Met het nieuws dat de GP Yvonne Reynders in Noorderwijk – aanvankelijk gepland op 15 augustus – dit jaar niet doorgaat (lees hier), tekent zich stilaan een zorgwekkende trend af: enkele wedstrijden schalen op naar 1.pro of zelfs World Tour niveau, andere wedstrijdorganisatoren haken af. Het resultaat is dat het aantal wedstrijden waar de betere club- en devoteams de strijd kunnen aangaan met profploegen, kleiner en kleiner wordt. En dat is geen goed nieuws voor het vrouwenwielrennen in het algemeen…
Verschillende niveaus
Voor wie minder vertrouwd is met de UCI-regels, het zit zo. Er zijn verschillende competities bij de vrouwen elite: je hebt WorldTour-wedstrijden, zoals de Ronde van Vlaanderen, die dit jaar 2026 aanvankelijk exclusief voorbehouden zouden zijn voor WT-ploegen en procontinentale teams. Na wat gelobby stond de UCI toe dat er in een overgangsperiode ook continentale teams zoals Citymesh en Minimax in deze koersen mogen starten. Op een lager trapje staan de 1.Pro-wedstrijden zoals Nokere Koerse en de Scheldeprijs. Zoals de naam laat vermoeden kunnen aan die wedstrijden enkel profploegen (dus WorldTour, procontinentale en continentale ploegen) deelnemen.
Daaronder komen de 1.1 en de 1.2-wedstrijden waar ook clubteams mogen starten indien ze een wildcard bemachtigen. Verschillende Belgische clubteams met behoorlijke rensters dingen mee voor die wildcards. Denk maar aan Belco/Van Eyck, Keukens Redant, Velopro, Carbonbike-Giordana en Kasseien Fiets Huis.
Interclubs zoals Brussel-Opwijk zijn dan weer louter voorbehouden voor die clubteams. En dan heb je nog de nationale 1.15-wedstrijden, zeg maar kermiskoersen, waar iedereen op individuele basis mag starten. Dat leidt tot de vreemde vaststelling dat in die talrijke kermiskoersen voor vrouwen tijdens de zomermaanden veelal meer dan 150 deelnemers zijn. Waarbij niet zelden internationale toppers. Zo won Julie De Wilde vorig jaar de kermiskoers van Balegem.
De spoeling van semiprofwedstrijden wordt dun
Voor vele organisatoren is het toch wel een statussymbool geworden om hun wedstrijd WorldTour of minstens Procontinentaal te mogen noemen. Om zo’n wedstrijd te mogen organiseren moet je dan wel over een budget beschikken van vele tienduizenden euro’s. Tegelijk weten organisatoren dat ze met zo’n hoger statuut betere rensters zullen aantrekken en meer media-aandacht zullen krijgen, waardoor ze ook net iets makkelijker sponsors vinden. Dat maakt dat sommige organisaties een trapje hoger proberen te zetten. Zo werd de GP Oetingen dit jaar 2026 WorldTour en de in augustus verreden GP Lucien Van Impe wordt Procontinentaal.
De keerzijde is dat organisatoren die deze stap niet kunnen zetten in een vicieuze cirkel terechtkomen. Ze moeten het met minder vedetten doen en krijgen dus minder media-exposure. Waardoor het nog moeilijker wordt om de organisatie financieel rond te krijgen. En dus moeten sommigen noodgedwongen afhaken. Dat was vorig jaar het geval met de Tour de la Semois, de Bretagne Ladies Tour en de Ronde van Drenthe of deze van Noorwegen. Het meest recente slachtoffer is de GP Yvonne Reynders. Zij kunnen dit jaar niet organiseren, al hoopt medeorganisator Pieter Van Genechten om volgend jaar weer op de kalender te staan.
“We bekijken hoe de wedstrijd in de toekomst opnieuw een duurzame basis kan krijgen, met het oog op een mogelijke herneming vanaf 2027”, geeft hij ploegen en rensters hoop. “Als organisator van dit type van wedstrijden val je eigenlijk tussen 2 stoelen. Of je organisatie is te groot om het rond te krijgen met 50 of 100 euro van de plaatselijke bakker en beenhouwer, of niet groot genoeg om grote merken en bedrijven aan te spreken. Wij organiseren ook de GP Rik Van Looy bij de mannen. Dat is een 1.2-wedstrijd. Net hetzelfde verhaal. Mag ik aan de UCI suggereren dat een organisator van een WorldTour-wedstrijd ook zou verplicht worden om een jeugdwedstrijd of 1.1- en/of 1.2-wedstrijd te organiseren?”
Kloof tussen profs en amateurs wordt groter
Het gevolg van deze tendens is dat de kloof tussen clubteams en profteams groter wordt omdat ze elkaar nog nauwelijks ontmoeten. Amateurrensters kunnen zich steeds minder meten met het topniveau. Dat is vooral een probleem voor jonge talenten of voor rensters van een goed niveau die door omstandigheden een tijdje uit het profpeloton weg waren maar terug die stap hoger willen zetten.
Immers het was tot op vandaag zo dat net in die 1.1- en 1.2-wedstrijden de ‘grote’ ploegen live konden ervaren welke rensters uit kleinere ploegen ook hard met de fiets kunnen rijden. Van Genechten ziet voor de rensters wel een lichtpunt. “Doordat er steeds meer WT-wedstrijden komen, hebben die profploegen een steeds ruimere kern nodig. Wat dus betekent dat er meer rensters een profcontract zouden kunnen krijgen.”
Maar vooral de clubteams komen in een vicieuze cirkel terecht. Door gebrek aan budget zijn ze clubteam. Daardoor kunnen ze steeds minder op televisie uitgezonden wedstrijden betwisten. Wat het meteen weer moeilijker maakt om sponsors te vinden en een stap hogerop zetten weer verder af is dan ooit. Of zoals vrouwenkoerskenner Natascha den Ouden het al tot in den treure heeft herhaald.
“Het verborgen probleem in het vrouwenwielrennen is dat er een sterke top is, maar dat de basis veel te zwak is. Want men kopieert de top van het mannenwielrennen, zonder dat daar eenzelfde fundament onder staat. Terwijl de elite uitbreidt, krimpt de bredere structuur. Kleinere wedstrijden verdwijnen. Continentale en amateurploegen hebben moeite om te overleven. Jonge rensters hebben daardoor minder mogelijkheden om geleidelijk door te groeien. Waardoor veel meisjes afhaken voordat ze de kans hebben gehad om zich te ontwikkelen.”
