Het zware ongeval in de koers van Dottenijs in 2019 zindert nog steeds na. De jonge renner Stef Loos overleed in het ziekenhuis aan zijn verwondingen nadat hij op een onbewaakt kruispunt werd aangereden door een bestelwagen. Ruim 4 jaar later werd organisator Marc Duquesnoy aansprakelijk gesteld en veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden met een opschortende periode van 3 jaar. De koers verdwijnt nu ook definitief.
Organisator niet in beroep
Marc Duquensnoy is inmiddels 73 jaar en werd voor de rechtbank van Doornik veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf. De wielerfreak tekende geen beroep aan tegen de uitspraak. “Tijdens een periode van 3 jaar moet ik dus heel goed opletten dat ik geen misstappen bega of ik vlieg naar de gevangenis”, zucht hij. “Ik word overal aangesproken over de uitspraak, maar mijn advocaten legden me op om geen verklaringen af te leggen over de zaak. Ik werd al gepolst door enkele kranten, maar houdt me aan de afspraak met mijn advocaat.”
Uit het koersmilieu kwamen al vele reacties naar Duquesnoy, die als fervent wielerliefhebber nog steeds de koersen afschuimt. Zo troffen we de Henegouwer telefonisch als passasgier aan boord van een auto die terugkeerde van de Wereldbekercross in het Nederlandse Hoogerheide. “Ik volg vele koersen, maar de jongste jaren raakte ik vooral verslingerd aan de cross. Ik ben blijkbaar niet de enige, want in Hoogerheide telden de organisatoren 12.000 toeschouwers. Dat zorgde voor wel wat fileleed op de terugweg.”
Marc Duquesnoy besloot om geen beroep aan te tekenen tegen het vonnis waarmee de wens werd ingewilligd van Kris Loos, de vader van de verongelukte renner Stef Loos, die zich burgerlijke partij had gesteld en er een erezaak van maakte dat schuldigen werden aangewezen voor het ongeval dat vermeden had moeten worden. “Er diende een schuldige aangewezen te worden en dat werd ik. Of ook de politie in de fout ging? Ik mag geen verklaringen afleggen van mijn advocaat en ik houd me daaraan”, herhaalt Duquesnoy.
Dramatische koers was de allerlaatse
Het zware ongeval in Dottenijs luidde ook het einde in van een rijke wielertraditie in Dottenijs. “In maart 2019 werd voor het laatst een koers georganiseerd in Dottenijs”, weet Duquesnoy. “Zelf ben ik intussen 73. Binnen 3 jaar wordt de voorwaardelijke gevangenisstraf opgeschort, maar een wedstrijd organiseren is niet meer aan mij besteed. Ik wilde graag nieuwe mensen vinden om in het bestuur te treden van onze wielerorganisatie, maar vond niemand bereid om in te stappen en de schouders onder de organisatie van de koers te zetten.”
Sedert maart 2019 werd dan ook geen enkele wielerwedstrijd meer georganiseerd in Dottenijs. “Onze club bestond in 2019 liefst 50 jaar. We organiseerden meerdere wedstrijden. Zo richtten we 17 keer een veldrit in die een begrip was in de regio. Ook het vrouwenwielrennen lag ons nauw aan het hart. Zo richtten we 20 jaar lang een vrouwenkoers in.”
Duquesnoy vreest dat er ook in de komende decennia niet meer gekoerst wordt in Dottenijs. “Ik hoop uiteraard wel dat er ooit nog mensen de handschoen opnemen. Dat zou bijzonder leuk zijn. Ik doorkruis het land op weg naar wielerwedstrijden. In mijn achtertuin zou ik uiteraard eveneens aan de kant van de weg staan, maar dan wel als wielerliefhebber en niet langer als organisator.”
Een gevaarlijk precedent
Bij vele organisatoren werd het vonnis met gemengde gevoelens onthaald. Kris Loos stelde zich tijdens het rechtsgeding van zijn zoon als doel de organisatoren te doen beseffen dat ze een grote verantwoordelijkheid opnemen bij de organisatoe van een koers. Dat doel werd alvast bereikt. “We zijn er ons van bewust dat de veiligheid primeert.”, klinkt het uit meerdere monden. “Seingevers zijn een noodzaak. In Vlaanderen geeft de politie pas groen licht nadat ze een controle uitvoerde op de aanwezigheid van seingevers op alle kruispunten.”
Bij meerdere organisatoren worden wel vragen gesteld bij het vonnis en klinkt onrust. “Wie is aansprakelijk wanneer een seingever tijdens de koers zijn post verlaat. Als organisator doorkruis je wel het hele parcours en kan je controleren, maar een seingever kan na de passage van de rode vlag zijn post ook verlaten. Ik laat me niet uit over het incident in Dottenijs, maar de uitspraak van de rechtbank in Door,nik schept een gevaarlijk precedent.”
“Tussen de rode en de groene vlag kan veel gebeuren.”, klinkt het elders. “Ik zat ooit in de wedstrijdwagen vooraan de koers. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik een wagen van een oprit rijden in de teggengestelde richting van de koers. Dan sta je machteloos. Je hebt dan wel briefjes gedropt in alle brievenbussen van de huizen op het parcours, maar sommige mensen zijn nu eenmaal hatdleers en vegen hun voeten aan alle regels.”
