7e werd hij eind mei 2026 in de loodzware Ironman van Lanzarote. Voor Joren Thys (26) is dat een voorlopige bekroning van een opmerkelijk parcours. 3 jaar geleden was hij immers nog Elite 2-renner, een hoofdstuk dat hij noodgedwongen afsloot wegens niet goed genoeg voor een profcarrière. “Ik voel me nog altijd een wielrenner”, geeft hij toe.
Stressfactuur
Het verhaal van triatleet Joren Thys begint in de zomer van 2023, op het moment dat zijn wielercarrière eindigt. “Ik had de beslissing genomen dat ik zou stoppen met koersen na de beloften, wat ik door een blessure nog heb doorgetrokken tot een 1e jaar bij de Elite 2”, vertelt hij. “Ik had altijd het doel voor ogen om een profcarrière te kunnen uitbouwen, maar ik begon te merken dat dat niet meer echt binnen de mogelijkheden ging liggen. Dus besloot ik dat verhaal te laten varen.”
De fiets verdween echter niet naar de zolder. Integendeel. “Ik had altijd wel de ambitie gehad om toch ooit een volledige triatlon te doen. Ik zag dat er in september ene was in Wallonië en ben anderhalve maand daarvoor begonnen met zwem- en looptrainingen.” De vuurdoop was meteen een schot in de roos. “Het was heel goed meegevallen, ik werd daar direct 3e. Ik heb me toen laten ompraten door mensen en kennissen uit het triatlon om er toch in verder te gaan.”
Op die manier rolde Thys bijna toevallig in een nieuwe sportieve uitdaging. De overstap verliep niet zonder slag of stoot. “Het 1e jaar dat ik het volledig deed, in 2024, ben ik heel het jaar geblesseerd geweest met een stressfactuur in mijn scheenbeen. Dat is zo’n typisch blessure van een wielrenner die begint te lopen. Je kunt wel hard lopen, maar je botten kunnen dat niet helemaal aan.”
Lange weg naar de top
Toch zette hij door. De aanhouder wint, zo blijkt ook uit zijn recente prestaties. “Vorig jaar heb ik mijn 1e wedstrijd als prof kunnen doen, ook in Lanzarote, waar ik 14e werd. Dit jaar ben ik teruggegaan omdat die wedstrijd me heel hard ligt, met een heel zwaar fietsparcours. Nu werd ik uiteindelijk 7e. Toch wel een grote vooruitgang.”
Waar plaatst hij die prestatie zelf? “Ik denk dat ik het profstatuut nu wel waardig ben en mijn plaats tussen die mannen wel heb. Maar om echt bij de toppers te geraken, heb ik wel nog een weg af te leggen. Wat ook normaal is als je nog geen 3 jaar in die sport zit.” De grootste progressiemarge ligt voor de hand. “Zwemmen. Daar heb ik nog altijd wel een grote vooruitgang in te boeken. Vorig jaar was ik iets meer dan 10 minuten achter na het zwemmen, nu was dat 6 minuten. Maar als je al begint met 6 minuten achterstand, wordt het sowieso moeilijk.”
Zijn verleden als wielrenner is uiteraard een voordeel, al is het genuanceerder dan je zou denken. “Het is niet omdat ik uit het wielrennen kom dat ik echt zoveel beter ben in het fietsen. Het is vooral die combinatie. Ik kan snel fietsen, maar ik kan vooral daarna nog heel goed lopen. Ik verlies niet zo heel veel bij het fietsen, vandaar.”
Hart voor de koers
Ondanks het groeiende succes in het triatlon, is de liefde voor de koers nooit helemaal verdwenen. “Ik heb nog steeds het gevoel dat ik een wielrenner ben die gewoon triatlon doet”, geeft hij eerlijk toe. “Wielrennen is ook nog altijd hetgeen waar ik de meeste voldoening uithaal op training en waar ik het meeste naar uitkijk om te doen.”
Het verleden laat zich niet zomaar uitwissen. Soms steekt de heimwee de kop op. “Als ik de koers zie, of mannen tegen wie ik gekoerst heb zoals een Aaron Van der Beken, dan heb ik zoiets van: goh, zou ik misschien toch nog zoiets doen? Een gravelwedstrijd, of zo. Maar als je dan concreet begint te kijken hoe ik daarvoor zou moeten trainen, wordt het vrij moeilijk. De explosiviteit is er helemaal af.” De passie voor lange ondernemingen blijft wel. “Ik hou echt van heel lange tochten. Dat is ooit begonnen met 300 km fietsen en opgebouwd tot een rit van 500 km met een paar vrienden.”
De kinderdroom blijft echter wat het is. “Het succes dat ik hoop te behalen in het triatlon, zal niet hetzelfde gevoel geven als wanneer ik dat in het wielrennen zou hebben bereikt. Dat was de originele passie.” Ondertussen probeert hij een professionele carrière uit te bouwen. “Ik heb in februari mijn bachelordiploma Chemie behaald. In samenspraak met mijn ouders krijg ik nu een half jaar om alles op de sport te zetten. Maar het is logisch dat ik na de zomer een halftijdse of voltijdse job ga moeten zoeken. Op termijn hoop ik wel dat het mogelijk wordt om er een fulltime job van te maken.”
