Het beeld staat bij vele wielerliefhebbers op het netvlies gebrand. Remco Evenepoel die tijdens een zware inspanning plotseling inhoudt en op zijn bovenbenen klopt. We zagen het in de UAE Tour, maar ook op het WK in Kigali en in de Tour de France van 2025. De standaardanalyse is vaak snel gemaakt: een kwestie van training, nog gerichter en intensiever werken. Een nieuwe theorie trekt die conclusie echter in twijfel en wijst naar een complexere en dieperliggende oorzaak: de onzichtbare gevolgen van zijn talrijke valpartijen.
Omgekeerde wereld
Wanneer een topatleet tot het uiterste gaat en zijn FTP-waarde overschrijdt, volgt het lichaam een bekend patroon. Eerst wordt de ademhaling dieper, zwaarder. Het lichaam schreeuwt om zuurstof. Pas wanneer de hartslag zijn maximum nadert en de inspanning aanhoudt, beginnen de benen te verzuren en pijn te doen. Het is een logische volgorde: de motor vraagt meer brandstof en zuurstof, en uiteindelijk raken de spieren uitgeput.
Bij Evenepoel, en vele andere renners met vergelijkbare klachten, lijkt dit proces omgekeerd te werken. Beelden tonen geen renner die naar adem hapt en tussen zijn kader hangt van de inspanning. Integendeel, de benen lopen vol en lijken te blokkeren, terwijl de diepe ademhaling uitblijft. De vraag die specialisten in zo’n geval stellen is veelzeggend: “Wat voel je eerst als je boven je limiet gaat? Pijn in de benen, gevolgd door een zware ademhaling, of andersom?” Het antwoord is opvallend vaak het eerste.
“Dit fenomeen suggereert dat het probleem niet primair bij de conditie of het uithoudingsvermogen ligt, maar bij de aansturing en doorbloeding van de spieren zelf”, duidt Stephan De Schutter van Therapeutica. “Er is een signaal dat de spierwerking verstoort, nog voordat het cardiovasculaire systeem zijn limiet heeft bereikt. De zoektocht naar de oorzaak leidt dan ook weg van het trainingsschema en richt zich op de medische geschiedenis van de renner.”
Optelsom van klappen
De carrière van Remco Evenepoel is er 1 van grote overwinningen, maar ook van zware crashes. De val in de Ronde van Lombardije in 2020 met een zware bekkenbreuk was een keerpunt. Daarna volgden andere significante impacts. Een crash net na de finish in de Vuelta van 2023, een zware trainingsval in december 2024 met diverse breuken, de massale valpartij in de Ronde van het Baskenland. En een aanrijding in de winter van 2025. Stuk voor stuk zijn dit zware klappen voor een lichaam.
“De kern van de nieuwe theorie is dat elke impact, hoe klein ook, de basale spierspanning in het lichaam verhoogt”, aldus De Schutter. “Door de opeenstapeling van valpartijen en de bijbehorende whiplash-effecten raakt het zenuwstelsel overprikkeld. Deze constant verhoogde spierspanning werkt als een vernauwing voor de bloedvaten. Het gevolg is een verminderde toevoer van zuurstofrijk bloed naar de benen en, minstens even belangrijk, een vertraagde afvoer van afvalstoffen zoals melkzuur. De benen verzuren daardoor veel sneller dan normaal.”
“Daarnaast heeft dit neurologische spoor nog andere gevolgen. Het brein heeft na een trauma meer energie nodig om te functioneren en te herstellen, energie die niet naar de spieren kan gaan. Dit leidt tot extra vermoeidheid en een langere hersteltijd, wat funest is in een meerdaagse rittenkoers. Bovendien kunnen een verstoord evenwicht en een vertraagde reactiesnelheid het gevolg zijn. Waardoor de kans op nieuwe valpartijen toeneemt en een renner ongewild het etiket van ‘brokkenpiloot’ krijgt.”
Herstel begint bij de hersenen
De oplossing ligt volgens deze benadering dan ook niet in de benen, maar in het hoofd. Met de therapie “Brain Recovery” wordt de oorzaak direct bij het brein aangepakt. “Specialisten gebruiken hiervoor een specifieke vibratieplaat die trillingen op verschillende frequenties (alfa, bèta en gamma golven) genereert om de neurologische problemen te ‘resetten’. Dit proces wordt versterkt met magneten om de correctie permanent te maken. Het is een nauwkeurig proces waarbij de juiste frequentie voor elke individuele renner of renster gevonden moet worden”, weet De Schutter.
Deze aanpak wordt gecombineerd met visuele training, bijvoorbeeld met een speciale bril zoals de Senaptec. “Hiermee kan het hele systeem, inclusief de balansorganen in het oor die vaak door een val verstoord raken, opnieuw gekalibreerd worden”, luidt het. “De val in de Vuelta, waarbij Evenepoel na de finish tegen een dranghek reed, wordt gezien als een moment waarop hij zeer waarschijnlijk een lichte hersenschudding opliep. De inzinking een dag later is daar een klassiek symptoom van; het brein eist 24 tot 36 uur alle beschikbare energie op voor herstel.”
Door de neurologische oorzaak aan te pakken, wordt de basisspanning in de spieren genormaliseerd, verbetert de doorbloeding en kan het lichaam weer functioneren zoals het hoort. De pijnlijke bovenbenen zijn dan niet langer de beperkende factor, maar weer de betrouwbare motoren die ze zouden moeten zijn. Het toont aan dat in de moderne topsport de grens tussen fysiek en neurologisch welzijn steeds vager wordt.
