Parijs-Nice staat erom bekend regelmatig winterse etappes aan de renners voor te schotelen. Dat was niet anders op 14 maart 1996, toen een etappe door de Aveyron een strijd tegen de elementen werd. Na een gedenkwaardige solo van 100 km behaalde de Italiaan Stefano Casagranda de mooiste overwinning in zijn carrière. 30 jaar later is het zijn dochter Andrea die het mooie weer maakt. Afgelopen zondag eindigde ze als 16e in de Omloop van het Hageland. Helaas zal haar vader het niet meer geweten hebben.
Gevecht tegen de elementen
Stefano Casagranda is niet te verwarren met de familie Casagrande. In de jaren ’90 bouwde de renner uit Trentino een mooie carrière uit. Die begon bij MG Maglificio-Technogym, waar hij ploegmaat was van Gianni Bugno, Michele Bartoli en Fabio Baldato. Met zo’n kopmannen was het moeilijk om zelf resultaten te rijden, maar die bewuste dag in maart was het wel voor hem. Door de regen en de sneeuw rondde hij een lange solo af. Aanvankelijk was hij op pad samen met Dominique Bozzi. Hij beweerde als Corsicaan nergens schrik van te hebben, maar werd al op 50 km van de meet op zijn nummer gezet door zijn Italiaanse medevluchter. Op de meet had hij amper 27 tellen over op Laurent Jalabert.
De kans is reëel dat ‘Jaja’ die dag zich nog herinnert. Hij sprak achteraf van een pure overlevingsrit. Volgens de overlevering kon Chris Boardman zijn armen die dag zelfs niet meer plooien. Voor Stefano was de overwinning een ticket voor een jarenlange profcarrière. Hij zou later uitkomen voor Alessio en nog 1 jaar voor Saeco. In die periode won hij ook nog etappes in de Giro del Trentino, Vuelta a Castilla y Leon, Tour of Denmark en Rothaus Regio-Tour.
De Italiaan joeg in die periode ook op een ritzege in een Grote Ronde. In de Vuelta van 2000 was hij er een keertje dichtbij in een sprint van een kleine groep, maar de toen nog onbekende Alessandro Petacchi bleek te sterk en te snel. 2 jaar later in de Tour maakte hij deel uit van een vroege vlucht waarop het peloton zich misrekende. Met dank aan hardrijders als Jaan Kirsipuu en Ludo Dierckxsens bleven ze vooruit en het was de onbreekbare Est die de etappe naar zich toetrok.
Lotgenoot
Het lot maakt soms vreemde kronkelingen. Dierckxsens, vluchter die dag, werd in 2025 bruut door de wielergoden terug naar boven geroepen. Enkele maanden later volgde in zijn spoor ook Stefano Casagranda. De Italiaanse vechtjas was al lange tijd ziek en vocht een ongelijke strijd tegen kanker. In zijn laatste dagen brachten oude ploegmaten uit zijn regio een bezoek aan de oude krijger. Onder meer Gilberto Simoni, Fabio Baldato, Francesco Moser en Giulio Pellizzari passeerden bij hem thuis. De aanwezigheid van die laatste renner lijkt een anachronisme, maar heeft alles te maken met zijn relatie met Andrea, waarover later meer.
Ook de Veloce Club Borgo ASD, waarvan Casagranda voorzitter was, deelde een bericht na zijn overlijden om hem te bedanken voor alle inspanningen die hij gedurende zijn carrière had geleverd.
Stefano overleed op 1 oktober 2025. Het was niet het einde van zijn DNA in het peloton. 3 dagen later startte zijn dochter Andrea al in de Giro dell’Emilia. Volgens haar was dat ook de wens van haar papa. “Misschien was ik nog niet klaar voor een leven zonder jou, maar ik hoop dat ik zelfs maar half zo sterk ben als jij was. Bedankt dat je me hebt geleerd hoe ik moet leven”, postte ze op Instagram bij een foto van haar met Stefano.
Andrea
Andrea komt uit voor Vini Fantini-BePink, waar ze inmiddels toe is aan haar 4e seizoen. Als prille 20’er moest ze de afgelopen seizoenen wennen aan het profpeloton, maar dat lukt haar steeds beter. Getuige daarvan haar prestaties dit weekend in België. In de Omloop van het Hageland overleefde ze in de 1e groep en eindigde ze fraai op een 16e plaats.
Andrea was deze dinsdag ook actief in Le Samyn. Haar team rijdt straks de Italiaanse voorjaarsklassiekers en hoopt op een deelname aan de Giro. Of Andrea erin slaagt het levenswerk van haar vader (een rit winnen in een Grote Ronde) af te maken, valt nog af te wachten. Maar haar naam zullen we ongetwijfeld nog horen.
