Marijke De Smedt kroonde zich in Grobbendonk tot Belgisch kampioene Gravel in haar nieuwe leeftijdscategorie 55-59. De veelzijdige renster uit Kemzeke verzamelt al jarenlang titels op diverse terreinen, maar blijft ook heel competitief en gedreven om de koers hard te maken. Meer dan over haar BK-titel luchtte ze haar hart over haar misgelopen kwalificatie voor Unbound. “Dat is dus nog bucketlist.”
Geprikkeld aan de start
De kersverse kampioene nam vanaf de start meteen het initiatief om het peloton uit te dunnen op de Kempense gravelroads. “Ik ben iemand die altijd de koers maakt”, klinkt het vol overtuiging bij De Smedt. “Ik heb er vandaag ook direct de volle pees op gelegd. We waren even met 2 en even later met 3 rensters. Maar we zijn blijven aanvallen. Ik maak altijd koers, maar nu was ik wel een beetje geprikkeld omdat ik maar 1 rondje mocht rijden.”
De overstap naar een hogere leeftijdscategorie leverde De Smedt direct een nationale trui op, al liep het dragen van die eervolle truien de voorbije seizoenen niet altijd volgens plan. “Ik zit ondertussen in de categorie 55+”, rekent ze voor. “Vorig jaar was ik ook Belgisch kampioene, maar ik mocht mijn trui niet dragen. En het Europees kampioenschap was in Italië, maar toen is mijn broer gehuwd, dus daar kon ik helaas niet naartoe. En hier in Grobbendonk mocht ik én mijn trui niet dragen én maar 1 rondje rijden. Terwijl ik beter word naarmate de afstand langer wordt.”
Het indrukwekkende palmares van de Wase beperkt zich allerminst tot het gravel, want ze blinkt al jaren uit in verschillende wielerdisciplines. “Hoeveel truien en medailles ik nu al heb, dat kan ik echt niet meer tellen”, lacht ze. “Ik ben regerend provinciaal kampioene en Vlaams kampioene Mountainbike, dat telt ook nog. Verder ben ik Europees kampioene op de weg bij de Masters en win ik veel UCI-koersen in het gravel. 2 jaar geelden was ik in Leuven trouwens nog wereldkampioene, vorig jaar in Maastricht 3e. Ook dat was een ontgoocheling….”
Ontgoocheling Maastricht
Haar wereldtitel in eigen land kreeg vorig seizoen 2025 geen vervolg, want de internationale titelstrijd eindigde toen in een frustrerende uitslag in Maastricht. “Vorig jaar was ik 3e in de sprint”, blikt ze teleurgesteld terug op dat WK. “We waren met 3 weg, ik met een Amerikaanse en een Nederlandse. Een ex-schaatsster en een ex-roeister. Sprinten en explosiviteit op je 55e, dat heb je of dat heb je niet. Al zaten zij natuurlijk wel in dezelfde categorie.”
De uitkomst werd volgens De Smedt onterecht beïnvloed door tragere deelnemers uit de mannenreeksen. “De ontgoocheling was zo groot omdat ik de hele koers gemaakt had”, verklaart ze. “Op het laatste kwamen er mannen voorbij van 60 of 65 jaar. Die rijden het gat zomaar toe op mij, en die vrouwen in mijn wiel sprintten dan natuurlijk mee. Dat was een enorme ontgoocheling, ja.”
Naast het gravel rijdt De Smedt ook wel op de weg, al vermijdt ze tegenwoordig liever de risico’s van de grote events. “Ik rijd andere jaren ook granfondo’s, maar dat was dit jaar wat minder omdat het allemaal vrij ver was”, vertelt ze. “Vorig jaar was er tijdens de 3Rides in Aken overigens een heel zware valpartij. Ik was er gelukkig niet bij, maar het is soms heel gevaarlijk met al die renners samen op de weg. Dat doet me soms wel eens 2 keer nadenken. Dan doe ik liever mijn ding in veld en bos.”
Unbound-catastrofe
Kwalificatie voor de befaamde Unbound-gravelrace in Kansas glipte De Smedt onlangs op een ietwat onrechtvaardig door de vingers. “Iemand was gevallen in een getimede sectie tijdens de kwalificatiewedstrijd Heathland Gravel in Maasmechelen, dus ik ben bij hem gebleven”, legt de renster uit. “Een vrouw uit de categorie 40 tot 49 had in die sectie daardoor een betere tijd en zij kreeg de kwalificatie. Omdat we met te weinig waren in onze categorie, werden we immers mee opgenomen in een jongere leeftijdscategorie. Tja. Dan voel je je wel een beetje bestolen.”
De manier waarop oudere deelnemers aangepakt worden door organisatoren, wekt bij de De Smedt wat onbegrip op. “Met de leeftijd krijg je een stempel en daar kan ik niet goed mee om”, bekent ze. “Alsof je niet veel waard meer bent”, klinkt het scherp. “Het blijft een wedstrijd van 160 km in de warmte, dat is niet Jan en alleman die daarop afkomt. Doe dat gewoon met respect voor de mensen met een iets oudere leeftijd en geef degene die wint tenminste wat hij of zij verdient.”
Het komende gravel-WK in Australië is financieel en logistiek onhaalbaar, ook voor De Smedt. “10.000 euro ben je snel kwijt en je moet ook nog extra vakantie nemen.” Blijft de iconische Amerikaanse gravelwedstrijd wél rood omcirkeld op haar verlanglijstje. Maar je moet je wel kwalificeren via Heathland Gravel, tenminste als je in Europa wilt blijven. “Kansas is nog wel steeds bucketlist”, besluit De Smedt.
