De Australiër Dale Parker (nu 32) gold in zijn generatie als 1 van de nieuwe aanstormende talenten van zijn land en ging een gouden toekomst tegemoet. In zijn 1e jaar bij Trek-Livestrong liet hij zich meteen opmerken. In 2011 won hij de tijdrit in de Tour of the Gila in de VS en mocht op het eind van dat jaar opdraven als stagiair voor het roemruchte RadioShack van onder meer Robbie McEwen, Michal Kwiatkowski en Lance Armstrong. Veelbelovend, maar het draaide anders uit.
Luke Durbridge
In een interview met een Belgische krant polste José De Cauwer naar wie de beste renner was die Axel Merckx ooit in zijn team heeft gehad. Daar moest de voormalig bronzenmedaillewinnaar van Athene niet lang over nadenken. “Dale Parker was iemand die écht talent had. Dat was ongelooflijk. 1 koers van hem zal me altijd bijblijven. Dat was de Tour of the Gila in 2011, waar hij enkele grote namen wist te kloppen. Nadien is hij wat op het verkeerde pad geraakt.”
Een bloemlezing uit de korte carrière van het gevallen Australische talent. Hij kon niet alleen goed met een fiets overweg, hij had ook poeier in de benen. Dale Parker kon zowel uit de voeten op de weg als op de piste, waar hij zijn grootste successen behaalde. Op de pistewereldkampioenschappen voor junioren in Moskou in 2009 haalde hij samen met Michael Hepburn, Luke Durbridge en Peter Loft een zilveren medaille in de Ploegenachtervolging. Het 4-tal moest alleen Rusland laten voorgaan. Brons ging dat jaar naar Duitsland, dat kon rekenen op onder meer op Nikias Arndt (toen bij RSC Cottbus, nu bij Bahrain-Victorious).
Datzelfde jaar liet de Australiër zich ook zien op de nationale kampioenschappen. Dale werd 3e in de Ploegenachtervolging samen met 2 andere gevallen grootheden: Jack Bobridge en Rohan Dennis. De 4e man in hun team was Sean Boyle. Het kwartet moest hun meerdere erkennen in Luke Durbridge, de broers Cameron en Travis Meyer en voormalig Australisch wegkampioen Michael Freiberg.
Lasse Norman Hansen
1 jaar later pakte Parker opnieuw zilver op de wereldkampioenschappen bij de junioren. Ditmaal in de Individuele Achtervolging. Daar stootte hij op een oersterke Deen Lasse Norman Hansen. De Rus Victor Manakov mocht het duo vervoegen op het podium. Ook tijdens de Australische kampioenschappen bij de profs snelde hij naar goud in de Ploegenachtervolging samen met Bobridge, Dennis en James Glasspool. Bij de junioren zou Parker nog 2 keer scoren. Hij knalde naar goud in de Individuele Achtervolging en het Omnium.
Zijn laatste grote wapenfeit op de piste zouden de Commonwealth Games van 2010 worden in het Indische New Delhi. Daar reden Parker en zijn ploegmaats Bobridge, Freiberg en Hepburn alles en iedereen naar de vaantjes in een recordtijd van 3:55.421. Daarmee deden ze maar liefst 4 seconden beter dan het 8 jaar oude record van onder meer Graeme Brown, Luke Roberts en Mark Renshaw. Zilver op die Gemenebestspelen ging naar Nieuw-Zeeland, brons was voor Noord-Ierland.
Het wegseizoen van 2010 begon meteen met een klapper van formaat voor Parker. De toen nog altijd maar 17-jarige renner snelde op het nationale kampioenschap Tijdrijden bij de junioren als een raket naar goud. Daar deed hij beter dan Jay McCarthy (ex-BORA-hansgrohe). 1 dag later moest hij McCarthy voor zich dulden op de weg. Begin augustus mochten de 2 hun land vertegenwoordigen op het WK Tijdrijden in hun categorie in het Italiaanse Offida. Zowel Parker als McCarthy kwamen 5 tellen te kort voor een medaille. Die ging naar Bob Jungels, Jasha Sütterlin en Lawson Craddock.
RadioShack
Een echte enfant terrible die Dale Parker, want eind 2010 werd hij op 18-jarige leeftijd nog opgepakt door de politie vanwege een crash met een lantaarnpaal. De paal viel om en blesseerde de renner ernstig. Na onderzoek bleek dat Parker 2 keer zoveel alcohol op had dan toegestaan.
In 2011 mocht de Australiër beginnen aan zijn 1e seizoen bij de beloften van Trek-Livestrong, de opleidingsploeg van Radioshack. Hij verliet zijn vaderland en verhuisde naar de VS om zijn carrière van de grond te krijgen. Echt grote overwinningen pakte Parker niet. Hij won wel de tijdrit in de Tour of the Gila en werd er 2e in het eindklassement na een ijzersterke Francisco Mancebo. Vanaf augustus dat jaar versierde hij een contract als stagiair bij het toen roemruchte RadioShack, maar daar kon hij niet echt zijn stempel drukken. Omdat hij naar eigen zeggen de interesse voor de sport verloren was, hing hij op 31 maart 2012 op amper 20-jarige leeftijd zijn fiets aan de haak.
