Vergeet de Rocacorba. Dat mag dan de bekendste beklimming nabij Girona zijn, locals kiezen steevast voor de Mare de Deú del Mont. Wij geven hun geen ongelijk. Op zondags na lijkt hij haast alleen voor jou klaargelegd. Als je een col wil opfietsen met een volstrekt uniek profiel, hoef je niet verder te zoeken.
Altimetrias beats Climbfinder
Onze klimgenoot voor 1 dag is Kevin Van Esbroeck, mede-eigenaar van de B&B waar we verblijven. Vanuit CanJan rijden we in gestrekte draf zo tot de voet in Besalú, een prachtig Middeleeuws dorp. Je kan de Mare de Deú langs 2 kanten benaderen, die een 6-tal km voor de top samenkomen. Wij kiezen voor de oudste kant – veruit de mooiste, maar ook veruit de lastigste.
Na een blik op het profiel op Climbfinder lijkt de klim een behapbare uitdaging. 22 km stijgen weliswaar, maar hij begint als een echte loper. Tussen 2 zware luiken in het 2e deel van de beklimming wacht een lang ruststuk om op adem te komen.
Statistiek kan serieus bedriegen, dat moeten we gelukkig niet aan den lijve ondervinden. Het profiel van de lokale site Altimetrias toont al snel een totaal andere realiteit. Er tekent zich een ware rollercoaster af, waarbij extreem steile stukken voortdurend afwisselen met recuperatiestukjes. Het slotakkoord toont een gelijkaardig grillig patroon.
Tijdens de aanvang van de klim houden we beiden adem over, zodat Van Esbroeck zijn verhaal kan vertellen. De stap van Vlaanderen naar de Garrotxa-regio, blijkt zijn 2e carrièreswitch op korte tijd. Hij herschoolde zich tot verpleegkundige, maar volgde 3 jaar later de droom van zijn echtgenote. Daar heeft hij vandaag zeker geen spijt van. Wat hem ongetwijfeld populair maakte op de revalidatieafdeling, maakt hem een even fijne gastheer. Hij ontvangt zijn gasten met de nodige rust, oog voor detail en zorgzaamheid.
Ontdek hier de volledige foto-impressie!
Jaloerse dame
De klim wordt ongeduldig en eist onze aandacht terug op door de 1e van vele haarspeldbochten in de strijd te gooien. Het wegdek loopt plots steil omhoog. We hadden beter moeten weten, want het bord met ‘Alta Garrotxa’ langs de kant waarschuwde ons voor naderend klim-onheil. De Mediterrane vegetatie maakt van de Mare de Deú een echte Spaanse klim. De weg is smal, het asfalt zeker niet perfect, maar die combinatie draagt bij aan de charme van de beklimming.
We trekken voorbij het onooglijk kleine Beuda, dat een charmant pigment toevoegt. Dankzij de afwisseling met de minder steile stukken voelen de benen nog behoorlijk fris. Gelukkig maar, zullen we in de laatste kilometers beseffen. Nadat de 2 wegen zich samenvoegen voor het slotakkoord, wiegt de korte adempauze ons even in slaap. De kwaliteit van het wegdek verbetert hier met de klap – dat doet ons al even dromen van de afdaling.
Opnieuw toont de klim zijn jaloerse kant en eist onze aandacht op. Blijkbaar kent die maar 1 truc, die gril blijkt echter heel effectief. Haarspeldbocht na haarspeldbocht lopen de stijgingspercentages serieus de dubbele cijfers in. De benen beginnen te verzuren en het kopje begint op te spelen. Onze fietscomputer velt het harde verdict van de 5 steile klimkilometers die ons resten.
Ontdek hier de volledige foto-impressie!
Naamloze Muro
Gelukkig is het verhaal van onze gastheer nog niet ten einde en kunnen we onze aandacht verleggen. Ook de prachtige ruïne langs de kant doet ons even onszelf vergeten. En kijk: zoals vaak gebeurt het onverklaarbare. Met nog 2,5 km te gaan vloeit het melkzuur terug weg. Als klap op de vuurpijl barst het zicht op de omgeving vanaf hier helemaal open. We rijden tussen de rotsen, die het spektakel helemaal afmaken.
Op de top wacht ons een beloning. Aan de ene kant zien we de beboste bergen van de Garrotxa-regio, aan de andere kant kleuren de Pyreneeën de horizon. Fiets zeker nog zo’n 100 meter over het gravel naar het hoogste punt, want daar rust het oude klooster. Wie dorst heeft, kan hier even bijtanken. Wie zich helemaal opbrandde, vindt hier misschien nog een vrije kamer.
Afdalen doen we via de nieuwe route tot in Cabanelles, een genot dankzij het smetteloze asfalt. Het blijft opletten met de vele haarspeldbochten, maar ze liggen er intuïtief bij. Het einde van de afzink loopt quasi kaarsrecht en nodigt uit om eens stevig door te brommeren.
Wie nog iets over heeft, kan net als ons de lokale Muur van Hoei opzoeken, nabij Veïnat de Brunsó. Het geheim van deze Muro is zo goed bewaard dat we een naamloze heuvel opklimmen. Met stijgingspercentages flink boven de 20% is hij nog brutaler dan de Mare de Deú. Het einde leidt dwars door een ruïne – alsof de muur weet hoe onze benen na de zware kilometers aanvoelen. Heel mooi, dat wel, toch lonkt onze blik vooral verlangend naar de verlossende top. Al kunnen we er door het puffen heen toch ook wel ergens van genieten.
