Op een typische druilerige herfstdag kiezen wij voor fietscafé Soigneur in Leuven als uitvalsbasis voor een winterproof gravelritje. Nu de bomen stilaan van hun pluimen (lees: bladeren) verliezen, staan de meest mistroostige weken van de wielertoerist voor de deur. De echte ‘Flandrien’-geest indachtig opteren we voor een parcours dat tegen een stootje kan en wel raad weet met Belgisch hondenweer. Voor we van start gaan, drinken we ons nog wat moed in: een espressootje als cafeïneshot.
Meanderende Demer
De route die we vandaag voor de wielen geschoven krijgen, is er 1 voor zij die ondanks koude, wind en regen toch nood hebben aan een frisse neus. Verwacht geen superuitdagende weggetjes en singletracks, maar wel hoofdzakelijk geasfalteerde autoluwe baantjes die de barheid van de winter het hoofd kunnen bieden. De blitse wegfiets – die misschien net zijn winterschoonmaak en -onderhoud heeft gehad – kan op stal of op de rollen blijven. De gravelfiets is de meest aangewezen fiets voor vandaag, te meer omdat er hier en daar toch wel een grind- of gravelstrookje in het parcours terug te vinden is.
We zetten koers richting de regio ten noordoosten van Leuven. Via Wilsele en Wijgmaal verlaten we de rand rond Leuven. Ons 1e ijkpunt is Werchter. Niets zo verkwikkend voor de geest dan wat uitwaaien langs de meanderende Demer die ons gedurende een 8-tal km de weg wijst. Als de weersomstandigheden het toelaten kan je in het begin aan de rechterzijde van de Demer een grindweg volgen. Speel je liever op safe, kies dan vanaf het begin voor de geasfalteerde linkerkant. Opgelet, na zo’n 2 km switch je best via de soldatenbrug van de rechter- naar de linkerkant. Anders rijd je je onverbiddelijk vast in moerassig gebied. De volgende brug staat gekend voor het kunstwerk ‘het tolhuis van Betekom’. Hier kunnen we ons aan de rechterzijde van de Demer opnieuw wagen aan wat offroad sensaties.
De volgende bezienswaardigheid op onze route is ‘Moedermeule’, een graanmolen die dateert uit de 17e eeuw. Decennialang was hier een ‘afspanning’ (lees: brasserie) gelegen die bij velen nostalgische gevoelens oproept. Hier kon je je verlekkeren aan de legendarische balletjes met krieken of een oerdegelijke Vlaamse boterham met boerenhesp. Jammer genoeg allemaal vergane glorie. Eens ‘Moedermeule’ gepasseerd, wachten met de Klarenbos de eerste hoogtemeters ons op. Niets al te schrikbarend, de ketting mag gewoon op de grote molen blijven liggen.
Road down memory lane
Via de Donkerstraat duiken we het ‘Hellegat’ – dit is effectief de straatnaam – in. Sinds kort staat dit hol van Pluto – geen straatnaam – bekend om zijn muurschildering van Sven Nys die terug te vinden is in de tunnel onder de E314. Deze muurschildering maakt deel uit van een street art project van het collectief ‘Treepack’, dat op verzoek van de provincie Vlaams-Brabant de liefde voor de koers vereeuwigde in 10 muurschilderingen verspreid over de provincie. En zo wordt onze tocht ook een ‘road down (cycling) memory lane’, al zeker omdat hier later op onze route nog een vervolg op komt. Alleen is het wraakroepend dat enkele snoodaards er niet beter op vonden dan de schildering van Sven Nys te bekladden.
Via passages langs de idyllische wijngaarden van wijndomein ‘Graevenberger’ en het Kasteel van Horst – ook wel gekend als het kasteel van de Rode Ridder – vervolgen we onze weg naar Tielt-Winge. Volgende hotspot op onze route: de Vlooybergtoren, gekend van de serie Callboys. We kunnen het ondanks de intredende duisternis niet laten om van het prachtige uitzicht te genieten. Bij het beklimmen van de toren moeten we denken aan het liedje ‘Stairway to Heaven’ van de rockband Led Zeppelin.
Na ons bezoek aan de Vlooybergtoren ligt het 2e luik wielergeschiedenis op ons te wachten. Na de kannibaal van Baal maakt ook dé kannibaal – Eddy Merckx – zijn opwachting op onze route. Op de gevel van wielercafé ’t Klein Verlet in Kiezegem wordt met een grote muurschildering ode gebracht aan onze grootste wielerheld. Het eveneens aanwezige standbeeld – nota bene tegenover het huis waar hij geboren werd – maakt het eerbetoon compleet.
Verschoten cartouches
Ondertussen – het is nog geen 17u – is het al pikdonker geworden. Gelukkig zijn we goed voorzien en hebben we voldoende verlichting op zak. Via verschillende boerenbaantjes zetten we onze terugrit richting Leuven in. Ter hoogte van Pellenberg stuiten we nog op 2 vrouwen, waarvan 1 te kampen heeft met een lekke band. Aangezien we vandaag zelf al 2 keer lek hebben gereden – en dus letterlijk onze cartouches (lees: CO²-patronen) al hebben verschoten – kunnen we jammer genoeg van weinig dienst zijn. Gelukkig geven ze aan dat ze niet ver meer van huis zijn en weldra worden opgepikt.
In Korbeek-Lo nemen we de fietssnelweg F24 en stuiven we langs de spoorweg naar Leuven. Door de vele oponthouden – naast de 2 lekke banden ook wat strubbelingen met onze gps – is het al laat en besluiten we met pijn in het hart de afsluiter bij ‘Soigneur’ achterwege te laten en rechtstreeks huiswaarts te keren. Dat biertje met een ‘boke rosbief’ houden we nog te goed.
Tot slot wensen we jullie veel plezier bij het rijden van deze route die zich ideaal leent tot winterse omstandigheden. ‘Have fun’, voorzie genoeg lichtjes en vooral – om af te sluiten met de woorden van Devon uit Callboys – ‘voorzichtig op de boan, hé!’
Download WielerVerhaal Winterproof Gravelroute vanuit fietscafé ‘Soigneur’ in Leuven!
