijden die ik heb geleden. Terug kunnen racen is een mirakel en ik wil mijn verhaal vertellen om anderen te kunnen stimuleren. Je kan er komen met een sterke wil en hard werk. Ik hoop een referentiepunt te kunnen zijn voor hen, want dat zou mij ook enorm geholpen hebben in mijn revalidatieproces. Ik besef dat ik niet alle problemen kan oplossen en dat de wetenschap nog vooruitgang moet boeken, maar als ik lotgenoten kan doen lachen en hopen, dan heb ik hen daarmee ook kunnen helpen.”
Fotomateriaal: Team Movistar, Davy De Blieck.
