Weloverwogen! Zo mag de transfer van Margot Vanpachtenbeke (23) van het KDM-Pack Cycling Team naar Parkhotel Valkenburg beschouwd worden. De kinesiste uit Lauwe, die het voorbije seizoen debuteerde, dacht lang na of ze deze stap zou zetten. Met het Nederlandse UCI-team heeft ze een 1e stage achter de rug.
Familie
Margot Vanpachtenbeke is een product van het project Kopvrouwen van Cycling Vlaanderen. De kinesiste begon dit jaar te koersen en paste zich heel vlug aan de wielrennerij aan. In de Women Cycling Series, een Belgisch-Nederlandse competitie, nam ze snel de leiding in het rushesklassement. Ze bleef tot de finish op kop van die nevenranking én pakte ook de eindzege in het algemeen individueel klassement. Eerder deze week werd de West-Vlaamse tijdens de Belgian Cycling Youth Evening in de bloemetjes gezet. Net na haar 1e stage met haar nieuwe ploeg.
“Ik heb echt lang nagedacht of ik de stap naar Parkhotel Valkenburg zou zetten”, geeft Vanpachtenbeke toe. “Pro is hun manier van koersen. Het is een opleidingsteam, ik kan er veel leren, zeker met hun offensieve aanpak. Voor mij zal het goed zijn om zo meer koersinzicht te krijgen. Maar ik twijfelde, ik vreesde te snel te willen gaan. Bovendien heb ik me bij KDM het voorbije jaar enorm geamuseerd. Dat ik hen moet achterlaten, is niet makkelijk.”
Nu de voorbereiding op het wegseizoen 2023 volop aan de gang is, maakte Vanpachtenbeke kennis met haar nieuwe ploeg en de rensters. “We hebben al een paar weekeinden achter de rug plus een stage in Spanje”, gaat ze verder. “Ik moet zeggen dat ik bijzonder warm ben onthaald. Het voelt nu al als familie aan, precies alsof ik ze allemaal al veel langer ken. Inderdaad, dat zal met de Nederlandse gemoedelijkheid te maken hebben. De mentaliteit is anders, maar het bevalt mij. De taal is een beetje aanpassen. Plat West-Vlaams moet ik niet meer praten.”
Klimkoersen
Behalve met ploeggenote Marith Vanhove dan, die een 2e jaargang bij het Nederlandse team voorbereidt. De Izegemse combineert koersen met studies ergotherapie. Vanpachtenbeke kiest voor de combinatie met een halftijdse job als kinesiste in het ziekenhuis van Menen. Ze probeert buiten het wegseizoen wat meer uren te kloppen. Zodat ze voldoende overuren heeft om stages af te werken en naar buitenlandse wedstrijden te trekken.
“Een concreet programma heb ik uiteraard nog niet”, vertelt ze. “Dat is iets voor een ploegstage die eind januari begint. Toch is er binnen het team al een bepaalde opsplitsing gemaakt. Het ziet er naar uit dat de ploegleiding mij eerder in de klimkoersen zal opstellen. Inderdaad, ik zal niet vaak in dezelfde selectie van Marith zitten, we gaan elkaar niet veel zien. Het betekent ook dat ik wat meer zal moeten reizen, want die wedstrijden zijn iets verder van huis. Vandaar dat ik nu wat extra uren probeer te werken.”
Voor Vanpachtenbeke wordt 2023 een volgende episode in haar nog maar pas begonnen ontdekkingsreis in het wielrennen. Ze zal met een groot aantal hoger aangeschreven koersen kennismaken. “Een bepaald doel vooropstellen vind ik heel moeilijk”, reageert ze. “Omdat ik nog heel veel moet leren. Inderdaad, ik probeer offensief te koersen. Blijven zitten in het peloton, daar heb je niet veel aan, daar bereik je niet veel mee. Vooral inzake koersinzicht moet ik nog veel leren. Het peloton leren kennen, met wie spring je best mee, met wie niet, dingen die ik nog moet uitvissen.”
Peperkoek
Ook inzake voeding heeft Margot Vanpachtenbeke nog een hele weg te gaan. “Voor en na de koers eet ik heel veel”, verduidelijkt ze. “Tijdens de wedstrijden moet ik meer eten en drinken. Op stage gingen we steeds trainen met isotone dranken, superveel energierepen, bananen en gelletjes. Dat gebruikte ik op training nooit. Hooguit een peperkoek nam ik mee. Elk halfuur iets eten, dat is wennen. Op dat vlak moet ik mijn maag trainen. Koersen deed ik met maximum 2 gelletjes. Van de ploegmaats hoorde ik dat ze er soms 8 of 9 eten.”
Met andere woorden: ook op dat vlak kan de West-Vlaamse kinesiste nog heel wat stappen zetten. Logisch, want de grootste wedstrijd die ze tot nog toe reed was Dwars door het Hageland, waar ze 6e eindigde. “Een superervaring”, glundert Vanpachtenbeke. “Uiteraard wil ik ooit de Ronde van Vlaanderen rijden. En de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. Als je het niet doet, weet je niet wat het is en wat je waard bent.”
WINACTIE voor de feestdagen: voor- en achterlicht van Lezyne twv €115,-
