Kan je de ingrediënten bij 2 gastvrouwen die fietsers ontvangen beter samenstellen? Ervaring in de koerswereld, een opleiding hotelschool, de zorgzaamheid van een verpleegkundige en de daadkracht in de zaal. En dat in elkaar gemengd dankzij een familieband. De zussen Raes zorgden ervoor dat we ons graag nestelden op hun domein vlak boven Girona.
Garrotxa-regio
Als je Karolien en Sofie Raes rond elkaar ziet dansen in de keuken van hun Noord-Spaanse B&B, lijkt het alsof de zussen nooit iets anders hebben gedaan. “Nochtans is het niet altijd zo geweest”, lacht Sofie. “Als kind waren we soms kat en hond”, pikt Karolien in. “Sofie is 5 jaar ouder, als kind zit je in een andere leefwereld. Ons moeke Marie-Jeanne dacht dat het nooit zou goedkomen.”
Maar kijk, 3 jaar geleden waagden ze de sprong en ruilden ze samen met hun echtgenoten Vlaanderen in voor de Garrotxa-streek. Karolien leeft zich uit in de keuken, Sofie legt de brug met de gasten in de eetruimte. Eigenlijk vormden ze al een spontaan team toen ze vroeger samen familiefeesten verzorgden. Ondertussen raakten beide zussen helemaal op elkaar ingespeeld.
“Toen Sofie met haar echtgenoot naar mijn man Kevin en mij stapte, met hun idee om een B&B te starten, kwam dat op een ideaal moment”, weet Karolien. “Ik werkte toen al 12 jaar als verpleegkundige op intensieve zorgen, maar in mijn achterhoofd speelde ik al een tijdje met het idee om iets anders te doen. Ik heb een achtergrond in de hotelschool, maar de horeca valt moeilijk te combineren met 3 kinderen.”
Door met 2 koppels de B&B uit te baten, werd de balans met het gezin wel haalbaar. Voor Sofie was het trouwens niet de 1e keer dat ze haar leven omgooide. “Ik wist dat Karolien zoekende was, door de coronatijd die toch zwaar woog voor mensen in haar job. Omdat ik zelf die stap al eens had gewaagd, wilde ik haar dat ook gunnen. Ik wilde haar besparen dat ze nog 10 jaar in een sector zou werken die haar niet meer dezelfde energie gaf als vroeger.”
Kasper Asgreen en de familie Planckaert
Sofie werkte zelf in het onderwijs toen ze als verzorgster-sportmasseuse in het wielermilieu belandde. Toen ze de kans kreeg om zich vast aan een ploeg te binden, aarzelde ze niet. Hun ouders reageerden daar opvallend open op. “Veel mensen verklaarden me voor gek dat ik een vaste benoeming opgaf”, beseft Sofie. “Mijn ouders hebben me daar altijd in gesteund. Als je ergens wil voor gaan, dan moet je de sprong durven wagen, is hun standpunt.”
“Zo was het ook voor de B&B”, vult Karolien aan. “Toen we onze plannen voorlegden, bleef ons vake de hele tijd stil. Maar op het einde zei hij: als jullie het willen doen, wacht er dan niet mee. Ze hebben ons financieel ook ondersteund en direct mee naar panden gezocht.”
“Ik spiegelde me een beetje aan de familie Planckaert. Als zij dat kunnen, waarom wij dan niet”, dacht Sofie toen. “Wij vormen namelijk ook een hecht gezin. Binnenkort komen onze ouders ook effectief in de buurt wonen.”
De familie Raes heeft iets met de koers, want de 3 broers van hun vader Luc reden heel wat trofeeën bij elkaar. Ook Karolien betwistte zelf haar wedstrijden. Dat zorgt er voor dat beide zussen weten wat een wielerliefhebber nodig heeft. “We kregen al een aantal profrenners over de vloer, waaronder Kasper Asgreen, Pieter Serry, Tao Geoghegan Hart en Gil Gelders. Dan nemen we contact met hun diëtist”, legt Karolien uit. “Wat zijn de koolhydraatratio’s? Hoeveel eiwitten hebben ze nodig? Welk soort training staan er op het programma? Als diabeticus en dankzij de voedingsleer uit mijn opleiding, kan ik op de nodige kennis terugvallen.”
Grenzen bewaken
“Voor wie hier als vrijetijdsfietser verblijft, komt het natuurlijk minder op die details aan. Er mag al eens een chocomousse als uitsmijter op het menu staan”, lacht Sofie. “We gaan echter sowieso voor gezonde voeding”, benadrukt Karolien. “Hier in Catalonië krijg je op restaurant niet altijd veel groenten, dat proberen wij wel te voorzien.”
2 zussen die samenwerken, dat heeft zo zijn voordelen. “Karolien zou ver gaan voor de gasten. Zij zou zich in bochten wringen om hen tevreden te stellen. Dat is natuurlijk fijn, maar op termijn dreig je jezelf voorbij te lopen op die manier. Dan trek ik wel eens de grens”, klinkt het beslist bij Sofie.
“Als onze partners ons tegen elkaar bezig horen, dan wijzen ze er wel eens op dat we kortaf zijn tegen elkaar. Maar zo voelt dat helemaal niet”, stelt Karolien gerust. “Als we eens ruzie maken, dan weten we dat het goed komt. We hebben als kind tenslotte genoeg geoefend”, proesten beiden het uit.
De zussen benadrukken tenslotte dat niet alleen fietsers welkom zijn. “Je kan hier ook prachtige wandelingen maken en mooie dorpjes in de buurt bezoeken. Of je komt gewoon genieten van het eten en de rust op het domein.”
